IX U 574/17

Sprawa dotyczyła odwołania H.R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 22 marca 2017 r., która odmówiła prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury. Organ rentowy uznał, że nowoustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony z 20 lat, nie jest wyższy niż 250%. Ubezpieczony domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność uzyskiwanych wynagrodzeń w latach 1967-1978. Sąd Okręgowy w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy, ustalił, że ubezpieczony, emeryt górniczy, wielokrotnie przeliczał świadczenie. Ostatnio wskaźnik wynosił 319,40% i został ograniczony do 250%. Wniosek o przeliczenie na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej dotyczył zarobków uzyskanych po przyznaniu świadczenia. Sąd oparł się na opinii biegłego, który odtworzył wynagrodzenie za lata 1967-1979, uwzględniając m.in. dodatek nocny i za drugą zmianę. Wskaźnik wyliczony przez biegłego wyniósł 240,50%, co oznacza, że nie spełniono warunku przekroczenia 250%. Sąd podzielił zastrzeżenia organu rentowego co do zawyżenia wynagrodzeń przez biegłego, wskazując na brak dokumentacji potwierdzającej wymiar pracy w konkretnych zmianach czy pracy w niedziele. Powołując się na orzecznictwo sądów apelacyjnych i Sądu Najwyższego, sąd podkreślił, że wysokość zarobków musi być udowodniona dokumentacją, a nie ustalana hipotetycznie czy uśredniona. W związku z tym, że wskaźnik nie przekroczył 250%, a nawet odtworzony przez biegłego wskaźnik był potencjalnie zawyżony, sąd oddalił odwołanie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający