SA/Bk 1559/03

SA/Bk 1559/03 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-04-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /przewodniczący/
Grażyna Gryglaszewska /sprawozdawca/
Jerzy Bujko
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 66 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
par. 12 ust.1
Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 207 ust.2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Grażyna Gryglaszewska (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].09.2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., powołując przepisy art. 7 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r.
o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 80, poz. 718) oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.
z 2000 r.), nakazał E. K. dokonanie następujących czynności:
1. Zamurować trzy otwory okienne, lub wypełnić luksferami, pustakami szklanymi lub nie otwieranymi oknami przeciwpożarowymi o odporności ogniowej 60 min.
w ścianie budynku mieszkalnego przy ul. F. [...] w B., pobudowanej w odległości 1,06 m od granicy z działką nr geod.[...]/[...].
2. Po wykonaniu nakazanych czynności powiadomić niezwłocznie tut. Inspektorat.
3. Ustalić termin wykonania nakazanych czynności do 30 listopada 2003 r.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją
z dnia [...].11.2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
Postępowanie administracyjne dotyczące istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na posesji przy ul. F. [...] w B. wszczęte zostało na wniosek B. i W. Ś.– właścicieli sąsiedniej działki o nr .[...]/[...].
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że na posesji o nr [...] przy ul. F. [...] znajduje się parterowy, budynek mieszkalny, drewniany, otynkowany, którego ściana podłużna jest zlokalizowana w odległości 1,06 m od granicy posesji przy ul. F. [...]. W ścianie tej znajdują się trzy otwory okienne. Budynek został wzniesiony około 95 lat temu. W latach osiemdziesiątych na sąsiedniej posesji przy
ul. F. [...], w odległości 5,74 m od wyżej opisanego budynku, został pobudowany murowany budynek mieszkalny jednorodzinny z wysuniętym około 0,9 m piętrem. W ścianie tego budynku, równolegle do budynku zlokalizowanego na posesji przy ul. F. [...],
na piętrze i parterze znajdują się otwory okienne. Powyższy budynek wybudowany został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia[...].06.1986 r. Organ I instancji stwierdził, że podczas budowy domu E. K., obowiązywały przepisy Prawa Budowlanego
z dnia 24 października 1974 roku jak również Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17 z dnia 14 sierpnia 1980 r., poz. 62).
Zgodnie z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia, jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Odległości te mogą ulec zmniejszeniu z tym, że odległość między budynkami powinna wynosić co najmniej 8 m.
W omawianym przypadku odległości te nie zostały zachowane w związku z czym powstała uzasadniona wątpliwość co do bezpieczeństwa pożarowego budynków znajdujących się na sąsiednich działkach.
Na polecenie organu, E. K. przedłożyła opinię rzeczoznawcy do spraw p.poż. autorstwa st. bryg. w st. sp. inż. W. B., z której wynika, że przedmiotowy budynek nie spełnia warunków przeciwpożarowych. Autor opinii wskazał sposób doprowadzenia obiektu do zgodności z warunkami technicznymi, poprzez zlikwidowanie otworów okiennych, lub wypełnienie luksferami, pustakami szklanymi lub nie otwieranymi oknami przeciwpożarowymi o odporności ogniowej 60 min.
W związku z zaistniałymi nieprawidłowościami w zabudowie obydwu działek przy
ul. F. [...] i [...], tut. Inspektorat wystąpił do Wojewody P. z prośbą
o zbadanie prawidłowości wydanej decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. F. [...]. W odpowiedzi wpłynęło pismo z dnia 11.03.2003 r. stwierdzające, że brak jest możliwości zweryfikowania z urzędu prawidłowości przedmiotowej decyzji z powodu braku akt dotyczących pozwoleń na budowę z tego okresu.
Obecnie obowiązujące przepisy w sprawie warunków technicznych, w przedmiocie odległości od granic działek ścian z otworami nie uległy zmianie od momentu budowy,
w związku z czym należało zastosować przepisy art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane
z 1994 r., celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Podzielając argumentację organu I instancji, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, iż do obiektu p. E. K., w przypadku wystąpienia zagrożenia pożarowego, stosuje się obecnie obowiązujący przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na co powołał się również rzeczoznawca.
Organ odwoławczy sprecyzował podstawę prawną decyzji, wskazując art. 66 pkt 3 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dn. 7.07.1994 r. Prawo budowlane.
W skardze, wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, E. K. wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
W uzasadnieniu skargi, E. K. stwierdza, iż organ II instancji dopuścił się uchybienia procesowego polegającego na wydaniu decyzji, opartej na innych podstawach
i odmiennych ustaleniach.
