22/A/2026
POSTANOWIENIE
z dnia 4 lutego 2026 r.
Sygn. akt SK 54/22
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Wojciech Sych - przewodniczący
Stanisław Piotrowicz
Bogdan Święczkowski - sprawozdawca
Rafał Wojciechowski
Jarosław Wyrembak,
po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2026 r., skargi konstytucyjnej T.W. o zbadanie zgodności:
art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz.
2325, ze zm.) „w zakresie, w jakim w tym przepisie nie zostały zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania wydatki jednego
adwokata lub radcy prawnego na koszty jego przejazdu do sądu w charakterze pełnomocnika strony reprezentowanej przez adwokata
lub radcę prawnego”, z art. 32 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
postanawia:
umorzyć postępowanie.
Orzeczenie zapadło jednogłośnie.
Uzasadnienie
I
1
1. W skardze konstytucyjnej z 4 stycznia 2021 r. T.W. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie,
że art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.
poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) „w zakresie, w jakim w tym przepisie nie zostały zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania
wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego na koszty jego przejazdu do sądu w charakterze pełnomocnika strony reprezentowanej
przez adwokata lub radcę prawnego”, jest niezgodny z art. 32 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 2 w
związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
2
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
3
Skarżący reprezentował, jako pełnomocnik procesowy, Burmistrza w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi podatnika
na interpretację indywidualną tego organu jako właściwego w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości. Postępowanie to zakończone
zostało oddaleniem skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 2020 r. NSA zasądził na rzecz Burmistrza
kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w uzasadnieniu jako podstawę wskazując art. 204 pkt 1 i art.
205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Skarżący jako pełnomocnik strony wniósł o uzupełnienie
wyroku NSA poprzez zasądzenie kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę. Postanowieniem z września 2020 r. NSA wniosek oddalił,
stwierdzając w uzasadnieniu, że „W myśl (…) art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej
przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa
strony. Skoro w niniejszej sprawie Burmistrz był reprezentowany przez radcę prawnego, nie było podstaw do zasądzenia zwrotu
wydatków w oparciu o ich wykaz”.
4
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że kwestionowany art. 205 § 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim w tym
przepisie nie zostały zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego na koszty
jego przejazdu do sądu w charakterze pełnomocnika strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, narusza:
5
– „zasadę równości odnoszącą się zarówno do stosowania prawa (wszyscy są równi wobec prawa), jak i do stanowienia prawa (prawo
do równego traktowania przez władze publiczne, w tym władze ustawodawczą) – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP”;
6
– „zakaz dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny – art. 32 ust. 2 Konstytucji
RP”;
7
– „prawo do innych praw majątkowych – art. 64 ust. 1 Konstytucji RP”;
8
– „prawo do równej dla wszystkich ochrony innych praw majątkowych – art. 64 ust. 2 Konstytucji RP”;
9
– „prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i zasadą równorzędności stron
postępowania – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP”;
10
– „prawo do prawidłowo, jednoznacznie ukształtowanej procedury sądowej (prawo do prawidłowej legislacji) w zakresie zasad
zwrotu wydatków, a w szczególności kosztów przejazdu do sądu pełnomocnika strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę
prawnego (czyli przez pełnomocników profesjonalnych) w sprawach sądowoadministracyjnych – art. 2 Konstytucji RP”;
11
– „prawo do pełnego korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, które mogą zostać ograniczone tylko wtedy, gdy jest to
konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia
i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób (tzw. klauzula limitacyjna) – art. 31 ust. 3 Konstytucji RP” (s.
2-3 skargi).
12
1.1. Skarżący w skardze (oraz w jej uzupełnieniu) wskazał, że zróżnicowanie pomiędzy przewidzianymi w art. 205 § 1 p.p.s.a.
zasadami zaliczania kosztów przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika w wypadku, gdy postępowanie prowadzone jest przez stronę
osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym a zasadami przewidzianymi w ust. 2 tego przepisu,
tj. w postępowaniu, w którym strona reprezentowana jest przez adwokata lub radcę prawnego, jest sprzeczne z: prawem do równego
traktowania przez władze publiczne; zakazem dyskryminacji; prawem do innych praw majątkowych oraz konstytucyjną ochroną prawa
własności; zasadą równości stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prawem do prawidłowej legislacji, jak również prawem
do pełnego korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (s. 5-8 skargi i 1-4 uzupełnienia skargi).
13
2. Postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. Trybunał Konstytucyjny, po wcześniejszym wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków
formalnych, nadał skardze konstytucyjnej bieg.
14
3. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 6 lipca 2022 r. poinformował, że nie przystępuje do sprawy toczącej się przed Trybunałem
Konstytucyjnym w wyniku skargi T.W.
II
15
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
16
1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, „[k]ażdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na
zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego
aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach
albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji”. W powołanym przepisie ustawy zasadniczej ustrojodawca wprowadził wymóg
istnienia bezpośredniego związku między treścią wskazanych w skardze konstytucyjnej norm i naruszeniem przysługujących skarżącemu
konstytucyjnych wolności lub praw.
17
Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna powinna zawierać: określenie kwestionowanego
przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie
o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się
stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1); wskazanie, które konstytucyjne wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób
– zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2); uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego
aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie
(pkt 3). Należy podkreślić, że prawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konstytucyjne prawa lub
wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytucyjnej, polegać
musi nie tylko na wskazaniu (numerycznym) postanowień Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którymi – zdaniem skarżącego
– niezgodne są kwestionowane przepisy, lecz także na przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzonych z tych postanowień,
a naruszonych przez normodawcę. Powinna temu towarzyszyć stosowna argumentacja prawna, uprawdopodabniająca stawiane zarzuty.
18
Trybunał zauważył również, że wydane w sprawie postanowienie Trybunału o nadaniu skardze konstytucyjnej biegu nie wyklucza
wydania postanowienia o umorzeniu postępowania na dalszym etapie sprawy. Uwzględniając przedstawione wywody, Trybunał był
i jest zobowiązany – również na obecnym etapie postępowania – badać, czy nie zachodzą ujemne przesłanki rozpoznania niniejszej
skargi. Przekazanie skargi konstytucyjnej po zakończeniu jej wstępnej kontroli do rozpoznania przez odpowiedni skład Trybunału
nie przesądza bowiem ostatecznie o dopuszczalności jej merytorycznego rozpatrzenia (zob. postanowienie z 3 grudnia 2020 r.,
sygn. SK 27/17, OTK ZU A/2020, poz. 68). Trybunał wielokrotnie podkreślał, że kontrolowanie, czy nie zachodzi któraś z ujemnych
przesłanek wydania wyroku, skutkujących obligatoryjnym umorzeniem postępowania, konieczne jest na każdym etapie postępowania
(por. postanowienia z: 21 października 2003 r., sygn. SK 41/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 89; 6 lipca 2004 r., sygn. SK 47/03,
OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 74; 21 marca 2006 r., sygn. SK 58/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35 i cytowane tam orzecznictwo).
19
2. Skarżący zarzuty zawarte w skardze opiera na wskazaniu rozbieżności w uregulowaniu przez ustawodawcę zasad zwrotu niezbędnych
kosztów postępowania w zależności od tego, czy strona postępowania prowadzi je osobiście lub przez pełnomocnika niebędącego
adwokatem lub radcą prawnym, czy też strona reprezentowana jest przez pełnomocnika tzw. profesjonalnego, czyli adwokata lub
radcę prawnego. Kwestia ta regulowana jest w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w jednej jednostce redakcyjnej – art. 205, w jego § 1 i § 2. § 1 stanowi, że
„Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem
lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz
równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie”. Zwrot niezbędnych kosztów postępowania w wypadku,
gdy strona postępowania reprezentowana jest przez tzw. pełnomocnika profesjonalnego, określa § 2 o treści: „Do niezbędnych
kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe
niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty
nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony”. Odrębne przepisy, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., to rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości określające opłaty za czynności zawodowych pełnomocników: z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.); z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
U. z 2026 r. poz. 87); z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz.
1935); z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy
prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 764); z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności
rzeczników patentowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1431); z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy
podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687) oraz z dnia 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. poz. 444).
20
Skarżący zarzut niekonstytucyjności rozwiązania zawartego w art. 205 § 2 p.p.s.a. upatruje w braku zawarcia w katalogu niezbędnych
kosztów postępowania kosztów przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika w wypadku, gdy strona reprezentowana jest przez adwokata
lub radcę prawnego, podczas gdy szczegółowość taką zastosował w wypadku § 1, a więc w odniesieniu do strony prowadzącej postępowanie
osobiście bądź przez pełnomocnika „nieprofesjonalnego”. Zaniechanie takie, zdaniem skarżącego, narusza szczegółowo wskazane
w skardze wolności i prawa, w tym wyrażoną w art. 64 Konstytucji ochronę prawa do własności, prawa do innych praw majątkowych
oraz prawa do dziedziczenia.
21
3. Trybunał w pierwszej kolejności rozważył, czy wydane w niniejszej sprawie ostateczne rozstrzygnięcie naruszyło prawa i
wolności skarżącego, która to okoliczność stanowi przesłankę warunkującą możliwość wydania merytorycznego rozstrzygnięcia
przez Trybunał Konstytucyjny. W tym zakresie Trybunał stwierdził, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego toczącego
się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym był organ podatkowy – Burmistrz, skarżący zaś pełnił rolę profesjonalnego pełnomocnika
strony. Skarżący nie wykazał w skardze, w jaki sposób odmowa uwzględnienia wniosku (który skarżący wniósł w imieniu strony
postępowania) o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez zasądzenie kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę,
wpłynęła na konstytucyjne prawa i wolności skarżącego. Poza wątpliwością Trybunału jest bowiem, że wszelkie prawa i obowiązki
skarżącego jako pełnomocnika strony postępowania wynikają ze stosunku prawnego łączącego go z mocodawcą. Prawa te i obowiązki
zawierać winny także m.in. postanowienia dotyczące wynagrodzenia, kosztów, stawiennictwa przed sądami (także w wypadku, gdy
stawiennictwo nie jest obowiązkowe) i mogą one być kształtowane przez strony na zasadzie umownej, zgodnie z zasadą wolności
kształtowania stosunków cywilnoprawnych („swobody umów”). Skarżący mimo to nie wykazał, czy i w jaki sposób zasądzenie kosztów
postępowania w oparciu o zaskarżany art. 205 § 2 p.p.s.a. na rzecz strony postępowania wpłynęło na jego konstytucyjne prawa
i wolności (pełnomocnika strony) jako skarżącego. Stwierdzenie zawarte w piśmie skarżącego z 27 maja 2021 r., że „[p]rawo
do zwrotu wydatków poniesionych przez pełnomocnika profesjonalnego na koszty przejazdu do sądu w charakterze pełnomocnika
reprezentowanej strony jest zatem «innym prawem majątkowym» zagwarantowanym w art. 64 ust. 1 Konstytucji RP [a] [z]askarżony
przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. pozbawia tego prawa pełnomocników profesjonalnych” stanowi, w ocenie Trybunału, nadmierne uproszczenie
we wnioskowaniu skarżącego, niewyjaśniające związku między treścią kwestionowanego przepisu a sposobem naruszenia konstytucyjnego
prawa skarżącego.
22
Niezależnie od powyższego Trybunał zbadał, czy skarżący, formułując skargę, zawarł w niej uzasadnienie zarzutu niezgodności
kwestionowanego przepisu ustawy ze wskazanymi jako wzorce kontroli normami konstytucyjnymi, co stanowi kolejną przesłankę
formalną, warunkującą możliwość merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej. Prócz omówionego powyżej zarzutu skarżącego
dotyczącego naruszenia jego praw majątkowych gwarantowanych przez art. 64 Konstytucji, Trybunał zapoznał się także z pozostałymi
wskazanymi w skardze wzorcami kontroli, w odniesieniu do których skarżący podnosił zarzuty niekonstytucyjności art. 205 §
2 p.p.s.a. Są to, jak wskazano w cz. I niniejszego postanowienia, normy Konstytucji zawarte w art. 32 ust. 1 i 2, art. 45
ust. 1, art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że skarżący, posługując się w uzasadnieniu zarzutów,
skądinąd słusznymi, twierdzeniami opisującymi poszczególne prawa i wolności gwarantowane przez przywołane przepisy Konstytucji,
w zupełności pominął wskazanie sposobu, w jaki zostały naruszone jego (skarżącego – pełnomocnika strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym,
w którym zastosowano skarżony przepis) prawa i wolności, a co za tym idzie, również nie przedstawił żadnej w tym zakresie
skonkretyzowanej argumentacji dowodzącej słuszności stawianych zarzutów. Doktrynalne scharakteryzowanie poszczególnych gwarancji
konstytucyjnych przedstawione w skardze jawi się w tym zakresie jako niewystarczające. Trybunał musiałby bowiem
ex officio
dokonywać pewnych niezwerbalizowanych przez skarżącego założeń, czego w oczywisty sposób czynić nie może. W kontekście powyższego
Trybunał przypomniał, że to na skarżącym ciąży obowiązek przedstawienia i uargumentowania, jakie precyzyjnie wskazane prawa
lub wolności zostały jego zdaniem naruszone, ze szczegółowym uzasadnieniem sposobu naruszenia, przez przepisy stanowiące przedmiot
skargi konstytucyjnej. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi polega nie tylko na wskazaniu norm konstytucyjnych wyrażających prawa
i wolności (konkretnie wskazanych), lecz także na przeprowadzeniu kompletnej argumentacji prawnej, uprawdopodabniającej stawiane
zarzuty (dowodzenie). Jak zwracał już uwagę Trybunał, „[z] [tego] obowiązku nie może zwolnić skarżącego, działający
ex officio
, Trybunał Konstytucyjny. W konsekwencji poprzestanie przez skarżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu albo
na całkowitym nieuzasadnieniu sformułowanych zarzutów stanowi niewykonanie dyspozycji ustawowej, co skutkuje umorzeniem postępowania
na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK” (postanowienie z 9 października 2024 r.,
sygn. SK 105/22, OTK ZU A/2024, poz. 91).
23
4. Uzupełniająco Trybunał zauważył, że skarżący niekonstytucyjności rozwiązania zawartego w art. 205 § 2 p.p.s.a. upatruje
w braku zawarcia w katalogu niezbędnych kosztów postępowania kosztów przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika w wypadku,
gdy strona reprezentowana jest przez adwokata lub radcę prawnego, podczas gdy szczegółowość taką zastosował w § 1, a więc
w odniesieniu do strony prowadzącej postępowanie osobiście bądź przez pełnomocnika „nieprofesjonalnego”. Taki zakres zaskarżenia
wymaga ustalenia, czy skarga nie zmierza do skontrolowania zaniechania prawodawczego, niepodlegającego kognicji Trybunału
Konstytucyjnego, czy też jest to pominięcie prawodawcze, które może być przedmiotem zarzutu konstytucyjnego. W postanowieniu
z 2 grudnia 2014 r. o sygn. SK 7/14 (OTK ZU nr 11/A/2014, poz. 123 oraz powołane tam orzecznictwo), Trybunał Konstytucyjny
bowiem jednoznacznie wskazał, że aby stwierdzić, że ma miejsce pominięcie legislacyjne, „należy co najmniej ustalić występowanie:
24
– jakościowej tożsamości (a przynajmniej – daleko idącego podobieństwa) materii pominiętej w zaskarżonym przepisie i materii
w niej uwzględnionej i (równocześnie)
25
– konstytucyjnego nakazu uregulowania kwestii pominiętych konkretnie w sposób wskazany przez skarżących (przy czym ze względu
na specyfikę postępowania w sprawach skarg konstytucyjnych, musi on wynikać z przepisów formułujących prawa lub wolności konstytucyjne,
które zostały przez to pominięcie naruszone w odniesieniu do skarżących), a dodatkowo ewentualnie także
26
– przypadkowości (bezrefleksyjności) decyzji ustawodawcy co do pominięcia w zaskarżonym przepisie materii wskazanej przez
skarżących (ta ostatnia okoliczność nie może jednak samoistnie przesądzać o dopuszczalności wydania wyroku)”.
27
Z analizy art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że:
28
– regulacji zasad kwalifikowania niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika,
który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zawartej w § 1 ustawodawca nadał wyższy poziom szczegółowości, wskazując między
innymi możliwość zaliczenia do nich kosztów przejazdu do sądu;
29
– ustawodawca zaniechał szczegółowego kategoryzowania niezbędnych kosztów postępowania strony lub pełnomocnika w wypadku,
gdy strona reprezentowana jest przez adwokata lub radcę prawnego, kategoryzując je w sposób odmienny z uwagi na odmienną sytuację
prawną jednej i drugiej grupy pełnomocników, jak też odmienny charakter stosunku prawnego łączącego pełnomocników ze stroną
postępowania;
30
– nie można takiemu rozwiązaniu zarzucić przypadkowości i bezrefleksyjności, lecz jest ona efektem zastosowania rozwiązania
rozmyślnego, celowego, będącego przejawem racjonalności ustawodawcy.
31
Za nieprzypadkowością zastosowanego w art. 205 § 2 p.p.s.a. uregulowania przemawia, w opinii Trybunału, również to, że projektodawca
aktu prawnego, w uzasadnieniu projektu ustawy, stwierdził: „Wybrany lub wyznaczony adwokat albo radca prawny będzie otrzymywał
wynagrodzenie według zasad ustalonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, na podstawie postanowienia
sądu (…)” (druk sejmowy nr 19/IV kadencja).
32
W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny zwracał już uwagę, iż ze względu na wyjątkowy charakter badania pominięć
prawodawczych, ewentualne wątpliwości co do zakwalifikowania konkretnych sytuacji należy zawsze rozstrzygać na korzyść zaniechań
ustawodawczych (zob. postanowienie TK z 8 lutego 2017 r., sygn. P 44/15, OTK ZU A/2017, poz. 3). Trybunał podnosił również,
że istotne jest zbadanie
ratio legis
kwestionowanego przepisu. W wyroku z 24 października 2001 r. o sygn. SK 22/01 TK stwierdził bowiem, że zaniechanie ustawodawcze
polega na tym, iż ,,(...) ustawodawca świadomie pozostawia określoną kwestię w całości poza uregulowaniem prawnym” (OTK ZU
nr 7/2001, poz. 216). Biorąc pod uwagę powyższe, Trybunał stwierdził, że przeprowadzona analiza art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a.
daje podstawę do uznania, że brak unormowania zarzucanej przez skarżącego materii stanowi wyraz zaniechania ustawodawczego,
które nie jest objęte kognicją TK.
33
5. Reasumując, Trybunał stwierdził, że skarżący nie uzasadnił w sposób kompletny i wyczerpujący zawartych w skardze zarzutów
sformułowanych wobec rozwiązania zawartego w art. 205 § 2 p.p.s.a., tj. nie uprawdopodobnił on w skardze zarzutu niezgodności
kwestionowanego przepisu ustawy ze wskazanymi konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego (także w zakresie konstytucyjnej
ochrony prawa własności i innych praw majątkowych). Trybunał zwrócił przy tym uwagę, że skarżący nie odniósł się również do
kwalifikacji zarzutów zawartych w skardze jako odnoszących się do pominięcia czy też zaniechania legislacyjnego. Skarżący
nie dokonał analizy, z której wynikałoby więc, czy podnoszone w skardze konstytucyjnej zarzuty odnoszą się do zaniechania,
czy też pominięcia legislacyjnego, którego skutkiem, zdaniem skarżącego, jest funkcjonowanie w akcie normatywnym rozwiązania
naruszającego wymienione przez niego jego prawa, wolności bądź obowiązki.
34
Trybunał zauważył, że skarżący, nie przedstawiając sposobu domniemanego naruszenia praw i wolności obywatelskich, nie sprecyzował
w stopniu dostatecznym sformułowanych zarzutów w stosunku do skarżonej normy art. 205 § 2 p.p.s.a. Dopełniając tych rozważań,
Trybunał podkreślił, że w cytowanym już postanowieniu stwierdza się
explicite
, iż „Niedopuszczalne jest (…) samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uzasadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych
zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów” (sygn. SK 105/22).
35
6. Podstawy umorzenia postępowania prowadzonego przed Trybunałem ustawodawca uregulował w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie
ze wskazanym przepisem Trybunał na posiedzeniu niejawnym wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) na skutek cofnięcia
wniosku, pytania prawnego albo skargi konstytucyjnej; 2) jeżeli wydanie orzeczenia jest niedopuszczalne; 3) jeżeli wydanie
orzeczenia jest zbędne; 4) jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia
przez Trybunał, a także 5) w przypadku zakończenia kadencji Sejmu i Senatu, w niezakończonych sprawach wszczętych na podstawie
wniosku grupy posłów albo grupy senatorów, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji.
36
Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił umorzyć postępowanie, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK ze względu
na niedopuszczalność wydania wyroku.
37
Z tych też względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.Pełny tekst orzeczenia
SK 54/22
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.