OW 158/04

OW 158/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Eugeniusz Mzyk
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Wyznaczono organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 64 poz. 593
art. 6 pkt 8, art. 101 ust. 2
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Tezy
W świetle art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64 poz. 593 ze zm./ jest osobą bezdomną osoba, która pozostaje zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym z wielu powodów nie ma możliwości zamieszkiwania. Stosownie zaś do art. 101 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta R. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Prezydentem Miasta K. w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej Stanisława S. postanawia wskazać Prezydenta Miasta K. jako organ właściwy do załatwiania sprawy.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta R. /z upoważnienia którego działał Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w R./ wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem, a Prezydentem Miasta K. /działającym przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K./ w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej Stanisława Sz. przebywającego od 1998 r. w Państwowym Szpitalu dla Nerwowo-Psychicznie Chorych w R.
Prezydent Miasta K. bowiem, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2004 r., przekazał sprawę Ośrodkowi Pomocy Społecznej w R., jako właściwemu uznając, że faktycznym miejscem zamieszkania Stanisława S. jest R., gdzie od lat przebywa, w K. zaś tylko wynajmował pokój w domu Józefy S., będącej dla niego osobą obcą.
Prezydent Miasta R. podał we wniosku, że w żadnym razie pozostawanie w leczeniu szpitalnym nie może być uważane za przebywanie z zamiarem stałego pobytu - w rozumieniu art. 25 Kc - i miejscem zamieszkania Stanisława S. jest K., czego dowodzi zarówno zameldowanie na pobyt stały od 1984 r. /adnotacja w dowodzie osobistym potwierdzona informacją z rejestru mieszkańców miasta K. według stanu na dzień 12 lipca 2004 r./, jak też postanowienie Sądu Rejonowego dla K. /sądu opiekuńczego/ z dnia 31 lipca 2002 r. (...) o umieszczeniu Stanisława S. w domu pomocy społecznej oraz decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 20 listopada 2002 r. o zakwalifikowaniu Stanisława S. do domu pomocy społecznej dla przewlekle psychicznie chorych mężczyzn /z przewidywanym czasem oczekiwania - III kwartał 2005 r. i nr 195 na liście oczekujących/.
W odpowiedzi na wniosek podtrzymano dotychczasowe stanowisko wyjaśniając, że - według informacji, jakimi dysponował Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. od nieżyjącej już Józefy S. - Stanisław S. nie był u niej zameldowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64 poz. 593 ze zm./, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy, miejscem zamieszkania Stanisława S. zaś był i pozostaje K., gdzie jest zameldowany.
Jednak nie tylko zameldowanie stanowi o właściwości tej Gminy, gdyż zagadnienie, która miejscowość stanowi miejsce zamieszkania Stanisława S., zostało rozstrzygnięte postanowieniem o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydanym przez Sąd - na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego /Dz.U. nr 111 poz. 535 ze zm./ - będący sądem opiekuńczym miejsca zamieszkania osoby przyjmowanej w domu pomocy społecznej bez jej zgody.
Właściwość Gminy K. potwierdza również decyzja o zakwalifikowaniu Stanisława S. w domu pomocy społecznej dla przewlekle chorych, wydana przez k. ośrodek pomocy społecznej.
Właściwości tej Gminy dowodzi jeszcze inne rozumowanie.
W świetle art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej Stanisław S. jest osobą bezdomną, gdyż pozostaje zameldowany na pobyt stały w lokalu, w którym - z wielu powodów - nie ma możliwości zamieszkiwania.
Stosownie zaś do art. 101 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały, zatem Gmina K.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak wyżej na podstawie art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.