TS 119/13

Trybunał Konstytucyjny rozpoznał zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej E.N., która kwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o Służbie Celnej (art. 223 ust. 3 pkt 2, art. 223 i art. 222 ust. 1 w zw. z art. 188 i art. 189). Zarzuty skarżącej dotyczyły naruszenia zasady określoności prawa, zakazu dyskryminacji (art. 2 i 32 Konstytucji) oraz prawa do sądu (art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji). Trybunał pierwotnie odmówił nadania skardze dalszego biegu, wskazując na nieprawidłowe wykonanie obowiązku przez skarżącą (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK), w szczególności brak doprecyzowania naruszenia konkretnych praw konstytucyjnych w odniesieniu do zasad państwa prawa i równości, a także na oczywistą bezzasadność zarzutów dotyczących prawa do sądu. W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że postanowienie Trybunału stanowiło merytoryczną ocenę skargi i podniosła argumenty dotyczące dopuszczalności takiej oceny na etapie wstępnej kontroli oraz odmiennej interpretacji przepisu „przed wejściem w życie ustawy”. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia, stwierdzając, że skarżąca nie przedstawiła argumentów podważających prawidłowość pierwotnego postanowienia. Wyjaśniono, że wstępna kontrola skargi konstytucyjnej może obejmować ocenę jej merytorycznej zasadności, zgodnie z ustawą o TK, a zarzuty skarżącej dotyczące prawa do sądu nie zostały potwierdzone. Ponadto, zarzut dotyczący art. 60 Konstytucji był oderwany od treści postanowienia. Trybunał podkreślił, że oczywista bezzasadność skargi jest jedną z przesłanek odmowy nadania jej dalszego biegu, a skarżąca nie wykazała, aby ta przesłanka nie została zastosowana. W konsekwencji, Trybunał uznał, że zasadnie odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający