OSK 947/04

OSK 947/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 1296/02 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-02-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
` Sygn. akt OSK 947/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...] w Chełmie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 2004r. sygn. akt II SA/Lu 1296/02 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chełmie, "[...] w Chełmie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 26 sierpnia 2002 r. Nr Rep.410/Arch/00/2002 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Chełma – po wznowieniu, na wniosek "[...] w Chełmie, postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym oraz miejscami parkingowymi i połączeniami drogowymi przy ul. Lwowskiej 81-83 w Chełmie, zakończonego decyzją z dnia 12 listopada 1998 r. GPA I 7331/711/98 zmienioną decyzjami z dnia 13 września 1999 r. i 2 listopada 1999 r. (o tym samym numerze) – decyzją z dnia 9 marca 2000 r. GPA I 7331/711/98 stwierdził, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa, tj. art.10 kpa, lecz odstąpił od ich uchylenia "gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłyby zapaść wyłącznie decyzje odpowiadające w swej istocie decyzjom dotychczasowym z uwagi na fakt, iż zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Chełmie z dnia 2l lutego 1994 r. Nr XLVII/336/94).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie decyzją z dnia 26 kwietnia 2000 r. Nr rep.202/Arch/2000 utrzymało w mocy tę decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00 uchylił decyzję odwoławczą uznając, że – w świetle obowiązującego planu z 1994 r. – realizacja zamierzonej inwestycji jest niedopuszczalna.
Rada Miejska w Chełmie uchwałą z dnia 28 grudnia 2001 r. Nr XXXVII/466/01 uchwaliła nowy plan zagospodarowania przestrzennego a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie decyzją z dnia 1 marca 2002 r. Nr rep.202/Arch/00/02 uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Chełma z dnia 9 marca 2000 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zaś wyrokiem z dnia 20 października 2003 r. II SA/Lu 460/02 oddalił skargę na decyzję odwoławczą, wniesioną m.in. przez "[...]".
Prezydent Miasta Chełma – działając na podstawie art.105 § 1 kpa – decyzją z dnia 2 lipca 2002 r. GPA.I 7331/711/98 umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przy ul. Lwowskiej 81-83 w Chełmie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie zaś decyzją z dnia 26 sierpnia 2002 r. Nr rep.410/Arch/2002 utrzymało w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r. II SA/Lu 1296/02 oddalił skargę na decyzję odwoławczą, wniesioną m.in. przez "[...]".
Sąd podzielił stanowisko obydwu organów, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż inwestycja, o którą chodzi w sprawie, została już zrealizowana, nie można zaś ani ustalić, ani odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zrealizowanej.
W skardze kasacyjnej "[...] w Chełmie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art.46a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prowadzące do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Kolegium z dnia 26 sierpnia 2002 r., oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 kpa przez akceptację wadliwej decyzji odwoławczej utrzymującej w mocy decyzje organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie pomimo braku ku temu przesłanek, oraz art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez pominięcie oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia l3 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00, a także naruszenie art.141 § 4 tej ustawy przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi podano przede wszystkim, że pierwotne decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 12 listopada 1998 r., 13 września 1999 r. i 2 listopada 1999 r. – jako sprzeczne z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. – są nieważne i powinny zostać uchylone, po czym dopiero mogłoby nastąpić umorzenie postępowania, gdyż zrealizowanie inwestycji na podstawie nieważnych decyzji nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania, lecz o bezzasadności żądania strony.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli "[...]" Spółka z o.o. w Chełmie i Krzysztof Kościuk domagając się oddalenia skargi.
W odpowiedzi podniesiono, że zarzuty skargi są nietrafne, gdyż nie może być mowy o naruszeniu prawa materialnego, jeżeli umorzono postępowanie administracyjne – i art.46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie znajdował zastosowania w sprawie – z kolei sąd nie mógł naruszyć art.105 § 1 kpa, którego nie stosował, lecz tylko oceniał, jak przepis ten zastosowały organy administracji, i nie mógł również naruszyć art.153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponieważ przepis obowiązuje od dnia l stycznia 2004 r. stanowiąc o mocy wiążącej orzeczeń wydanych po tym dniu, wreszcie nie naruszył art.l4l § 4 powołanej ustawy skoro wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały art.105 § 1 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art.183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przypadkami nieważności postępowania, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany przytoczonymi w niej podstawami.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze zarzuca się naruszenie prawa materialnego, lecz prawa materialnego sąd ani nie wykładał, ani nie stosował, gdyż zajmował się wyłącznie oceną, czy zastosowanie znajdował art.105 § 1 kpa.
W skardze zarzuca się również naruszenie przepisów postępowania, tj. właśnie art.,105 § 1 kpa, który mogły naruszyć wyłącznie orzekające w postępowaniu administracyjnym organy, oraz art.153 i art.141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których sąd nie naruszył już dlatego, że zajmował się wyłącznie zagadnieniem bezprzedmiotowości postępowania, nie zaś badaniem zgodności dotychczasowych decyzji o warunkach i zagospodarowaniu terenu z nie obowiązującym już planem z 1994 r. – czego dotyczyła ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia l3 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00 – i swoje stanowisko dostatecznie uzasadnił.
Postępowanie wznowieniowe bowiem stało się bezprzedmiotowe dlatego, że nie można już było wydać nowej decyzji orzekającej o istocie sprawy, tj. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż taka decyzja nawet odmowna – jest zbędna dla istniejącej inwestycji.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art.184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.