IV U 425/25

Sygn. akt IV U 425/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2026 roku Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia Alina Kordus-Krajewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania P. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N. o zasiłek chorobowy , w związku z odwołaniem od: decyzji z dnia 25 lipca 2025 r., znak: (...) , decyzji z dnia 14 października 2025 r., znak: (...) 1, decyzji z dnia 19 listopada 2025 r., znak: (...) I. 
        zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 25 lipca 2025 r. oraz decyzję z dnia 14 października 2025 r. w ten sposób, że przyznaje P. P. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 19 kwietnia 2025 r. do dnia 3 czerwca 2025 r.; II. 
        zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 19 listopada 2025 r. w ten sposób, że przyznaje P. P. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 4 czerwca 2025 r. do dnia 18 lipca 2025 roku. III. 
        w pozostałym zakresie odwołanie oddala, IV. 
        zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w N. na rzecz P. P. kwotę 360,00 zł ( trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sędzia Alina Kordus-Krajewska Sygn. akt IV U 425/25 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. decyzją z dnia 25 lipca 2025 r., znak: (...) wydaną na podstawie art. 7a ustawy z dnia 15 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501; dalej: ustawa zasiłkowa) oraz na podstawie art. 130 ust. 1 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825) odmówił P. P. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 roku. W uzasadnieniu wskazał, że z posiadanej dokumentacji wynikało, iż ubezpieczony w okresie od 4 kwietnia 2025 r. do 18 kwietnia 2025 r. odbywał ćwiczenia wojskowe pasywnej rezerwy jako żołnierz niezawodowy w (...) Niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała 16 kwietnia 2025 r., a więc w czasie odbywania ćwiczeń wojskowych. Dnia 30 maja 2025 r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie zasiłku chorobowego za okres od 16 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 roku. Organ rentowy argumentował, że w związku z tym, iż żołnierze nie podlegają ubezpieczeniu chorobowemu, zasiłek chorobowy po ustaniu służby im nie przysługuje, jeżeli niezdolność do pracy byłego żołnierza powstanie przed zwolnieniem ze służby. W związku z powyższym w ocenie organu rentowego ubezpieczony nie miał prawa do zasiłku chorobowego w okresie podanym w postanowieniu decyzji. Ubezpieczony, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji pismem datowanym na 22 sierpnia 2025 roku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7a w zw. z art. 7 ustawy zasiłkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż „odpowiednie” stosowanie wskazanego art. 7 wyklucza świadczenia żołnierzowi, którego niezdolność do prac powstała w czasie pełnienia służby i trwa nadal po jej zakończeniu, co w konsekwencji doprowadziło do jego błędnego zastosowania. Jednocześnie wniósł o zmianę decyzji poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 kwietnia 2025 r. do 2 września 2025 roku oraz zasądzenie od organu rentowego kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że dnia 16 kwietnia 2025 r. uległ wypadkowi w miejscu pełnienia służby, w wyniku którego doznał poważnego uszkodzenia (...) Aktualnie przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym dnia 15 lipca 2025 r. obowiązującym do 2 września 2025 roku. W dniu 30 maja 2025 r. złożył wniosek o przyznanie zasiłku chorobowego od 16 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 roku. W dalszej części uzasadnienia podniósł, że interpretacja przepisów ustawy zasiłkowej czyniona przez organ rentowy kreowała niemożliwą do pogodzenia z wolą racjonalnego ustawodawcy lukę. Wedle tej interpretacji – żołnierz dotknięty chorobą powstałą dzień po zwolnieniu ze służby otrzyma pełne wsparcie