IV SO/Wr 25/26

IV SO/Wr 25/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-08-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 55 par. 1 i  art. 154 par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku K. Z. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz K. Z. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 1 lipca 2026 r. K. Z., reprezentowany przez adwokata (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca), wystąpił do Sądu o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ, Wojewoda) grzywny w wysokości 2000 zł za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi z dnia 13 maja 2026 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 13 maja 2026 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednak skarga ta nie została przekazana do Sądu do dnia złożenia wniosku. Wnioskodawca zaznaczył, że nieprzekazanie skargi przez organ narusza konstytucyjne prawa strony przez zablokowanie prawa do sądu. Zdaniem skarżącego, grzywna w kwocie 2000 zł jest adekwatna do zwłoki organu w zakresie przekazania skargi oraz do ogólnej bezczynności w skarżonym postępowaniu a wniosek o wymierzenie grzywny - z uwagi na swój charakter - ma skłonić organ do podejmowania ustawowych obowiązków z należytą starannością i poszanowaniem konstytucyjnych praw jednostek mieszkających w RP.
W odpowiedzi Wojewoda wskazał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Organ wyjaśnił, że w dniu 12 czerwca 2026 r. sporządził odpowiedź na skargę, zachowując ustawowy termin, a następnie przekazał ją wraz z aktami sprawy do kancelarii zajmującej się wysyłką pism. Wojewoda poinformował, że opóźnienie dotyczyło wyłącznie nadania przesyłki i wynikało z jednostkowej omyłki organizacyjnej w kancelarii, gdzie - z uwagi na znaczną liczbę przesyłek wychodzących z urzędu - przedmiotowa korespondencja została omyłkowo przełożona do wysyłki w późniejszym terminie. Organ podkreślił, że okoliczność ta miała charakter incydentalny i nie była wynikiem celowego działania czy zaniedbania organu.
Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy została przekazana przez organ do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy w dniu 7 lipca 2026 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 684/26.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania.
Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego, z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego.
W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że Wojewoda nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, skarga została wniesiona osobiście przez stronę do organu w dniu 13 maja 2026 r. Organ powinien był więc przekazać skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej w dniu 12 czerwca 2026 r., tymczasem dokonał tego dopiero w dniu 7 lipca 2026 r., tj. 25 dni po ustawowym terminie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w kwocie 100 złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi, okres zwłoki organu (wynoszący niecały miesiąc), jak również okoliczności podniesione przez organ w odpowiedzi na wniosek, z których wynika, że odpowiedź na skargę została sporządzona w terminie a opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było pomyłką pracownika kancelarii zajmującego się wysyłką dokumentów.
W ocenie Sądu grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.
Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.