IX Ka 156/14

sygn. akt IX Ka 156/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2014 r Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział IX Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Walenta Sędziowie : SO Rafał Sadowski SO Mirosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Maćkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. sprawy D. R. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego Toruń Centrum – Zachód w Toruniu od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II K 743/13 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Toruniu. Sygn. akt IX Ka 156/14 UZASADNIENIE D. R. został oskarżony o to, że: w dniu 26 stycznia 2013r w T. przed budynkiem przy ul. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia złotej obrączki o wartości 500 zł należącej do P. M. , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w A. II Wydziale Karnym sygn. akt (...) tj. o czyn z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. akt II K 743/13) uznał oskarżonego D. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 278 § 1 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego oraz wymierzył mu karę 20 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych. Oskarżony został zwolniony od opłaty i kosztów sądowych, którymi obciążony został Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając wyrokowi obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 41 §1 kpk poprzez wydanie wyroku przez sędziego, który rozstrzygnął o odpowiedzialności innej osoby w zakresie czynu pozostającego w powiązaniu z czynem zarzuconym oskarżonego, co doprowadziło do wywołania uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego. W związku z powyższym zarzutem prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Niezależnie od zarzutu podniesionego w apelacji prokuratora, sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Analiza akt sprawy oraz jednoznacznego stanowiska oskarżonego zaprezentowanego w złożonym przez niego na etapie postępowania odwoławczego piśmie (k. 106), przekonuje, że w sprawie doszło do ewidentnego naruszenia przepisu art. 479 § 1 kpk , albowiem Sąd Rejonowy w dniu 18 lutego 2014 r. prowadził postępowanie bez udziału oskarżonego i wydał wyrok zaoczny mimo, iż oskarżony nie został właściwie zawiadomiony o terminie rozprawy. Otóż w toku postępowania odwoławczego wyszło na jaw, że oskarżony nieprzerwanie od 26 lipca 2013 r. przebywa w zakładzie karnym, co wynika wprost z informacji z systemu NEO- SAD (k. 108-109). W takim wypadku wszelka korespondencja sądowa winna być oskarżonemu doręczana - w trybie art. 134 §2 kk - na adres zakładu karnego w którym przebywał. Tymczasem sąd meriti kierował wszystkie przesyłki na adres wskazany przez niego w toku postępowania przygotowawczego jako adres do korespondencji ( G. (...) gmina L. ). Taka forma doręczenia była nieprawidłowa a uchybienie regule doręczenia opisanej w art. 134 §2 kk (i regule orzekania wyrokiem zaocznym wyłącznie w sytuacji kiedy oskarżony nie stawia się na rozprawę mimo skutecznego doręczenia wezwania), miało o tyle istotne znaczenie w sprawie, że oskarżony podniósł, że nie wiedział nic o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu jak i nie miał wiedzy o wydanym wyroku. Wiarygodności tych zapewnień nie sposób podważyć skoro nie otrzymał żadnej przesyłki z sądu a przebywając w zakładzie karnym miał ograniczone możliwości podjęcia jakiejkolwiek aktywności procesowej. W zaistniałej sytuacji procesowej brak było zatem przesłanek do przeprowadzenia w dniu 18 lutego 2014 r. rozprawy pod nieobecność oskarżonego i do wydania wyroku zaocznego. Zgodnie z dyspozycją art. 479 § 1 kpk sąd może prowadzić rozprawę w trybie uproszczonym pod nieobecność oskarżonego jedynie wtedy, gdy nie stawił się on na rozprawę mimo doręczenia mu wezwania oraz nie usprawiedliwił niestawiennictwa i nie wnosił o odroczenie rozprawy ( art. 480 kpk ). Jest więc oczywiste, że nie można prowadzić rozprawy, gdy oskarżonemu nie doręczono skutecznie wezwania na termin rozprawy lub gdy obiektywnie nie miał możliwości odbioru takiego wezwania, a taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie. Zwrócić należy też uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia oskarżonemu wyroku zaocznego. Mimo, że zarządzenie o doręczeniu oskarżonemu odpisu wyroku z pouczeniem figuruje jako wykonane (k. 87), to jednak w aktach sprawy próżno szukać dowodu doręczenia. Z uwagi na powyższe uchybienia, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, dlatego też Sąd Okręgowy zdecydował o jego uchyleniu i przekazaniu sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyjaśnić na marginesie należy, że sąd odwoławczy nie rozważał zarzutu naruszenia art. 41 §1 kk podniesionego przez prokuratora w apelacji, bowiem z uwagi na uchylenie wyroku jego analiza stała się bezprzedmiotowa.