Zdaniem skarżącej, nie spowodowała ona żadnego zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego, ponieważ tak ona jak i jej poprzednicy prawni, nie dokonywali żadnych istotnych zmian w sposobie użytkowania budynku. Natomiast, późniejsze pojawienie się domu mieszkalnego na sąsiedniej posesji w odległości naruszającej przepisy techniczno-budowlane, nie może prowadzić do nałożenia obowiązków na skarżącą.
Skarżąca zarzuca organom niewłaściwą interpretację § 207 ust. 2 aktualnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych polegającą na tym, że organy nie dokonały oceny pożarowego zagrożenia życia ludzi, jaki miałoby wystąpić w wyniku usytuowania budynków na działkach sąsiednich. Nie dokonywał tego także rzeczoznawca. Skoro budynek sąsiadów powstał później niż skarżącej, to skarżąca nie może ponosić konsekwencji naruszenia przez sąsiadów porządku prawnego.
Nadto, skarżąca zarzuciła organom nieudolność działania, naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. oraz nie wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż art. 66 Prawa budowlanego odnosi się do nieodpowiedniego stanu technicznego budynku a nie do czynności właściciela, które mogłyby ten stan spowodować. Nieodpowiedni stan budynku skarżącej stwierdziły organy,
a potwierdziła to ekspertyza przeciwpożarowa. Przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. (Dz.U. nr 75 poz. 690) ma w sprawie zastosowanie, natomiast organ nie odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., ponieważ skarżąca nie określiła na czym to naruszenie miałoby polegać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż w związku z powstaniem z dniem 1 stycznia 2004 r. dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, skargi wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego są rozpoznawane przez wojewódzkie sądy administracyjne, co ma miejsce również w niniejszym przypadku, zgodnie z zapisem art. 97 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271).
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawnych. Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że drewniany (otynkowany) budynek mieszkalny skarżącej z trzema otworami okiennymi znajduje się
w odległości 1,06 m od granicy z działką o nr .[...]/[...] małż. Ś.. Jest to usytuowanie niezgodne z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska z dn. 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62), albowiem odległość ta powinna wynosić 4 m od granicy, jeśli ściana posiada otwory okienne. Taki wymóg odległościowy obowiązywał inwestorów w okresie powstawania obiektu skarżącej, jak też obowiązuje obecnie z uwagi na zachowanie bezpieczeństwa pożarowego. Budynek skarżącej nie spełnia tego wymogu, w przeciwieństwie do budynku na sąsiedniej działce, którego odległość od granicy wynosi 4 m. W tej sytuacji, ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, organy nadzoru budowlanego mają obowiązek podejmowania czynności zmierzających do zabezpieczenia zdrowia i życia ludzi oraz środowiska w każdym czasie, także wobec użytkowanych budynków istniejących, jeżeli stwierdzą nieprawidłowości w lokalizacji obiektu. Powyższe wynika z art. 66 pkt 3 ustawy z dn. 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U.
nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690).
Wbrew zarzutom skargi, organy nie przypisywały konkretnie skarżącej naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ale określiły usytuowanie jej budynku, które to zagrożenie stworzyło poprzez sam fakt nie zachowania przepisanej prawem odległości od granicy
z działką sąsiednią bez względu na okoliczność, kiedy został pobudowany dom na działce sąsiada. Opinia rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń pożarowych inż. W. B. jest dowodem na tę okoliczność. Skarżąca, kwestionując tę opinię, nie przedłożyła dowodu przeciwstawnego. Decyzja, nakładająca wykonanie określonych w niej obowiązków na skarżącą, jako obecną właścicielkę nieruchomości, stanowi konsekwencję usytuowania jej budynku mieszkalnego na działce o nr [...], nie jest natomiast (wbrew twierdzeniom skarżącej) przerzuceniem obowiązków z właścicieli działki sąsiedniej o nr [...]/[...].
Z treści opinii rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych wynika, iż na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego B. i W. Ś. znajduje się otwór okienny nie spełniający warunków przeciwpożarowych. Jednakże ta kwestia należy do odrębnego postępowania niż niniejsze, albowiem dotyczy innego inwestora i innej działki.
Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ II instancji ma obowiązek rozpatrzenia sprawy ponownie tj. ponownej oceny materiału dowodowego, może materiał ten uzupełnić i dokonać stosownych korekt. Stanowi o tym art. 136 i 140 k.p.a. W niniejszej sprawie organ II instancji słusznie dokonał korekty przepisu prawnego (z art. 66 pkt 2 na art. 66 pkt 3) oraz uzupełniająco posłużył się przepisem § 207 rozporządzenia (wymienionego powyżej), co nie stanowi, wbrew przekonaniu skarżącej, żadnej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy zasad postępowania wynikających
z przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., zaś skarżąca nie wyjaśniła w czym owo naruszenie przepisów miałoby się przejawiać.
Mając na względzie powyższe okoliczności, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).