TS 157/13

Skarżący K.W. i R.B. wnieśli skargę konstytucyjną, domagając się zbadania zgodności art. 211 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny z kilkoma przepisami Konstytucji, w tym z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2. Ich główny zarzut dotyczył obciążenia przewoźnika „na zasadzie ryzyka nieograniczoną oraz oderwaną od normalnego i adekwatnego związku przyczynowego (...) gwarancyjną, solidarną i zbiorową odpowiedzialnością majątkową całym majątkiem za zobowiązania publicznoprawne (należności celne)”. Skarżący powoływali się również na naruszenie art. 115 ust. 1 Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, uznając ją za oczywiście bezzasadną i wskazując na nieprawidłowe określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw. Trybunał podkreślił specyfikę prawa daninowego, wymagającą uprawdopodobnienia naruszenia istoty praw majątkowych, a nie tylko samego faktu ingerencji. Stwierdził, że argumentacja skarżących była ogólnikowa i lakoniczna. Ponadto, Trybunał uznał za błędne założenie skarżących dotyczące wspólnej kategorii podmiotów podlegających równej ochronie praw majątkowych. Wskazał również, że zakwestionowany przepis utracił moc obowiązującą, a skarżący nie wykazali konieczności kontroli uchylonego przepisu. Skarżący wnieśli zażalenie, zarzucając Trybunałowi błędną wykładnię Konstytucji, w szczególności art. 84, oraz nieprawidłowe ustalenia dotyczące grupy podmiotów. Twierdzili, że Trybunał powinien był wezwać ich do uzupełnienia braków formalnych skargi. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając zażalenie, nie uwzględnił go. Potwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślił, że odmowa nadania dalszego biegu skardze była uzasadniona nie tylko oczywistą bezzasadnością zarzutów, ale także tym, że skarżący kwestionowali przepis, który utracił moc obowiązującą, nie wykazując jednocześnie konieczności jego kontroli. Trybunał odniósł się również do zarzutów dotyczących naruszenia praw majątkowych i zasady równego traktowania, podtrzymując stanowisko o braku oczywistego uzasadnienia tych zarzutów oraz o nieprawidłowym określeniu kategorii podmiotów. Stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie było obligatoryjne w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający