SA/Sz 2098/03

SA/Sz 2098/03 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marian Jaździński /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 116 par. 1, art. 121 par. 1, art. 187 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c"
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 116 i 107 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 936 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., Nr [...], orzekającej o odpowiedzialności A.G. za zaległości podatkowe Spółki Akcyjnej "P." z siedzibą w S. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. w kwocie [...] zł oraz za należne do dnia [...] r. odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł oraz koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu [...] r. Spółka Akcyjna "P." złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7 za październik 2002 r., wykazując w niej zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł i w tymże dniu uregulowała to zobowiązanie jedynie częściowo, zaś pozostała część w kwocie [...] zł stała się z tymże dniem zaległością podatkową. Wobec nie wykonania zobowiązania podatkowego w całości, decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy określił w/w podatnikowi na kwotę [...] zł wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2002 r., doręczając mu tę decyzję w tymże samym dniu. Wobec braku możliwości zaspokojenia w/w roszczenia, Urząd Skarbowy wszczął postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności A.G. za zaległość podatkową powstałą w czasie pełnienia przezeń funkcji członka zarządu Spółki Akcyjnej "P.", a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję orzekającą o tej odpowiedzialności, od której to decyzji A.G. złożył odwołanie, zarzucając w nim brak podstaw do orzeczenia o jego odpowiedzialności z powodu braku podstaw do przyjęcia bezskuteczności prowadzonej wobec Spółki Akcyjnej egzekucji, która nie została umorzona oraz wypełnienia obowiązku złożenia (w dniu [...] r.) wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a także wskazując na istnienie określonego mienia Spółki pozwalającego na zaspokojenie należności podatkowych.
Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji ostatecznej, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania organ ten w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii istnienia faktycznych i prawnych przesłanek do orzeczenia wobec odwołującego się członka zarządu spółki odpowiedzialności za zaległy podatek od towarów i usług, za odsetki za zwłokę oraz za koszty prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ ten wskazał przede wszystkim na regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie, przytaczając je obszernie i wskazał, iż w przypadku zaległości podatkowych ciążących na spółce akcyjnej organy podatkowe mogą wydać decyzję o odpowiedzialności podatkowej członka jej zarządu jako osoby trzeciej, gdy zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez te osobę obowiązków członka zarządu i gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Organ odwoławczy wskazał następnie na bezsporny fakt wydania przez organ podatkowy decyzji określającej, wobec jego niewykonania, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. oraz na fakt pełnienia przez A.G. funkcji członka zarządu Spółki Akcyjnej "P." od dnia [...] r., a nadto wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość tejże Spółki, wobec czego na podstawie art. 63 § 1 ustawy z dnia 24.10.1934 r. - Prawo upadłościowe wszczęte wcześniej wobec Spółki postępowanie egzekucyjne przeciwko upadłemu zostało zawieszone wraz z ogłoszeniem upadłości, a po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości podlega ono umorzeniu z mocy samego prawa. Podkreślił również organ odwoławczy, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzący je organ egzekucyjny ustalił, że Spółka wyprzedała majątek trwały, który mógłby być przedmiotem zabezpieczenia i egzekucji, a zaległość podatkowa w tym czasie uległa zmniejszeniu jedynie o [...] zł. Wszystko to wskazuje na to, zdaniem tego organu, że prowadzone postępowanie egzekucyjne zmierzające do ściągnięcia należności podatkowych okazało się, wbrew odmiennym twierdzeniom odwołującej się strony, bezskuteczne.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że określający warunki przeniesienia na członka zarządu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki akcyjnej przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga od organu egzekucyjnego wydania postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, a jedynie wymaga, aby z przedstawionych w sprawie dowodów i materiałów wynikało niezbicie, iż prowadzona do majątku Spółki egzekucja jest bezskuteczna. Organ odwoławczy dokonał też analizy ujawnionych okoliczności, mogących, w myśl ustawy, uzasadniać uwolnienie się członka zarządu spółki od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe i w wyniku tej analizy stwierdził, iż A.G. nie wykazał, że nie ponosi winy za nie zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub za nie wszczęcie postępowania układowego. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki Akcyjnej "P.", który spowodował wydanie przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia [...] r., złożony został przez tę Spółkę dopiero w dniu [...] r. i jakkolwiek Spółka wniosek taki składała już wcześniej, tj. w dniu [...] r., to jednakże okazał się on nieskuteczny ze względu na brak zachowania wymogów formalnych i nie uzupełnienia ich przez wnioskodawcę, co spowodowało zwrot wniosku. Z uzasadnienia postanowienia Sądu o ogłoszeniu upadłości Spółki wynika, że realną możliwość spłaty swoich zobowiązań utraciła ona w miesiącu listopadzie 2002 r., a ponadto już w miesiącu lipcu 2002 r. wartość posiadanych przez Spółkę pasywów (zobowiązań) była wyższa od wartości posiadanych aktywów (majątku). Ponieważ z okoliczności tych wynika, że "zaprzestanie płacenia długów" przez Spółkę nastąpiło w czasie znacznie wcześniejszym, aniżeli czas prawnie skutecznego złożenia wniosku o upadłość, to nie można przyjąć, zdaniem organu odwoławczego, iż wniosek ten złożony został we właściwym czasie.
