213/B/2025
POSTANOWIENIE
z dnia 14 stycznia 2025 r.
Sygn. akt Ts 252/22
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Rafał Wojciechowski,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.G. o zbadanie zgodności:
1) art. 110 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022 r. poz. 1124,
ze zm.) „w zakresie, w jakim uniemożliwia wniesienie przez stronę kasacji do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku w sprawie
o wykroczenie” z art. 42 ust. 1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2) art. 110 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia „w zakresie, w jakim uniemożliwia wniesienie przez stronę
kasacji do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku skazującego wydanego po zaistnieniu negatywnej przesłanki procesowej w
postaci przedawnienia orzekania (tj. przesłanki wymienionej w art. 5 par. 1 pkt 4 kpsw) w sprawie o wykroczenie” z art. 42
ust. 1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji;
3) art. 113 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z art. 540 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.) „w zakresie, w jakim uniemożliwia złożenie wniosku o
wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie zakończonej prawomocnym wyrokiem skazującym wydanym już po zaistnieniu negatywnej
przesłanki procesowej w postaci przedawnienia orzekania (tj. przesłanki wymienionej w art. 5 par. 1 pkt 4 kpsw)” z art. 42
ust. 1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji;
4) art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556, ze zm.) „w zakresie,
w jakim nie ma zastosowania do niego rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych
poziomów hałasu w środowisku w związku z art. 113 ust. 1 Prawa Ochrony Środowiska” z art. 31 ust. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji;
5) art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. –Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1389, ze
zm.) „w zakresie, w jakim wykluczają możliwość zorganizowania zgromadzenia, w którym udział biorą osoby poruszające się wyłącznie
w samochodzie” z art. 54 oraz art. 57 Konstytucji;
6) art. 71 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia „w zakresie, w jakim pozwala przeprowadzić rozprawę i
wydać wyrok pod nieobecność strony nie mogącej się stawić na rozprawę” z art. 42 ust. 2 Konstytucji;
7) art. 156 ust. 1 w związku z art. 343 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska „w zakresie, w jakim pozwala przypisać winę
i skazać sprawcę wykroczenia bez udowodnienia mu przekroczenia norm hałasu wyrażonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska
z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w związku z art. 113 ust. 1 Prawa Ochrony
Środowiska” z art. 31 ust. 2 oraz z art. 42 ust. 1 Konstytucji;
8) art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, ze zm.) „w zakresie, w jakim nie ma
zastosowania do czynów rozstrzyganych w oparciu o kodeks wykroczeń” z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji;
9) art. 33 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego w związku z art. 11 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
„w zakresie, w jakim jego niezastosowanie znacząco utrudnia lub nawet uniemożliwia obronę obwinionego w procesie karnym w
sprawach o wykroczenia” z art. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2022 r. (data nadania) radca prawny K.G.
(dalej: skarżący), wystąpił w swojej sprawie i swoim imieniu z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia
na tle następującego stanu faktycznego.
2
1. Sąd Okręgowy w W. Wydział IV Karny Odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy skarżącego obwinionego o czyny z art. 343 ust. 1 w
związku z art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556; ze zm.)
i z art. 141 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 281, ze zm.; dalej: k.w.) na skutek apelacji
wniesionej przez skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w W. VII Wydział Karny z 4 listopada 2021 r. (sygn. akt […]), który
uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 500 zł, wyrokiem
z 10 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając, że apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
3
W skardze konstytucyjnej skarżący wskazał wyrok Sądu Okręgowego w W. Wydział IV Karny Odwoławczy z 10 sierpnia 2022 r. (sygn.
akt […]) jako ostateczne orzeczenie w sprawie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, informując również, że od tego wyroku
nie wniósł nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Zaznaczył, że zaskarżone w
petitum
skargi konstytucyjnej przepisy stanowiły podstawę wydania wyroku Sądu Okręgowego w W. z 10 sierpnia 2022 r. oraz podał, że
naruszonymi konstytucyjnymi prawami i wolnościami są w szczególności: prawo do sprawiedliwego procesu, prawo do obrony, prawo
do wolności słowa, wolność zgromadzeń, wolność czynienia tego, co nie jest zakazane, a naruszonymi przepisami Konstytucji
są: art. 31 ust. 2, art. 42 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 54, art. 57 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji.
4
2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 19 stycznia 2023 r. (doręczonym skarżącemu 27 stycznia 2023 r.) skarżący
został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez doręczenie: a) odpisów lub kopii poświadczonych za
zgodności z oryginałem: wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z 25 stycznia 2021 r. (sygn. akt […]), wyroku Sądu Rejonowego
w W. z 4 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) i jego uzasadnienia, b) kopii koperty, w której doręczono skarżącemu odpis wyroku
Sądu Okręgowego w W. z 10 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]).
5
Skarżący odniósł się do zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego pismem z 30 stycznia 2023 r. (data nadania), przesyłając
w załączeniu wymagane dokumenty.
6
3. Zarządzeniem z 2 października 2024 r. (doręczonym skarżącemu 10 października 2024 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego
wezwał skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej
przez: 1) dokładne określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej poprzez przytoczenie treści zaskarżonych w
petitum
skargi konstytucyjnej przepisów wraz z podaniem Dzienników Ustaw, w których przepisy te zostały ogłoszone: 1. art. 110 §
1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, 2. art. 110 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia,
3. art. 113 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z art. 540 § 1 ustawy – Kodeks postępowania
karnego, 4. art. 156 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, 5. art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 ustawy – Prawo o zgromadzeniach,
6. art. 71 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, 7. art. 156 ust. 1 w związku z art. 343 ust. 1 ustawy
– Prawo ochrony środowiska, 8. art. 12 ustawy – Kodeks karny, 9. art. 33 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego w związku
z art. 11 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia; 2) wyjaśnienie, które konstytucyjne wolności lub prawa
wynikające z: 1. art. 42 ust. 1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i w jaki sposób
zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 110 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
oraz uzasadnienie sformułowanego zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 2. art. 42 ust.
1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej
art. 110 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz uzasadnienie sformułowanego zarzutu niezgodności z
powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 3. art. 42 ust. 1 i 2, art. 45 oraz z art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji
i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 113 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia w związku z art. 540 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz uzasadnienie sformułowanego zarzutu niezgodności
z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 4. art. 31 ust. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji i w jaki sposób zostały
naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 156 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz uzasadnienie sformułowanego
zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 5. art. 54 oraz art. 57 Konstytucji i w jaki sposób
zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 ustawy – Prawo o zgromadzeniach
oraz uzasadnienie sformułowanego zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 6. art. 42 ust.
2 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 71 § 1 ustawy – Kodeks postępowania
w sprawach o wykroczenia oraz uzasadnienie sformułowanego zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego
poparcie, 7. art. 31 ust. 2 oraz z art. 42 ust. 1 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze
konstytucyjnej art. 156 ust. 1 w związku z art. 343 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz uzasadnienie sformułowanego
zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 8. art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji
i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 12 ustawy – Kodeks karny oraz uzasadnienie
sformułowanego zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie, 9. art. 42 ust. 1 i 2 oraz art.
45 ust. 1 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony w skardze konstytucyjnej art. 33 § 1 ustawy – Kodeks
postępowania karnego w związku z art. 11 § 1 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz uzasadnienie sformułowanego
zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie.
7
Skarżący nie wykonał wskazanego wyżej zarządzenia, bowiem do Trybunału Konstytucyjnego, w ustawowym terminie, nie wpłynęło
pismo procesowe skarżącego usuwające braki formalne złożonej skargi konstytucyjnej.
8
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
9
Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie uzależnione
jest od spełnienia przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w przepisach ustawy z dnia 30 listopada
2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK).
Weryfikacja tych przesłanek, stosownie do art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK, następuje na etapie wstępnego rozpoznania na posiedzeniu
niejawnym. Wyznaczony sędzia Trybunału dokonuje oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz
z przepisów u.o.t.p.TK, określających warunki formalne skargi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK jeżeli skarga
konstytucyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje
zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.
10
Zarządzeniem z 2 października 2024 r. sędzia Trybunału wezwał skarżącego do usunięcia stwierdzonych w toku wstępnej kontroli
braków formalnych skargi konstytucyjnej. W treści zarządzenia oprócz dokładnego wskazania braków formalnych zawarto pouczenie,
że w wypadku ich nieusunięcia w wyznaczonym terminie wydane zostanie postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu.
11
Odpis zarządzenia sędziego Trybunału z 2 października 2024 r. został skutecznie doręczony skarżącemu 10 października 2024
r. W ustawowym terminie skarżący nie usunął braków wskazanych w zarządzeniu.
12
Zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK powyższa okoliczność jest podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego
biegu.
13
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
14
POUCZENIE
15
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie
7 dni od daty jego doręczenia.Pełny tekst orzeczenia
Ts 252/22
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.