w postaci zasiłku chorobowego; jednocześnie ten, którego niezdolność do pracy powstała dzień przed zwolnieniem ze służby otrzyma jedynie świadczenie w postaci 80% uposażenia za 1 dzień służby, tracąc całość uprawnień z dniem zwolnienia ze służby. Dnia 29 września 2025 r. sprawa z odwołania została zarejestrowana w tutejszym sądzie pod sygnaturą IVU 425/25. Dnia 23 września 2025 r. pełnomocnik ubezpieczonego uzupełnił swoje odwołanie , wnosząc o przyznanie ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego w okresie od 16 kwietnia 2025 r. do 21 października 2025 roku. Przyczyną był fakt, iż dnia 2 września 2025 r. tj. po wniesieniu odwołania od powyższej decyzji, ZUS wydał zaświadczenie o niezdolności do pracy ubezpieczonego trwającej dłużej niż okres, na który wg pierwotnego wniosku odwołania, miałoby być ubezpieczonemu przyznane prawo do zasiłku chorobowego. W odpowiedzi z dnia 26 września 2025 r. (data prezentaty) na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu podjął argumenty tożsame co w zaskarżonej decyzji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. decyzją z dnia 14 października 2025 r., znak: (...) wydaną na podstawie art. 7a ustawy zasiłkowej oraz na podstawie art. 130 ust. 1 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825) zmienił swoją decyzję z dnia 25 lipca 2025 r., znak: (...) w ten sposób, że odmówił P. P. prawa do zasiłku chorobowego od 19 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 roku. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na to, że zasiłek chorobowy dla żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej przysługuje, gdy niezdolność do pracy powstała po zwolnieniu ze służby, odmówił prawa do zasiłku chorobowego od 19 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 r. tj. po odbyciu przez ubezpieczonego ćwiczeń wojskowych zakończonych dni 18 kwietnia 2025 roku. Ubezpieczony, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji pismem datowanym na 10 listopada 2025 roku. W uzasadnieniu zasadniczo powielił swoją argumentację z odwołania w sprawie o sygn. IV U 425/25. Dodał, że zmiana okresu, w którym odmówiono ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego, powodowała, że organ rentowy de facto przyznał ubezpieczonemu to prawo w okresie od dnia wypadku do dnia zwolnienia ze służby tj. od 16 kwietnia 2025 r. do 18 kwietnia 2025 roku. Dnia 11 grudnia 2025 r. sprawa z odwołania została zarejestrowana w tutejszym sądzie pod sygn. (...) W odpowiedzi z 10 grudnia 2025 r. (data prezentaty) na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania oraz o połączenie sprawy o sygn. (...) ze sprawą o sygn. IV U 425/25. W uzasadnieniu posłużył się taką samą argumentacją jak w zaskarżonej decyzji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. decyzją z dnia 19 listopada 2025 r., znak: (...) wydaną na podstawie art. 7a ustawy zasiłkowej oraz na podstawie art. 130 ust. 1 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825) odmówił P. P. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 4 czerwca 2025 r. do 21 października 2025 roku. Uzasadnieniem odmowy prawa do zasiłku chorobowego za dalszy okres od 4 czerwca 2025 r. był fakt, iż niezdolność ubezpieczonego do pracy z powodu choroby powstała po zwolnieniu ze służby a z dniem 18 lipca 2025 r. ubezpieczony wykorzystał 91-dniowy okres zasiłkowy. Ubezpieczony, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji pismem datowanym na 16 grudnia 2025 roku. W uzasadnieniu zasadniczo powielił swoją argumentację z odwołania w sprawach o sygn. IV U 425/25 i (...) Dnia 21 stycznia 2026 r. sprawa z odwołania została zarejestrowana w tutejszym sądzie pod sygn. (...) Postanowieniem z 30 grudnia 2025 r. połączono sprawę o sygn. IV U 425/25 oraz sprawę o sygn. (...) do wspólnego prowadzenia pod sygn. IV U 425/25. postanowienie z 30 grudnia 2025 r. – k. 18-18v akt sprawy o sygn. (...) W odpowiedzi z dnia 20 stycznia 2026 r. (data prezentaty) na odwołanie w sprawie o sygn. (...) organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania oraz połączenie tej sprawy ze sprawą o sygn. IV U 425/25. W uzasadnieniu posłużył się taką samą argumentacją jak w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 23 stycznia 2026 r. połączono sprawę o sygn. (...) do wspólnego prowadzenia pod sygn. IV U 425/25. Sąd ustalił co następuje: Ubezpieczony P. P. w okresie od 4 kwietnia 2025 r. do 18 kwietnia 2025 r. odbywał ćwiczenia wojskowe pasywnej rezerwy jako żołnierz niezawodowy w (...) Dnia 18 kwietnia 2025 r. został zwolniony z czynnej służby wojskowej. W powyższym okresie otrzymał uposażenie w wysokości 2 895,00 zł tj. w wysokości niepomniejszonej za czas choroby. W tym czasie nie podlegał ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i zdrowotnym. bezsporne, nadto dowody: - pismo i zaświadczenie Głównego Księgowego – Szefa Finansów (...) –  w aktach organu rentowego nr (...) (karty nieponumerowane) Dnia 16 kwietnia 2025 r., w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych, ubezpieczony uległ wypadkowi. W związku z powyższym ubezpieczony był niezdolny do pracy w następujących okresach: - od 16 kwietnia 2025 r. do 25 kwietnia 2025 r., - od 23 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 r., - od 4 czerwca 2025 r. do 15 lipca 2025 r., - od 16 lipca 2025 r. do 2 września 2025 r., - od 3 września 2025 r. do 21 października 2025 roku. Bezsporne, nadto dowody: - decyzja ZUS Oddziału w N. z dnia 25 lipca 2025 r., znak: (...) w aktach organu rentowego nr (...) (karty nieponumerowane); - decyzja ZUS Oddziału w N. z dnia 14 października 2025 r., znak: (...) – w aktach organu rentowego nr (...) (karty nieponumerowane); - decyzja ZUS Oddziału w N. z dnia 19 listopada 2025 r., znak: (...) – k. 11-11v akt organu rentowego nr (...) ; - zestawienie (...) k. 17 akt sprawy o sygn. IV U 425/25; - zaświadczenia lekarskie – k. 6, 19, 25 akt sprawy o sygn. IV U 425/25, k. 6 akt sprawy o sygn. (...) k. 4 akt sprawy o sygn. (...) k. 5-9 akt organu rentowego nr (...) Sąd zważył co następuje: Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie ustalono na podstawie licznych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz dostarczonych przez organ rentowy. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony. Fakty istotne dla rozstrzygnięcia nie były przedmiotem sporu. Z tego względu dalsza część rozważań jest zasadniczo zbieżna z oceną prawną wyrażoną przez Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. (...) w bardzo podobnym stanie faktycznym oraz z oceną w uzasadnieniu wyrok Sądu Najwyższego z 23 lipca 2025 r. (I USKP 143/23, OSNP 2026, nr 2, poz. 20.) i odnosi się wyłącznie do wykładni przepisów prawa, na której organ rentowy oparł swoje kolejne rozstrzygnięcia. Ustawa zasiłkowa nie zawiera normy wprost odnoszącej się do roszczenia o wypłatę zasiłku chorobowego za okres po ustaniu czynnej służby wojskowej (w przypadku ubezpieczonego łącznie za okres od 19 kwietnia 2025 r. do 21 października 2025 roku). Powyższe nie oznacza jednak, że takowej normy nie ma. Zgodnie z art. 7 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała: 1) nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego; 2) nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego – w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby. Stosownie zaś do art. 7a ustawy zasiłkowej przepis art. 7 stosuje się odpowiednio do żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej, z tym że podstawę obliczenia wysokości zasiłku chorobowego stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis ten wszedł w życie z dniem 23 kwietnia 2022 r. na podstawie nowelizacji wprowadzonej art. 724 ustawy o obronie Ojczyzny. Wskazana nowelizacja nie wprowadziła przepisu, który odsyłałby do art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej („Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego”). Dało to organowi rentowemu powód do stwierdzenia, że żołnierz zwolniony z czynnej służby wojskowej ma prawo do zasiłku chorobowego w sytuacji, w której jego niezdolność do pracy powstała już po zwolnieniu ze służby; nie ma zaś takiego prawa, gdy niezdolność ujawniła się, tak jak w przypadku ubezpieczonego, jeszcze przed zwolnieniem ze służby i trwała nieprzerwanie także po ustaniu służby wojskowej. Literalna wykładnia cytowanych przepisów rzeczywiście może potwierdzać stanowisko organu rentowego. Nie jest to jednak stanowisko prawidłowe. Trudno bowiem znaleźć jakiekolwiek racjonalne argumenty przemawiające za tym, aby żołnierz zwolniony ze służby wojskowej miał prawo do zasiłku chorobowego, gdy jego niezdolność do służby powstała po zwolnieniu ze służby, zaś nie miał prawa do zasiłku, gdy zachorował przed zwolnieniem ze służby a jego niezdolność do służby utrzymywała nieprzerwanie także po ustaniu służby. Co więcej, jak wynika z cytowanych regulacji prawnych, w ujęciu ustawy zasiłkowej, rygoryzm związany z uzyskanie prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, a więc w warunkach określonych art. 7 ustawy zasiłkowej, jest większy niż w przypadku prawa do zasiłku chorobowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Tym bardziej trudno byłoby wyjaśnić sytuację, w której ustawodawca zapewniając byłemu żołnierzowi zawodowemu prawo do zasiłku chorobowego na zasadach określonych w art. 7, odmówiłby jednocześnie tego prawa na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Zaproponowana przez organ rentowy wykładnia będąca przedmiotem odwołań skutkuje tym, że w ramach tej samej grupy podmiotów, w skład której wchodzą zwolnieni ze służby żołnierze zawodowi mogłoby dochodzić do nieuzasadnionego nierównego traktowania ubezpieczonych. To z kolei prowadziłoby do naruszenia art. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 497), a także wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości. Za zmianą zaskarżonych przez ubezpieczonego decyzji przemawiały zatem wystarczająco ujawnione względy natury funkcjonalnej i systemowej. Żołnierzowi zawodowemu, z uwagi na to, że nie podlega on ubezpieczeniom społecznym, nie przysługuje mu żadne świadczenie z tego ubezpieczenia (w tym prawo do zasiłku chorobowego). W czasie choroby wypłacane mu jest uposażenie, które, w zależności od przyczyny niezdolności do służby, wynosi 80% lub 100% (zob. art. 451 ustawy o obronie Ojczyzny). Ustanie stosunku służby wojskowej w wyniku zwolnienia z niej żołnierza zmienia jego sytuację ubezpieczeniową. Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2024 r., poz. 242) jeżeli żołnierz zwolniony z czynnej służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego żołnierzowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych . Jeżeli nie może zostać nabyta emerytura wojskowa lub wojskowa renta inwalidzka okres służby wojskowej jest zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm.) okresem składkowym. Przekazanie składek skutkuje tym, że okres pełnienia czynnej służby wojskowej po zwolnieniu ze służby należy traktować w płaszczyźnie ubezpieczeniowej jak okres ubezpieczenia w zasadzie równorzędny z okresem pozostawania w stosunku pracy. Dokonuje się wówczas zgłoszenia do ubezpieczenia ( (...) ) i wyrejestrowania z niego (zob. rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od uposażeń żołnierzy zwolnionych z czynnej służby wojskowej ; Dz. U. z 2015 r. poz. 243). Ustawodawca dostrzegł to zapewniając byłemu żołnierzowi na podstawie art. 7a prawo do zasiłku chorobowego na zasadach określonych w art. 7 ustawy zasiłkowej, omyłkowo zapewne zapominając o wprowadzeniu analogicznego odesłania do art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej. W ocenie Sądu nie ma jednak przeszkód, aby potraktować niezdolność byłego żołnierza zawodowego powstałą przed rozwiązaniem stosunku służbowego na takiej samej zasadzie jak niezdolność do pracy powstałą w okresie podlegania ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu pozostawania w stosunku pracy, co uzasadnia prawo do zasiłku chorobowego po myśli art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Należało zgodzić się z Sądem Najwyższym, iż nie jest dobrą sytuacja, gdy żołnierz zawodowy staje się niezdolny do pracy i niezdolność ta trwa po ustaniu tej służby i po niej nie ma prawa do dalszego uposażenia albo zasiłku chorobowego, nawet w czasie pokoju. Jest wówczas w gorszej sytuacji niż pracownik, któremu skończyło się zatrudnienie. Z regulacji art. 7a ustawy zasiłkowej wynikała nie tylko istotna zmiana stanu prawnego, ale także powstanie indywidualnych stosunków prawnych, uprawniających w określonej sytuacji faktycznej byłych żołnierzy do zasiłku chorobowego. Zmiana ta obejmowała sytuację ubezpieczonego. Pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego, gdy niezdolność do pracy powstaje w czasie zatrudnienia lub krótko po ustaniu zatrudnienia. W gorszej sytuacji nie powinien być były żołnierz zawodowy, który nie ma prawa do uposażenia przez rok po zakończeniu zawodowej służbowy wojskowej i staje się niezdolny do pracy jeszcze przed końcem służby. W istocie jest wówczas w sytuacji takiej jak pracownik, który utrzymuje się ze swojej pracy. Wspólnym mianownikiem dla obu jest prawo do pracy, rozumiane nie wprost, lecz w aspekcie konstytucyjnej ochrony pracy. W tym przypadku żołnierz zawodowy nie powinien być w gorszej sytuacji niż pracownik, który ma prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia (art. 7 ustawy zasiłkowej). Pracownik z mocy ustawy podlega ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowym, chorobowemu. Podobnie żołnierz zawodowy, z tym, że nie podlega ubezpieczeniu chorobowemu. Wspólny mianownik, czyli ochrona prawa do pracy stanowi zatem punkt wyjścia, gdyż żołnierz zawodowy powinien mieć również określone zabezpieczenie na wypadek niezdolności do pracy po zakończeniu służby ( art. 24, 32, 65 i 67 Konstytucji RP ). Konsekwentnie z nowej regulacji art. 7a ustawy zasiłkowej nie wynika, że składka na ubezpieczenie chorobowe jest warunkiem sine qua non zasiłku chorobowego dla żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej. Skarżący w okresie służby objęty był zaopatrzeniowym systemem emerytalnym i rentowym oraz uposażeniem w razie niezdolności do służby. Zakończenie służby nie może w jego przypadku łączyć się z przejściem w stan braku ochrony ubezpieczeniowej na wypadek chorobowej niezdolności do pracy. Takie rozwiązanie wynika z konstytucyjnej ochrony prawa do pracy (art. 24, art. 65) po zakończeniu zawodowej służby wojskowej. Żądanie skarżącego zasadnie łączy się również z konstytucyjną zasadą równości (art. 32), dlatego ustalone w art. 7a ustawy prawo do zasiłku chorobowego realizuje tę zasadę i dopełnia to prawo (art. 67). Bazując na obecnym poziomie ochrony żołnierzy w ustawie zasiłkowej, można przyjąć, że wcześniej obowiązujące przepisy naruszały Konstytucję RP , w tym przede wszystkim art. 32 i w nieuprawniony sposób różnicowały sytuację żołnierzy w dostępie do świadczeń zasiłkowych. Odrębności systemu były niezasadne, a gorsze traktowanie żołnierzy nieuprawnione, co zostało zauważone przez ustawodawcę i skorygowane obecnie obowiązującymi przepisami. W związku z tym sytuacja, która wynika ze stanu prawnego i faktycznego przedmiotowej sprawy, wymaga rozstrzygnięcia z poszanowaniem wartości i zasad konstytucyjnych, albowiem ma podstawę w przepisach o randze ustawy, a które w odniesieniu do zdarzeń wcześniejszych, lecz rozstrzyganych dziś, powinny być realizowane w drodze prokonstytucyjnej wykładni i ochrony uprawnienia byłego żołnierza zawodowego do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego w przypadku dalszej niezdolności do pracy powstałej przed zakończeniem służby wojskowej. Takie podejście interpretacyjne wydaje się