OSK 715/04

OSK 715/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2004-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
IV SA 3032/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-02-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 180, 178, 181 i art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. M. "S." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 3032/02 w sprawie ze skargi W. M. "S." w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie 7/IV SA 3032/02 ze skargi W. M. S. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2002 r. (wydaną w postępowaniu nadzorczym w stosunku do decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a uchylającą decyzję Wojewody i umarzającą postępowanie organu I instancji) – uchylił obie zaskarżone decyzje.
Z uzasadnienia wyroku i akt postępowania wynika, że organ odwoławczy stwierdził, iż Wojewoda Mazowiecki w toku postępowania administracyjnego rozpatrywał wniosek W. M. z dnia 24.10.2001 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia [...].03.2001 r., która to decyzja została wcześniej zmieniona w trybie art. 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) przez Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum, decyzją z dnia [...].06.2001 r. W ocenie organu należało zatem uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...].03.2002 r. i umorzyć postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe, bowiem prowadzone było wobec decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym wskutek jej zmiany. Nadto wątpliwości organu wzbudziło także przyjęcie przez Wojewodę Mazowieckiego braku przymiotu strony przez W. M. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec faktu wyboru przez nią Zarządu po dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].03.2001 r.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. M. "S." wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, iż jednoznacznie określiła zakres swoich żądań określając we wniosku, iż wnosi "o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum z dnia [...].03.2001 r. nr [...], korygowanej decyzją z dnia [...].06.2001r. nr [...]", korygowanej następnie postanowieniem z dnia [...].07.2001 r. nr [...]".
Zdaniem skarżącej wniosek od początku dotyczył trzech rozstrzygnięć Burmistrza Gminy Warszawa Centrum, odnoszących się do tej samej inwestycji budowlanej, co uzasadniało stosownie do dyspozycji art. 62 kpa jego rozpoznanie w ramach jednego postępowania. Skarga zarzuca, iż arbitralne ograniczenie ram postępowania w stosunku do żądań zawartych we wniosku, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 kpa.
Uchylając zaskarżone decyzje opisanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 8 i 77 kpa.
Realizacja zasad wyrażonych w art. 7 i 8 wymaga dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony, odnosi się to także do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Także obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa, wymaga wyjaśnienia rzeczywistej woli strony, jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości.
Zarówno organ I jak i II instancji wbrew żądaniu strony ograniczył rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności jedynie do decyzji Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum Nr [...] z dnia [...].03.2001 r. mając pełną świadomość, iż decyzja ta została zmieniona decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2001r., która następnie została sprostowana postanowieniem Nr [...].
Żądanie Wspólnoty zawarte we wniosku z dnia 24.10.2001 r. nie pozostawia wątpliwości co do intencji strony, która zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego wszystkich trzech wymienionych rozstrzygnięć, jako dotkniętych wadami enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 kpa.
Wprawdzie cytowany w skardze art. 62 kpa mówi tylko o możliwości prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony, jeżeli spełnione są warunki w nim określone, ale tym bardziej można i należy prowadzić jedno postępowanie dotyczące tej samej strony jeśli występuje identyczność stanu faktycznego i podstawy prawnej oraz właściwość jednego organu administracji państwowej.
Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę było ustosunkowanie się do tego czy przy wydawaniu zaskarżonych aktów doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie. Brak podjęcia przez organu administracji czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa a także art. 77 kpa.
Ujawnione wady polegające na naruszeniu wymienionych przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 13.03.2002 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. N 153, poz. 1270).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S. M. "S." w W., reprezentowana przez adwokata A. P.
Skarżąc wyrok w całości strona domagała się jego uchylenia i oddalenia skargi.
W skardze zamieszczono następujące wywody:
1. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "Sobieski" nie funkcjonowała jeszcze W. M. "S.", a było wykupione tylko jedno mieszkanie. W skład Wspólnoty wchodziły więc tylko dwa podmioty, które wiedziały o wydanej decyzji i ją w pełni akceptowały. Dotyczy to zarówno Skarbu Państwa, który był poinformowany pisemnie, jak również nabywcy lokalu, który wiedział o sprawie niejako z urzędu, jak również i z faktu, że zakupił w Spółdzielni garaż. W dacie wykonania decyzji o pozwolenie na budowę nikt jej nie kwestionował, a wszyscy uprawnieni wiedzieli o jej wydaniu i z jej treścią się zgodzili.
Wszystkie następne lokale zostały już wykupione po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji. Nabywcy wstąpili więc w zaistniałą już sytuację prawną Wspólnoty Mieszkaniowej. Tak więc sam fakt nabycia przez nich lokali, w konsekwencji przystąpienia do Wspólnoty Mieszkaniowej, nie daje im prawa do kwestionowania praw wcześniej nabytych przez sąsiada tj. P. S. M. "S.". To zagadnienie intertemporalnne nie może być inaczej rozstrzygnięte, gdyż przystąpienie do Wspólnoty Mieszkaniowej jakiegokolwiek nowego członka oznaczałoby, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, możliwość niweczenia wszelkich prawomocnych już decyzji administracyjnych.
2. Pozwolenie budowlane zostało już skonsumowane, gdyż na jego podstawie obiekt został wybudowany przez P. S. M. "S.". W tej sytuacji wznawianie tych uzupełniających decyzji oraz postanowienia wydanych w późniejszym terminie, pozbawione jest racji. Obiekt został wzniesiony w zaufaniu do trwałości decyzji i nie ma żadnych szans natury formalno-prawnej na jego rozebranie. Wszelkie przyłącza zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. W tej sytuacji ratio legis przemawia za zakończeniem sprawy, skoro z powodów podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową niemożliwym jest wzruszenie w trybie wznowienia postępowania pierwszej i podstawowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Następne decyzje miały wyłącznie charakter korygujący, całkowicie uwzględniając żądania Wspólnoty, której ciągłe żądania wobec P. S. M. "S." należy obecnie ocenić bardzo negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego w miejskich warunkach.
Naczelny Sąd Administracyjny badając wymagania formalne skargi, zważył co następuje:
Przepis art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) stawia wymagania skardze kasacyjnej jak dla pism w postępowaniu sądowym oraz szczególne takie jak: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia.
Różne są konsekwencje niespełnienia wymagań określonych w art. 176. O ile braki dotyczą ogólnych wymagań pism w postępowaniu sądowym, mogą być one uzupełnione w trybie art. 49 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast braki w zakresie wymagań przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, jako nieusuwalne, powodują konieczność odrzucenia skargo jako niedopuszczalnej.
Ustawa w zakresie podstaw kasacyjnych odsyła do przepisu art. 174, który pozwala oprzeć skargę kasacyjną na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się nadto, iż nie wystarczy samo powołanie się na naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, lecz należy wskazać jakie konkretnie przepisy zostały naruszone (postanowienie NSA z 8.03.2004 r. FSK 41/04 – OSAiWSA 2004 r. nr 1, poz.9).
Wymóg ten związany jest z przymusem adwokackim, wynikającym z art. 175 § 1 ustawy. Skoro skarga musi być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub ew. inne osoby dysponujące wiedza prawniczą, to nie mogą mieć do niej zastosowania liberalne przepisy obowiązujące przy zaskarżeniu decyzji do sądu.
Skarga kasacyjna sporządzona w tej sprawie przez adwokata nie zawiera podstaw kasacyjnych oraz nie wymienia jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Wobec ograniczenia kognicji sądu odwoławczego do granic zawartych w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy), jako niedopuszczalna, podlegała ona odrzuceniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 180, 178, 181 i art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.