OSK 1280/04

OSK 1280/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka
Jan Paweł Tarno
Joanna Runge - Lissowska /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Jan Paweł Tarno, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Piotra Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt 6/II SA 3867/02 w sprawie ze skargi Piotra Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 16 października 2002 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
OSK 1280/04
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 maja 2004 r., 6/II SA 3867/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Piotra Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 16 października 2002 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Oddalając skargę Sąd stwierdził, że okoliczności obiektywne - w tej sprawie zamoczenie ładunku w następstwie ulewnego deszczu - nie zwalniają od odpowiedzialności z tytułu kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz nacisku na osie, a taki stan został stwierdzony podczas kontroli pojazdu należącego do Piotra Z. Powołując art. 61 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 515 ze zm./ Sąd wyjaśnił, że nakłada on na przewoźnika obowiązki w zakresie należytego załadunku towaru i jego zabezpieczenia na czas transportu, aby odbywał się on zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w przypadku towarów nasiąkliwych, tj. narażonych na zwiększenie ciężaru w czasie transportu /transportowanym towarem był suporeks/ zabezpieczenie ładunku przed nasiąknięciem. Takie zachowanie jest zgodne z wymogiem zachowania należytej staranności, którą określa się przy uwzględnieniu charakteru prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej /art. 355 par. 2 Kc/ - konkludował Sąd. W przypadku przekroczenia przez przewoźnika dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz masy całkowitej pojazdu art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych nakładają na przewoźnika obowiązek zapłaty kary pieniężnej, bez względu na okoliczności, które przekroczenia te spowodowały - skonkludował Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Piotr Z., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przez przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów co skutkowało błędną oceną istoty sprawy i art. 328 par. 2 Kpc przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu do dowodów, które zostały zgłoszone przez skarżącego oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 355 par. 2 Kc, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia jakoby skarżący nie zachował należytej staranności przy przewożeniu ładunku, a także sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko Sądu, iż okoliczności przewożenia ładunku nie uwalniają od odpowiedzialności z tytułu kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz nacisku na osie jest błędne i nie znajduje potwierdzenia w istniejącym stanie faktycznym, a Sąd w sposób bardzo lakoniczny odniósł się do twierdzeń skarżącego, który podnosił faktyczne przyczyny zaistniałego zdarzenia. W szczególności nie zostało wzięte pod uwagę, iż w chwili kontroli panowały trudne warunki atmosferyczne - ulewny deszcz - co miało zasadniczy wpływ na zdarzenie, nie zostało precyzyjnie ustalone jakie własności higroskopijne miał przewożony towar, gdyż przekroczenie dopuszczalnych wartości mogło nastąpić tylko i wyłącznie na skutek nasiąknięcia towaru wodą deszczową, bez winy skarżącego, gdyż towar - wbrew twierdzeniom Sądu - był prawidłowo zabezpieczony przed opadami, które jednak były tak intensywne, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych granic nacisków - kontynuowano w uzasadnieniu skargi, podkreślając, że nie można skarżącemu zarzucić braku należytej staranności, gdyż dochował wszelkich przewidzianych środków, aby ładunek został dostarczony bez uchybień. Stwierdzono też, że aby nie powtarzać wcześniejszych argumentów, skarga kasacyjna odwołuje się do twierdzeń podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, które zachowują swoją aktualność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, przewidując, iż są nimi naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Zgodnie z tym przepisem przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na tym, iż zostaną wskazane konkretne przepisy konkretnego aktu prawnego, które miały zastosowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Natomiast ograniczenie się do przywołania jako podstawy tylko naruszenie przepisów postępowania czy prawa materialnego, bez określenia, o jakie przepisy idzie czyni tak sformułowane podstawy całkowicie chybione.
W skardze kasacyjnej Piotra Z. postawiono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie cztery zarzuty. Dwa z nich to:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przez przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów co skutkowało błędną oceną istoty sprawy bez wskazania o jakie przepisy jakiego aktu chodzi. Jak wskazano wyżej tak przytoczona podstawa skargi kasacyjnej jest całkowicie nietrafna, już z tego powodu, iż nie wskazuje o jakie konkretne przepisy chodzi, a nadto, że art. 174 pkt 2 nie zawiera jako podstawy przekroczenia przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów;
2/ sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią materiału dowodowego zebranego w sprawie. Takiej podstawy skargi kasacyjnej cyt. art. 174 nie zawiera w ogóle i wobec tego jest ona całkowicie wadliwa.
Trzeci z zarzutów: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 328 par. 2 Kpc przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu Sądu do dowodów, które były zgłoszone przez skarżącego, należy uznać za postawiony zgodnie z wymaganiami art. 174 pkt 2, jednakże zupełnie niezasadnie. Od dnia 1 stycznia 2004 r. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie przepisy cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a przepisy Kodeksu postępowania cywilnego tylko w sytuacji przewidzianej w art. 106 par. 3. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego miały odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do dnia 31 grudnia 2004 r., na mocy art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zarzut naruszenia przepisów Kpc mógłby być zatem postawiony wyrokowi Sądu, który zapadł przed dniem 1 stycznia 2004 r., zaś wyrokowi wydanemu po tej dacie tylko jeżeli Wojewódzki Sąd stosował te przepisy, gdy prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, a więc na podstawie art. 106 par. 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie zaskarżony wyrok zapadł dnia 7 maja 2004 r., zaś Wojewódzki Sąd nie prowadził postępowania, o którym mowa w art. 106 par. 3. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że błędem Sądu było nieprzeprowadzenie postępowania, o którym mowa w tym przepisie, to podstawa skargi kasacyjnej powinna przytaczać ten przepis. Jednakże jest to uwaga mająca na celu jedynie przykładowe wskazanie prawidłowości sformułowania podstawy kasacyjnej, nie jest natomiast żadną interpretacją, poprawieniem czy uzupełnieniem skargi kasacyjnej, gdyż do tego Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony, jako związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art. 183 par. 1 cyt. ustawy.
Jeśli idzie o czwarty zarzut: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 355 par. 2 Kc to jest on także nietrafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytoczył ten przepis omawiając zasady zachowania należytej staranności, jednakże podstawy materialnoprawnej, zgodnie z którą Sąd oceniał wydane w sprawie decyzje przepis ten nie stanowił. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał zatem błędnej wykładni art. 355 par. 2 Kc, gdyż nie pod kątem zgodności z nim badał zaskarżone decyzje.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy.