Ts 169/25

181/B/2026
POSTANOWIENIE
z dnia 16 czerwca 2026 r.
Sygn. akt Ts 169/25
Trybunał  Konstytucyjny w składzie:
Bogdan Święczkowski,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.P. o zbadanie zgodności:
art. 95 ust. 2 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
               Społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749) w związku z art. 7 pkt 1 ustawy z dnia grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym
               żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2025 r. poz. 305) w zakresie, w jakim „wyłącza możliwość jednoczesnego pobierania
               świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i z systemu powszechnego (Fundusz Ubezpieczeń Społecznych) przez
               osoby, które pełniły zawodową służbę wojskową przed 2 stycznia 1999 r. oraz mają ustalone prawo do świadczenia z zaopatrzenia
               emerytalnego żołnierzy zawodowych i pobierają emeryturę wojskową w maksymalnym wymiarze (wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru)
               bez doliczania okresów składkowych, poprzedzających zawodową służbę wojskową, jak i przypadających po zakończeniu tej służby”,
               z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2025 r. (data nadania) R.P. (dalej: skarżący),
                     reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle
                     następującego stanu faktycznego.
2
Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową i ma ustalone prawo do emerytury wojskowej od 1 lutego 1997 r. Pobiera ją w maksymalnym
                     wymiarze, bowiem procentowy wymiar jego świadczenia z tytułu prawa do emerytury wojskowej wynosi 75% podstawy wymiaru ustalonej
                     z 80,27% wysługi emerytalnej za 24 lata służby.
3
Po zakończeniu służby skarżący wykonywał pracę zarobkową i z tego tytułu podlegał powszechnemu ubezpieczeniu społecznemu.
4
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (dalej: ZUS) przyznał skarżącemu emeryturę w wysokości zaliczkowej od 1 lutego
                     2021 r. oraz zawiesił wypłatę świadczenia ze względu na kontynuowanie zatrudnienia i zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia.
5
Decyzją z 30 listopada 2021 r. (znak […]) ZUS ostatecznie ustalił wysokość emerytury skarżącego z powszechnego systemu emerytalnego
                     od 1 sierpnia 2021 r. Nie podjął jednak wypłaty tego świadczenia, ponieważ skarżący pobiera emeryturę wojskową, a tylko jedno
                     świadczenie może być wypłacane.
6
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Sąd Okręgowy w K. oddalił je wyrokiem z 6 października 2022 r. (sygn. akt
                     […]).
7
Apelacja złożona przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona przez Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z 10 kwietnia
                     2025 r. (sygn. akt […]). Orzeczenie to – doręczone pełnomocnikowi skarżącego 9 maja 2025 r. – zostało wskazane w skardze jako
                     ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
8
Kwestionowanej regulacji skarżący zarzucił, że w sposób nieuzasadniony nierówno traktuje żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali
                     w służbie przed 2 stycznia 1999 r. i pobierali emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru bez doliczenia okresów
                     składkowych poprzedzających zawodową służbę wojskową jak i przypadających po zakończeniu tej służby oraz tych żołnierzy zawodowych,
                     którzy zostali powołani do służby po raz pierwszy po 1 stycznia 1999 r. i zostali pominięci w zaskarżonym przepisie ustawy,
                     regulującym wyjątki od zasady pobierania jednego świadczenia, jako podmioty charakteryzujące się wraz z adresatami norm art.
                     15a i 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2025
                     r. poz. 305) wspólną cechą prawnie istotną w postaci pozostawania w sytuacji, w której uprawniony do emerytury z powszechnego
                     systemu emerytalnego nie miał i nie ma możliwości doliczenia do emerytury wojskowej żadnych okresów składkowych i nieskładkowych.
                     Stanowi to, zdaniem skarżącego, naruszenie zasady równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku
                     emerytalnego.
9
Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 24 października
                     2025 r.) skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych
                     za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, w szczególności:
                     decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 listopada 2021 r. (znak: […]), wyroków: Sądu Okręgowego w K. z 6 października
                     2022 r. (sygn. akt […]) i Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]) oraz udokumentowanie daty doręczenia
                     skarżącemu ostatecznego orzeczenia.
10
W piśmie z 31 października 2025 r. (data nadania) skarżący wykonał powyższe wezwanie.
11
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
12
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym,
                     podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
13
2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że:
14
– skarga konstytucyjna została sporządzona przez pełnomocnika – adwokata (art. 44 ust. 1
in fine
u.o.t.p.TK),
15
a skarżący:
16
– dochował terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025
                     r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 9 maja 2025 r., a skarga została wniesiona do Trybunału
                     8 sierpnia 2025 r. (data nadania),
17
– wyczerpał przysługującą mu drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), gdyż wskazane wyżej orzeczenie jest niezaskarżalne
                     w trybie zwykłych środków odwoławczych,
18
– przedstawił stan faktyczny (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK),
19
– określił przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK),
20
– wskazał, które konstytucyjne prawa i wolności oraz w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt
                     2 u.o.t.p.TK),
21
– przedstawił uzasadnienie sformułowanych przez niego zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).
22
Trybunał stwierdza także, że analizowana skarga nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art.
                     61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a postawione w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.
23
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.