wzmocnione założeniem o kierunku wykładni autentycznej, która powinna bazować na stanowisku wyrażonym w uzasadnieniu ustawy o obronie Ojczyzny, tzn., że fakt pełnienia służby wojskowej nie może w żaden sposób wpływać negatywnie na sytuację życiową obywatela. Z uwagi na powyższe, odwołania ubezpieczonego zasługiwały na uwzględnienie w odpowiednich częściach. W punkcie I wyroku sąd zmienił zaskarżone decyzje z dnia 25 lipca 2025 r. oraz 14 października 2025 r. w ten sposób, że przyznał P. P. prawo do zasiłku chorobowego, jednak nie za wnioskowany okres od 16 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 r., a za okres od 19 kwietnia 2025 r. do 3 czerwca 2025 roku. Sąd zwrócił przy tym uwagę, iż okresy, których dotyczyły decyzje organu rentowego z dnia 25 lipca 2025 r. oraz z dnia 14 października 2025 r. pokrywały się w całości z wyłączeniem okresu od 16 do 18 kwietnia 2025 roku – wówczas ubezpieczony pełnił jeszcze czynną służbę wojskową. Choć zatem ubezpieczony wnioskował o przyznanie mu zasiłku chorobowego również za okres od 16 do 18 kwietnia 2025 r., odwołanie w tym zakresie należało oddalić, o czym orzeczono w punkcie II wyroku. Jak ustalono bowiem – ubezpieczony w okresie od 4 do 18 kwietnia 2025 r. pobrał, bez względu na wypadek, który miał miejsce 16 kwietnia, uposażenie w wysokości 2 895,00 zł tj. w wysokości niepomniejszonej za czas choroby. W tym świetle nie sposób uznać, za pełnomocnikiem ubezpieczonego, że organ rentowy de facto przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego w okresie od 16 do 18 kwietnia 2025 r. – w tym czasie bowiem ubezpieczony nie podlegał ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym chorobowym i zdrowotnym. Organ rentowy decyzją z dnia 14 października 2025 r. dokonał korekty okresu, za jaki odmówił prawa do zasiłku chorobowego, ponieważ wyszedł z założenia, że ubezpieczony dopiero od dnia 19 kwietnia 2025 r. przestał pełnić służbę wojskową. W ocenie organu rentowego – ubezpieczonemu tak czy inaczej nie przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu służby z uwagi na to, iż zdarzenie powodujące niezdolność do pracy powstało w trakcie pełnienia służby – z tego właśnie względu odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku nie od 16 kwietnia 2025 r., a od 19 kwietnia 2025 roku. Z zasadniczo tożsamych względów prawnych, jakie towarzyszyły zmianie dwóch poprzednich decyzji, sąd uwzględnił odwołanie ubezpieczonego również od decyzji organu rentowego z 19 listopada 2025 roku o czym, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł w pkt III sentencji wyroku. Należało jednak zwrócić uwagę, iż decyzję tę zmieniono nie za pełen okres od 4 czerwca 2025 r. do 21 października 2025 r. objęty decyzją, a za okres od 4 czerwca 2025 r. do 18 lipca 2025 r. Odwołanie ubezpieczonego w pozostałym zakresie dotyczącym tej decyzji, a więc za okres od 19 lipca 2025 r. do 21 października 2025 r. podlegało oddaleniu o czym również orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej - za okres niezdolności do pracy lub niemożności wykonywania pracy przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni. Rację miał zatem organ rentowy wskazując na ten fakt w zaskarżonej decyzji. Okres, w jakim ubezpieczonemu przysługiwał zasiłek chorobowy ustawał z końcem 18 lipca 2025 r. Od 19 lipca 2025 r. ubezpieczonemu zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu do ubezpieczenia już nie przysługiwał. W tym zakresie odwołanie podlegało zatem oddaleniu. Pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o zasądzenie od organu rentowego zwrotu kosztów procesu. Uwzględniając wynik procesu -sąd przyjął średnio łącznie połowę uwzględnionych okresów spornych w zakresie trzech decyzji, zgodnie z art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) sąd w pkt IV sentencji zasądził od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kwotę 360 zł. Sędzia Alina Kordus-Krajewska