Za chybiony również organ odwoławczy uznał podniesiony w odwołaniu zarzut posiadania przez Spółkę mogącego zaspokoić jej długi mienia w postaci wierzytelności wobec Spółki Akcyjnej "A." i w postaci akcji "T.", odwołując się przy tym do bezskuteczności podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności oraz braku przedłożenia przez stronę jakichkolwiek dalszych informacji pozwalających na skuteczne skierowanie egzekucji do papierów wartościowych Spółki.
Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez pełnomocnika A.G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji ostatecznej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zarzuca naruszenie przy ich wydaniu przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sprawie pomimo braku przesłanek do tego, a także mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mianowicie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, naruszenie przepisu art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania dla organów podatkowych oraz zaniechanie udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, jak również przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
Z obszernego uzasadnienia skargi wynika, że skarżący w istocie kwestionuje prawidłowość leżących u podstaw zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych w kwestii bezskuteczności prowadzonej wobec Spółki Akcyjnej "P." egzekucji należności podatkowych, wskazując na fakt, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki w celu ściągnięcia tych należności nigdy nie zostało wydane postanowienie o jego umorzeniu. Przyznając wprawdzie fakt, że egzekucja ta została umorzona z mocy prawa z chwilą ogłoszenia upadłości Spółki, skarżący jednak uważa, że nie oznacza to bynajmniej, iż postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, jego funkcję spełnia bowiem postępowanie upadłościowe mające charakter egzekucji generalnej (uniwersalnej) zmierzającej do spieniężenia całego majątku upadłego podmiotu i pokrycia należności wszystkich wierzycieli. Skoro wierzytelność urzędu skarbowego w stosunku do Spółki Akcyjnej "P." zgłoszona została do masy upadłości tej Spółki, to fakt ten oznacza, zdaniem skarżącego, iż egzekucja przeciwko Spółce toczy się w dalszym ciągu.
Polemizując dalej z leżącymi u podstaw zaskarżonej decyzji ustaleniami co do bezskuteczności wszczętej egzekucji, skarżący podkreślił również, iż czynności podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko Spółce miały charakter iluzoryczny, organ egzekucyjny w toku całego postępowania nie dokonał zajęcia prawie żadnych posiadanych przez Spółkę rzeczy ruchomych, wierzytelności, czy praw, których spieniężenie mogło pokryć należności podatkowe, gdy tymczasem z operatów sporządzonych przez syndyka masy upadłości wynika, iż wartość rzeczy ruchomych posiadanych przez Spółkę przekraczała łącznie [...] zł. Nie dokonano także w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia posiadanych przez Spółkę akcji w kapitale zakładowym "T.", których wartość księgowa wynosiła prawie [...] zł, jak również innych wskazywanych organowi egzekucyjnemu wierzytelności przysługujących Spółce wobec jej różnych kontrahentów. Twierdząc, że postępowanie to w rzeczywistości mogło być w pełni skuteczne i przynieść zaspokojenie należności podatkowych, skarżący wysuwa zarazem sugestię, iż organ egzekucyjny świadomie i celowo działał w sposób nieudolny, aby spełniona została formalna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu. W kwestii leżącego u podstaw zaskarżonej decyzji ustalenia, iż złożony przez Spółkę wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym terminie, skarżący podniósł, iż było to wynikiem okoliczności od niego niezależnych, spowodowanych brakiem dostępu do odpowiednich dokumentów zabezpieczonych przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego prowadzących postępowanie w sprawie upadłości holdingu stoczniowego. Brak wyjaśnienia tych wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności zaniechanie ustalenia majątku Spółki Akcyjnej "P." uniemożliwiające skuteczność prowadzonej wobec niej egzekucji, stanowi, wedle skarżącego, istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie i przedstawiając szczegółowo - w związku z zarzutami skargi - czynności egzekucyjne zmierzające do ściągnięcia należności podatkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę uznać należało za uzasadnioną, zachodzą bowiem podstawy do uznania, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
W myśl przepisu art. 107 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 138, poz. 926 ze zm.) za zaległości podatkowe podatnika całym swoim majątkiem odpowiadają solidarnie z podatnikiem także osoby trzecie w przypadkach i w zakresie przewidzianych w przepisach rozdziału 13 działu III tej ustawy, zaś w myśl jej art. 108 § 1 o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej orzeka organ podatkowy w drodze decyzji.
Osobą trzecią w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów jest również członek zarządu spółki akcyjnej, stosownie bowiem do przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej, w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r., za zaległości podatkowe takiej spółki odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. Stanowiąc o takiej odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej ustawa ogranicza ją jednak do zaległych zobowiązań podatkowych, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu oraz pozwala mu na uwolnienie się od tej odpowiedzialności przez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości podatnika lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też przez wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa.
Z przedstawionej regulacji ustawowej wynika, że odpowiedzialność członka zarządu spółki akcyjnej za jej zaległości podatkowe powstałe w czasie pełnienie tej funkcji jest odpowiedzialnością solidarną i mającą charakter subsydiarny w stosunku do odpowiedzialności samego podatnika. Subsydiarność tej odpowiedzialności oznacza, że możliwość zaspokojenia zaległych należności podatkowych spółki akcyjnej z majątku członka jej zarządu wchodzi w rachubę jedynie wówczas, gdy majątek samej spółki nie wystarcza do tego zaspokojenia. Jakkolwiek odpowiedzialność członka zarządu spółki akcyjnej za jej zaległości podatkowe jest odpowiedzialnością solidarną, to solidarność ta odnosi się do odpowiedzialności samych członków zarządu, nie zaś do ich odpowiedzialności wraz ze spółką akcyjną.
Jak to już wyżej podkreślono, z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, iż warunkiem odpowiedzialność członka zarządu spółek w przepisie tym wymienionych jest brak z jego strony wykazania, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęte zostało postępowanie zapobiegające tej upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy. Warunkiem tej odpowiedzialności jest również brak ze strony członka zarządu wskazania mienia zarządzanej przez niego spółki, z którego możliwa jest egzekucja zaległego podatku. Brak spełnienia się któregokolwiek z tych warunków, a więc wykazanie przez członka zarządu, że wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony w terminie bądź wszczęte zostało postępowanie układowe albo że nie ma jego winy w zaniechaniu tych czynności, jak również wskazanie przezeń mienia spółki, z którego egzekucja zaległego podatku jest możliwa, oznacza brak podstaw do nałożenia na tego członka odpowiedzialności za zaległy podatek niezależnie od tego, jak skuteczne okazały się te czynności. Wynika z takiej regulacji, iż u podstaw odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej leży brak dostatecznej staranności w prowadzeniu jej spraw, prowadzący w konsekwencji do niemożności ich zaspokojenia.
Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ostatecznej wynika, iż jakkolwiek bezskuteczną okazała się egzekucja zaległego podatku wszczęta wobec zarządzanej jednoosobowo przez skarżącego Spółki Akcyjnej "P.", a samo postępowanie egzekucyjne uległo umorzeniu w wyniku prawomocnego ogłoszenia upadłości spółki, to u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżący nie wykazał, iż do złożenia przezeń wniosku o ogłoszenie upadłości doszło w odpowiednim terminie, skoro wniosek taki złożony w dniu [...] r. z powodu braków formalnych okazał się nieskuteczny, zaś właściwy wniosek złożony został dopiero w styczniu 2003 r. Ustalenie takie, upatrujące braku złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości w nieskuteczności wniosku z dnia [...] r., nie uwzględnia jednakże faktu, iż w dacie złożenia tego nieskutecznego wniosku nie istniała jeszcze zaległość podatkowa, odpowiedzialność za którą na skarżącego nałożona została zaskarżoną decyzją, ta powstała bowiem dopiero z dniem [...] r. i to ona w istocie dopiero spowodowała, jak to można wnioskować po części z uzasadnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości, utratę przez Spółkę realnych możliwości spłaty jej zobowiązań. Nie od rzeczy jest też zauważyć w tym miejscu, iż samo zaległe zobowiązanie podatkowe było skutkiem czynności sprzedaży majątku trwałego Spółki ([...]) podjętej, w wykonaniu uchwał Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki Akcyjnej "P." z dnia [...] i [...] r., dla uzyskania środków finansowych na zaspokojenie jej zobowiązań, a więc było skutkiem takiej czynności, która obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług rodzi także w sytuacji, gdy jest ona wykonywana po ogłoszeniu upadłości w stosunku do mienia wchodzącego w skład masy upadłości w ramach jej likwidacji.
W kontekście powyższych okoliczności faktycznych za nieuprawnione uznać należy ustalenie, jakie legło u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, iż podstawę odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, które zaległością podatkową stało się dopiero w dniu [...] r., stanowić może brak dopełnienia powinności złożenia jeszcze przed jej powstaniem wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Ocena tego, czy powinność złożenia we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki została przez skarżącego dopełniona, nie może się dokonać bez uwzględnienia faktu, iż złożenie tego wniosku w dniu [...] r. poprzedzone zostało wnioskiem podatnika o odroczenie terminu płatności podatku, złożonego przed jego upływem, decyzją organu podatkowego z dnia [...] r. załatwionego odmownie i decyzją tegoż organu z dnia [...] roku, określającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. Kolejność tych zdarzeń, ich wzajemne związki przyczynowo-skutkowe, wątpliwym zdają się czynić wniosek co do tego, że podejmując określone działania zmierzające do zaspokojenia wierzycieli zarządzający Spółką A.G. nie zachował się w sposób dostatecznie staranny, wniosek o ogłoszenie upadłości składając w niewłaściwym czasie. Jakkolwiek czasem właściwym do zgłoszenia wniosku o upadłość jest niewątpliwie - w myśl art. 5 Prawa upadłościowego z 1934 r. - okres dwóch tygodni liczony od dnia zaprzestania płacenia długów, jednakże ten ostatni dzień nie musi być równoznaczny z dniem powstania zaległości podatkowej czy z dniem wydania nieostatecznej decyzji o odmowie odroczenia terminu płatności podatku.
Odpowiedzialność członka zarządu spółki akcyjnej za jej zaległości podatkowe nie jest - jak to wynika z brzmienia przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej - odpowiedzialnością solidarną z samym podatnikiem. Wchodzić może ona w grę dopiero wówczas, gdy egzekucja okaże się bezskuteczna, a więc gdy w trybie postępowania egzekucyjnego ustalone zostanie, iż majątek podatnika nie wystarcza na pokrycie zaległego podatku i odsetek. Jakkolwiek więc za nieuprawniony uznać należy podniesiony w skardze zarzut braku podstaw do przerzucania na członka zarządu spółki akcyjnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe tejże spółki w sytuacji, gdy trwa postępowanie upadłościowe wszczęte wobec tego podatnika, to jednakże z samego ogłoszenia upadłości, powodującego umorzenie z mocy prawa prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie sposób wyprowadzać wniosku o nieskuteczności egzekucji dającej podstawę do orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległość podatkową.
Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że w toku wszczętego w niej postępowania A.G. wskazał na możliwość zaspokojenia zaległości podatkowej z należących do zarządzanej przezeń Spółki papierów wartościowych akcji "T.". Jest oczywistym, że wskazanie mienia, o jakim stanowi przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, musi być wskazaniem realnym, dającym takie wskazówki co do jego usytuowania, które organowi podatkowemu pozwolą na skierowanie do tego mienia egzekucji, jednakże ewentualna ogólnikowość takiego wskazania nie oznacza braku po stronie wierzyciela, jakim jest organ podatkowy, powinności podjęcia czynności zmierzających do jego uszczegółowienia w stopniu pozwalającym na podjęcie czynności egzekucyjnych. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legło ustalenie o braku wskazania przez skarżącego takiego mienia w wyniku uznania, iż wskazanie to było spóźnione w związku z toczącym się postępowaniem o ogłoszenie upadłości, nie zaś samo ustalenie o ewentualnym braku takiego mienia, jak to miało miejsce w przypadku wierzytelności wobec Spółki Akcyjnej "A.".
Stosownie do zasady wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe winny prowadzić postępowanie podatkowe, a więc także postępowanie zmierzające do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej, w sposób budzący zaufanie do tych organów, temu zaś najwłaściwiej służy realizacja określonej w art. 122 ogólnej zasady prawdy obiektywnej, według której w toku tego postępowania organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tymże postępowaniu. Realizacja tego obowiązku winna odbywać się m. in. przez podjęcie w toku postępowania dowodowego stosownych czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz przez rozpatrzenie całości zebranego materiału stosownie do przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej z jednoczesnym zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z jej art. 191.
Ponieważ, jak to wyżej wykazano, wymogom tym zaskarżona decyzja ostateczna w pełni nie odpowiada, uznając, że do jej wydania doszło z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzec należało o jej uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stwierdzając zarazem - na podstawie art. 152 tejże ustawy, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.