SA/Bk 179-180/95

TEZY

Uchwała Rady Miejskiej w sprawie podatku od nieruchomości w części warunkującej prawo do zwolnienia od tego podatku nieruchomości stanowiących własność rencistów i emerytów oraz przydzielonych do dożywotniego użytkowania osobie, która przekazała gospodarstwo rolne w zamian za rentę lub emeryturę na Skarb Państwa - w wysokości 50 procent ustalonego podatku, jeżeli nieruchomości te nie są wynajęte lub wydzierżawione innej osobie oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a ich właściciele nie zamieszkują wspólnie z dziećmi posiadającymi własne źródła dochodu jest zgodna z obowiązującym prawem.


UZASADNIENIE

Jerzy S. - Sołtys sołectwa U. - wniósł skargi na dwie uchwały Rady Miejskiej O. z dnia 5 grudnia 1994 r. Nr V/25/94 w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, Nr V/26/94 w sprawie wysokości stawek opłaty administracyjnej.

Skarżący zarzucił tym uchwałom sprzeczność z prawem z powodu naruszenia zasad współżycia społecznego i sprawiedliwości społecznej oraz zasady równości obywateli wobec prawa. W uzasadnieniu wskazano, że uchwała Nr V/25/94 bezzasadnie w par. 2 pkt 1 pozbawia emerytów i rencistów 50 procent zniżki podatku od nieruchomości tylko dlatego, że zamieszkują z dziećmi posiadającymi właśnie źródła dochodu. Natomiast uchwała Nr V/26/94 w par. 2 pkt 3 wprowadzając stawki za sporządzenie testamentu w formie opłaty administracyjnej niczym nie uzasadnia ich wysokości. Koszty rzeczywiste tej czynności są znacznie niższe.

Odpowiadając na skargę Rada Miasta O. wniosła o oddalenie jej jako nieuzasadnionej. Wyjaśniono też, że skarga była przedmiotem oceny i obrad sesji Rady w dniu 27 lutego 1995 r. i Rada nie uwzględniła zarzutów skargi. W ocenie Rady obie uchwały zostały powzięte zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 195 par. 1 Kpa w zw. z art. 216a par. 1 Kpa skargę na uchwałę rady gminy można wnieść do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Będące przedmiotem skargi zagadnienia zwolnień od podatku od nieruchomości oraz wysokości opłaty administracyjnej regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31ze zm./. Przepisy art. 7 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wyczerpująco wyliczają nieruchomości zwolnione od podatku od nieruchomości. Są to zwolnienia przedmiotowe i nie ma wśród nich zwolnień lub obniżeń stosowanych wobec emerytów lub rencistów. Rada gminy z mocy ustawowego upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 powołanej ustawy może wprowadzić też inne zwolnienia niż określone w ust. 1 zwolnienia przedmiotowe. Mogą to być zwolnienia zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe. Jest to jednak ustawowo zagwarantowane uprawnienie rady gminy i tylko ona podejmując uchwałę władna jest wprowadzić takie zwolnienia i określić zakres ich stosowania. Nie można więc czynić zarzutu Radzie Miejskiej O., że uchwała jej z dnia 5 grudnia 1994 r. w sprawie podatku od nieruchomości narusza prawo warunkując zwolnienie od podatku od nieruchomości w par. 1 pkt 1 uchwały nieruchomości stanowiące własność rencistów i emerytów oraz przydzielone do dożywotniego użytkowania osobie, która przekazała gospodarstwo rolne w zamian za rentę lub emeryturę na Skarb Państwa w wysokości 50 procent ustalonego podatku, jeżeli nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz nie zamieszkują wspólnie z dziećmi posiadającymi własne źródła dochodu i nie są wynajęte lub wydzierżawione innej osobie. Rada Miasta O. uprawnienia do wprowadzenia takiego ograniczenia posiadała i zaskarżona uchwała jest zgodna z obowiązującym prawem. W tym zakresie skarga podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona - art. 207 par. 5 Kpa.

Odnośnie opłaty administracyjnej uchwałą Rady Miasta O. z dnia 5 grudnia 1994 r. Nr V/26/94 jej wysokość określona w par. 2 uchwały nie mieści się w granicach maksymalnych stawek, określonych przez Ministra Finansów rozporządzeniem z dnia 8 grudnia 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wydanym z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 20 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Uchwała Rady Miejskiej O. wprowadzająca wysokość opłaty administracyjnej w maksymalnej wysokości 800.000 zł została podjęta w dniu 5 grudnia 1994 r. Zgodnie z treścią uchwały weszła ona w życie po upływie 7 dni od dnia rozplakatowania obwieszczenia. Obwieszczenie zostało rozplakatowane - według informacji nadesłanej przez Radę w dniu 12 grudnia 1994 r., czyli uchwała obowiązywała od dnia 20 grudnia 1994 r. Do końca 1994 r. nie można było ustalić na rok 1994 r. opłaty administracyjnej wyższej niż 670 126 zł. Rada Gminy wprowadziła więc na podstawie zaskarżonej uchwały Nr V/26/94 opłatę administracyjną wyższą od maksymalnych kwot tej opłaty obowiązujących w 1994 r. Wyższa opłata administracyjna w wysokości 88,45 zł była dopuszczalna dopiero od dnia 1 stycznia 1995 r. stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 132 poz. 675/. Skoro więc w dacie obowiązywania Uchwały nr V/26/94, tj. 20 grudnia 1994 r. została tą uchwałą wprowadzona opłata administracyjna wyższa od dopuszczalnej, to Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie stwierdził podjęcie uchwały z naruszeniem prawa. Sąd pomimo stwierdzenia podjęcia uchwały z naruszeniem prawa nie orzekł o jej nieważności stojąc na stanowisku, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne /art. 156 par. 2 Kpa/, a ponadto niezgodność z prawem ustała z dniem 1 stycznia 1995 r., tj. z datą wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 132 poz. 675/, którym to rozporządzeniem podwyższono wysokość maksymalnej stawki opłaty administracyjnej do wysokości 88,45 zł, czyli wysokość opłaty przyjętej w Uchwale w kwocie 800.000 zł mieściła się w tej wysokości i dlatego w pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił, jako nieuzasadnioną.