Pełny tekst orzeczenia

Ts 168/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

234/B/2022
POSTANOWIENIE
z dnia 19 października 2022 r.
Sygn. akt Ts 168/21
Trybunał  Konstytucyjny w składzie:
Rafał Wojciechowski,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.M. o zbadanie zgodności:
§ 2 pkt 1 i 2 w związku z § 19 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października
               2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
               U. poz. 1714), z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze
               Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 maja 2021 r. (data nadania) R.M. (dalej: skarżący), reprezentowany
                     przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego
                     stanu faktycznego.
2
Postanowieniem z 17 marca 2021 r. (sygn. akt […]) Sąd Apelacyjny w P. zasądził na rzecz skarżącego kwotę 221,40 zł (w tym
                     VAT) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym (pkt 2 postanowienia).
3
Sąd Apelacyjny w P. postanowieniem z 11 maja 2021 r. (sygn. akt […]) po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na punkt 2 postanowienia
                     z 17 marca 2021 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
4
Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 1 lipca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 lipca 2021 r.), wydanym
                     na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez doręczenie dwóch
                     odpisów skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami.
5
Do tego zarządzenia skarżący odniósł się w piśmie procesowym z 19 lipca 2021 r. (data nadania), przesyłając dwa odpisy skargi
                     konstytucyjnej z załącznikami.
6
W piśmie procesowym z 30 czerwca 2021 r. (data nadania) skarżący przesłał postanowienie Sądu Apelacyjnego w P. z 9 czerwca
                     2021 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu tego sądu z 17 marca 2021 r. (sygn. akt […])
                     oraz dodatkowy odpis skargi konstytucyjnej.
7
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 kwietnia 2022
                     r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) wskazanie, które wolności lub prawa
                     skarżącego, wyrażone w art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze
                     Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze przepisy; 2) uzasadnienie zarzutu
                     niezgodności zakwestionowanych w skardze przepisów z prawami lub wolnościami konstytucyjnymi wynikającymi z wzorców kontroli,
                     o których mowa w punkcie 1 zarządzenia, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 3) podanie, czy od wskazanego
                     w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia.
8
W piśmie procesowym z 4 maja 2022 r. (data nadania) skarżący odniósł się do tego zarządzenia.
9
Zdaniem skarżącego w jego sprawie doszło do naruszenia prawa własności i innych praw majątkowych, podlegających równej dla
                     wszystkich ochronie prawnej, jak również prawa do równego traktowania przez władze publiczne.
10
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
11
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
                     Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
                     Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie
                     oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.
12
2. W ocenie Trybunału skarga spełnia przesłanki przekazania jej do kontroli merytorycznej.
13
2.1. Skarga została sporządzona przez adwokata, który przedłożył stosowne pełnomocnictwo.
14
2.2. Przysługująca skarżącemu droga prawna została wyczerpana, ponieważ od postanowienia Sądu Apelacyjnego w P. z 11 maja
                     2021 r. (sygn. akt […]) nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia.
15
2.3. Skarżący dochował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż wskazane
                     powyżej rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 18 maja 2021 r. Natomiast skarga
                     została wniesiona do Trybunału 27 maja 2021 r. (data nadania).
16
2.4. Określony został przedmiot kontroli, tj. § 2 pkt 1 i 2 w związku z § 19 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia
                     Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
                     prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).
17
18
2.5. Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy naruszają jego prawa konstytucyjne, ponieważ jako adwokatowi wyznaczonemu
                     do działania w sprawie z urzędu, za obronę skazanego w postępowaniu odwoławczym został mu przyznany zwrot kosztów o połowę
                     niższy, niż zostałby przyznany obrońcy lub pełnomocnikowi ustanowionemu z wyboru w tej samej sprawie. Wskazał, że zakwestionowana
                     norma narusza art. 64 ust. 2 Konstytucji, ponieważ skutkuje brakiem ochrony prawa własności i innych praw majątkowych w postaci
                     wynagrodzenia za wykonaną pracę. Reguluje ona prawo do wynagrodzenia, za tę samą sprawę, dla osób posiadających te same kompetencje
                     zawodowe na zasadach nierównych, co – jego zdaniem – stanowi naruszenie art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji.
19
3. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez skarżącego zarzuty nie są oczywiście bezzasadne, Trybunał
                     Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.