Pełny tekst orzeczenia

Ts 123/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

141/B/2025
POSTANOWIENIE
z dnia 5 grudnia 2024 r.
Sygn. akt Ts 123/24
Trybunał  Konstytucyjny w składzie:
Rafał Wojciechowski,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.K. o zbadanie zgodności:
1) art. 27 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 217, ze zm.) w zakresie,
               w jakim „udziela upoważnienia Ministrowi Sprawiedliwości do odwołania prezesa albo wiceprezesa sądu bez opinii Krajowej Rady
               Sądownictwa w toku kadencji”;
2) art. 27 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie, w jakim „upoważnia kolegium właściwego sądu do wydania
               opinii w przedmiocie zamiaru odwołania, a Ministra Sprawiedliwości do odwołania prezesa albo wiceprezesa sądu bez opinii Krajowej
               Rady Sądownictwa”;
3) art. 27 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie, w jakim „upoważnia Ministra Sprawiedliwości do zawieszenia
               prezesa albo wiceprezesa sądu w pełnieniu czynności”;
4) art. 27 § 5 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie, w jakim „upoważnia Ministra Sprawiedliwości do odwołania
               prezesa albo wiceprezesa sądu bez opinii Krajowej Rady Sądownictwa”;
5) art. 27 § 5a zdanie drugie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zakresie, w jakim „dopuszcza niewiążący charakter
               negatywnej opinii Krajowej Rady Sądownictwa wydanej w przedmiocie zamiaru Ministra Sprawiedliwości odwołania prezesa albo
               wiceprezesa sądu”, z art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 186 ust. 1 w związku z art. 173 i art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
               Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
1
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 czerwca 2024 r. (data osobistego wniesienia) M.K. (dalej:
                     skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
2
Minister Sprawiedliwości, w piśmie z 18 czerwca 2024 r. (sygn. akt nr: […]; […]; […]; […]; […]; […]) skierowanym do Kolegium
                     Sądu Okręgowego w W., na podstawie art. 27 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju
                     sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334; dalej: p.u.s.p.) poinformował Kolegium Sądu o zamiarze odwołania skarżącej
                     z funkcji Wiceprezesa Sądu Okręgowego w W. i zwrócił się do Kolegium tego sądu o wyrażenie opinii w tym zakresie. Na podstawie
                     art. 27 § 3 p.u.s.p. zawiesił skarżącą w pełnieniu czynności Wiceprezesa Sądu Okręgowego w W. ze skutkiem od 19 czerwca 2024
                     r.
3
W piśmie z 26 czerwca 2024 r. (nr […]) Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą, że wobec m.in. negatywnej opinii Kolegium
                     Sądu Okręgowego w W., na podstawie art. 27 § 2, 3 i 5a zdanie pierwsze p.u.s.p. z upływem 26 czerwca 2024 r. odstępuje od
                     zamiaru odwołania jej z funkcji Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Warszawie i uchyla zawieszenie w pełnieniu czynności wiceprezesa
                     tego sądu.
4
Następnie w piśmie z 1 lipca 2024 r. (nr […]) Minister Sprawiedliwości ponownie, na podstawie art. 27 § 2 w związku z art.
                     27 § 1 pkt 2 p.u.s.p. poinformował Kolegium Sądu Okręgowego w W. o zamiarze odwołania skarżącej z funkcji Wiceprezesa Sądu
                     Okręgowego w W. i zwrócił się do Kolegium tego sądu o wyrażenie opinii w tym zakresie. Na podstawie art. 27 § 3 p.u.s.p. zawiesił
                     skarżącą w pełnieniu czynności Wiceprezesa Sądu Okręgowego w W. ze skutkiem od 1 lipca 2024 r.
5
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, zarządzeniem z 25 lipca 2024 r. (doręczonym skarżącej 2 sierpnia 2024 r.), wezwał skarżącą
                     do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) sprecyzowanie wzorców kontroli dla zakwestionowanych w skardze przepisów,
                     tj. wyja-śnienie, czy są nimi wskazane w petitum skargi art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 186 ust. 1 w związku z art. 173 i art.
                     178 ust. 1 Konstytucji, czy przywołane w punkcie IV zatytułowanym „Wzorzec kontroli” art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w
                     związku z art. 2 i art. 178 ust. 1 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji; 2) wskazanie, które wolności lub prawa skarżącej, i w
                     jaki sposób, zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze przepisy; 3) uzasadnienie zarzutu niezgodności zakwestionowanych
                     w skardze przepisów z wolnościami lub prawami skarżącej, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 4) doręczenie
                     odpisów (lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii): a) pism Ministra Sprawiedliwości z: - 18 czerwca 2024 r. (nr
                     […]; […]; […], […]; […]; […]), - 26 czerwca 2024 r. (nr […]), - 1 lipca 2024 r. (nr […]); b) wyciągu z protokołu z posiedzenia
                     Kolegium Sądu Okręgowego w W. z: - 18 czerwca 2024 r., - 1 lipca 2024 r.
6
W piśmie procesowym złożonym w Trybunale 7 sierpnia 2024 r. (data nadania) skarżąca odniosła się do zarządzenia.
7
Skarżąca zarzuciła, że określony w zakwestionowanych przepisach tryb odwoływania przez Ministra Sprawiedliwości prezesów i
                     wiceprezesów sądów powszechnych narusza prawo do sądu, zasady: trójpodziału władzy, demokratycznego państwa prawnego, poprawnej
                     legislacji, określoności prawa i jednoznaczności przepisów prawnych. Zakłóca bowiem ciągłość funkcjonowania kluczowych organów
                     sądu, jakimi są prezes i wiceprezes.
8
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
9
1. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
                     (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
                     Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
                     Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań,
                     jest oczywiście bezzasadna lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie.
10
2. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie
                     którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach
                     określonych w Konstytucji. W związku z tym art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK zobowiązuje skarżącego do określenia przedmiotu
                     skargi, tj. do wskazania przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego wydano w jego sprawie orzeczenie,
                     o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i w stosunku do którego domaga się stwierdzenia niezgodności z ustawą zasadniczą.
                     Zakwestionowany przepis musi więc być podstawą ostatecznego orzeczenia, a jego normatywna treść źródłem naruszenia wolności
                     lub praw występującego ze skargą konstytucyjną.
11
3. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że z przywołanych jednostek redakcyjnych ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju
                     sądów powszechnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 217, ze zm.; dalej: p.u.s.p) tylko art. 27 § 1 pkt 2 oraz art. 27 § 2 i § 3 p.u.s.p
                     stanowiły podstawę rozstrzygnięcia co do
meritum
w sprawie skarżącej. Bezpodstawne było więc uczynienie przedmiotem kontroli pozostałych kwestionowanych przez skarżącą przepisów
                     w niniejszej sprawie.
12
W powyższym zakresie skarga konstytucyjna nie spełnia więc podstawowego warunku wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji,
                     a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK.
13
4. Trybunał stwierdza, że skarga nie zawiera wskazania naruszonych wolności i praw, a w konsekwencji sposobu ich naruszenia.
                     Żaden bowiem z przepisów ustawy zasadniczej przywołanych przez skarżącą jako jej podstawa nie wyraża wolności lub prawa, o
                     których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK.
14
Wskazane okoliczności są – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawami odmowy nadania dalszego biegu rozpatrywanej
                     skardze konstytucyjnej.
15
5. Jednocześnie Trybunał zauważa, że wyrokiem z 16 października 2024 r. (sygn. K 2/24) orzekł o niezgodności z Konstytucją
                     przepisów zakwestionowanych przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji powyższe orzeczenie ma moc powszechnie
                     obowiązującą i jest ostateczne.
16
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
17
POUCZENIE
18
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie
                     7 dni od daty jego doręczenia.