Pełny tekst orzeczenia Ts 186/24

122/B/2026
POSTANOWIENIE
z dnia 18 grudnia 2025 r.
Sygn. akt Ts 186/24
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Michał Warciński - przewodniczący
Jakub Stelina - sprawozdawca
Wojciech Sych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 27 marca 2025 r. o odmowie
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W.S.,
postanawia:
nie uwzględnić zażalenia.
Orzeczenie zapadło większością głosów.
Uzasadnienie
1
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 września 2024 r. (data nadania) W.S. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność: art. 42.1 w związku z art. 43.2 oraz 11.8 rozporządzenia
Rady (WE) nr 2201/2003 z 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich
oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE.
L 338 z 23 grudnia 2003 r., s. 1 – Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdział 19, t. 6, s. 243, ze zm.; dalej: „rozporządzenie
Bruksela II bis”) z 72 ust. 3, art. 47 (mylnie wskazanym jako art. 45), art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2
2. Postanowieniem z 27 marca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 1 kwietnia 2025 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze. W uzasadnieniu stwierdził, że skoro skarżący wskazał jako orzeczenie ostateczne wyrok sądu
zagranicznego, tj. sądu fińskiego, to niniejsza sprawa znajduje się poza jurysdykcją polskiego Trybunału Konstytucyjnego.
Podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu był zatem brak orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
3
3. W piśmie z 8 kwietnia 2025 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze
dalszego biegu, w którym zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że
przedmiotem skargi jest badanie zgodności wyroku sądu innego państwa z zawartymi w Konstytucji normami, zamiast badania zgodności
z Konstytucją przepisów rozporządzenia Bruksela II bis.
4
4. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 1 października
2025 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego zażalenia przez doręczenie jego trzech odpisów, pod rygorem
odrzucenia zażalenia.
5
W odpowiedzi na zarządzenie 1 października 2025 r. (data nadania) skarżący usunął wskazany brak formalny.
6
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
7
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału
Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
8
Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie
przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
9
2. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a
argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i nie zasługują na uwzględnienie.
10
Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej był brak orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art.
79 ust. 1 Konstytucji. W skardze jako orzeczenie ostateczne wskazano wyrok Sądu Apelacyjnego w T. z 12 lutego 2024 r. (sygn.
akt […]), a zatem orzeczenie wydane przez fiński sąd. Po ponownym przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Trybunał podtrzymuje
wnioski zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
11
W podniesionych zarzutach skarżący wyraził przekonanie, że Trybunał błędnie przyjął, że w postępowaniu wszczętym na skutek
wniesienia skargi konstytucyjnej bada się zgodność wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego z zawartymi w Konstytucji
normami. Takie stwierdzenie wynika z nieznajomości przepisów dotyczących kognicji polskiego sądu konstytucyjnego. Trybunał
bowiem, jako sąd prawa, nie jest powołany do oceny indywidualnego rozstrzygnięcia sądowego pod kątem jego zgodności z obowiązującym
prawem, czy nawet Konstytucją (zob. postanowienie TK z 5 listopada 2015 r., sygn. Ts 265/15, OTK ZU B/2016, poz. 222), a w
celu uruchomienia kontroli konstytucyjności określonej regulacji prawnej przez polski Trybunał Konstytucyjny skarżący musi
dysponować orzeczeniem polskiego sądu lub innego polskiego organu.
12
Zakres terytorialny skutków wyroku polskiego sądu konstytucyjnego w sferze stosowania prawa jest limitowany, co w przypadku
skarżącego – gdyby hipotetycznie przyjąć, że możliwe byłoby wydanie przez TK wyroku uwzględniającego skargę konstytucyjną
– oznaczałoby brak możliwości „odwrócenia” następstw prawnych wydanego przez sąd obcego państwa wyroku.
13
W postanowieniu z 27 marca 2025 r. Trybunał zatem zasadnie przyjął, że skarżący wniósł skargę bez uzyskania orzeczenia ostatecznego
w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji i dlatego – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK – prawidłowo odmówił nadania
jej dalszego biegu.
14
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.