IV SAB/Wr 93/26

IV SAB/Wr 93/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1079
art. 210
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi L. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 listopada 2023 r. L. S. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) wystąpiła do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda) o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
Pismem z dnia 25 lipca 2024 r. Wojewoda wezwał stronę, na podstawie art. 223 w zw. z art. 202 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2023 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769) do osobistego stawiennictwa w dniu 30 sierpnia 2024 r. (o wyznaczonej godzinie) w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Nadto, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 219 ist. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach Wojewoda zobowiązał stronę do przedłożenia podczas osobistego stawiennictwa w Urzędzie:
- kserokopii wszystkich stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe (wraz z okazaniem oryginału do wglądu);
- uzupełnienia formularza wniosku w części: A20, D I 2, D I 3 i 4;
- oryginału tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (do wglądu oryginał lub poświadczony notarialnie odpis) wraz ze wskazaniem danych personalnych najemcy, kwoty opłaty oraz okresu obowiązywania
- 4 sztuk aktualnych fotografii spełniających wymogi określone w przepisach prawa
Organ poinformował również o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych oraz na podstawie art. 203 ust. 2a w zw. z art. 223 ustawy o cudzoziemcach wezwał stronę do dostarczenia – w terminie 45 – wymienionych szczegółowo w wezwaniu dokumentów na potwierdzenie danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia, pod rygorem wydania decyzji na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2026 r. (wniesionym już po skardze) Wojewoda realizując normę z art. 10 § 1 k.p.a. poinformował stronę o możliwości – zapoznania się z zebranymi w sprawie dowodami oraz o prawie wypowiedzenia się co do tych dowodów, a także co do głoszonych przez stronę żądań. Nadto, powołując się na poprzednie wezwanie organu (z dnia 25 lipca 2024 r.) oraz na art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 211 ustawy o cudzoziemcach Wojewoda wezwał stronę do przedłożenia (w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji niezgodnej z żądaniem):
- przedłożenia oryginału aktualnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego;
- potwierdzenia posiadania przez aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP - np. zgłoszenie do ubezpieczenia ZUS ZUA opieczętowane i podpisane przez umocowaną osobę (osoby) wraz z aktualną informacją o osobie ubezpieczonej;
-aktualnego oświadczenia o liczbie osób pozostających ze stroną we wspólnym gospodarstwie domowym.
- potwierdzenia posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu w ciągu 3 lat pobytu na terytorium RP bezpośrednio przed złożeniem wniosku tj. rozliczenia roczne - PIT-y za 2022 r. 2021 r. 2020 r. składane do urzędu skarbowego wraz z potwierdzeniem wpływu (urzędowe potwierdzenie odbioru tj. UPO lub pieczęć urzędu skarbowego) lub zaświadczenia z właściwych urzędów skarbowych o osiągniętych dochodach uwzględniające składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za wskazany okres;
- udokumentowania aktualnego źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu strony oraz wykazania posiadania dochodu w wysokości wyższej niż - 1010 zł netto (dla osoby samotnie gospodarującej ) lub 823 zł netto (dla osoby w rodzinie).
W skardze z dnia 2 stycznia 2026 r. (data wpływu do organu) strona sformułowała zarzut przewlekłego prowadzenia przez Wojewodę postępowania z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
Zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 i art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 210 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach strona wniosła o:
- stwierdzenie przewlekłości w sprawie;
- stwierdzenie, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku;
- przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 8.000 zł;
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Przy piśmie z dnia 25 marca 2026 r. Wojewoda dosłał do Sądu uwierzytelnioną kopię decyzji tego organu (z dnia 25 marca 2026 r.) wydanej w sprawie udzielenia stronie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony przez wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Skarga jest zatem dopuszczalna a przy tym także i uzasadniona.
W sprawach o przedmiocie objętym skargą uwzględnienia wymaga zasada szybkości postępowania, zawarta w treści art. 12 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast stosownie do regulacji art. 35 k.p.a., określającej terminy załatwiania spraw administracyjnych, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 35 § 1 k.p.a., a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ustawodawca przewidział przy tym ewentualną sytuację niezałatwienia sprawy w terminie, nakładając na organ administracji publicznej na mocy art. 36 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki, wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia. Z perspektywy niniejszej sprawy istotne pozostaje również, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne, niż wymienione w Kodeksie postępowania administracyjnego terminy rozpoznania spraw przez właściwe organy administracji publicznej, o czym stanowi art. 35 § 4 k.p.a.
Takim przepisem szczególnym jest art. 210 ustawy z 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r., poz. 769), który znajduje zastosowanie w sprawie na mocy odesłania z art. 223 ustawy o cudzoziemcach, który to przepis z kolei stanowi, że do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stosuje się przepisy art. 202, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 206-210. Zgodnie z art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy. Zgodnie zaś z ust. 2 w/w przepisu, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a.
Co ważne, przepis art. 210 ustawy o cudzoziemcach nie ma wpływu na ocenę momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem reguluje jedynie kwestię terminu załatwienia sprawy, nie zaś datę wszczęcia postępowania.
Dostrzec także należy, że zgodnie z obowiązującym na dzień wniesienia skargi brzmieniem art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, w okresie do dnia 4 marca 2026 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Uprzednia nowelizacja tej ustawy, zawarta w art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, przedłużyła działanie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa do 30 września 2025 r. Stan ten trwał od 15 kwietnia 2022 r. i był przedłużany kolejnymi nowelizacjami.
Istotną kwestią jest więc okres, w którym krajowy prawodawca wyłączył prawo badania przez sądy administracyjne stanu zaniechań wojewodów w prowadzeniu postępowań wymienionych w tym przepisie.
Należy podkreślić, że w utrwalonym i jednolitym orzecznictwie NSA przyjmuje się, że obowiązywanie kolejnych nowelizacji nie może naruszać zasady proporcjonalności i efektywności. Zwraca się bowiem uwagę na jedynie epizodyczny (czasowy) charakter tych regulacji, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. Tym samym czasowe ograniczenie prawa do sądu uznawane jest za uzasadnione sytuacją kryzysową. Sytuacja ta jednak ewoluuje. W konsekwencji każdorazowo należy dokonywać wykładni powyższych przepisów właśnie przez pryzmat tych wyjątkowych okoliczności.
NSA zastrzegał w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt 1123/24; z 20 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Nie ulega wszak wątpliwości, iż rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zamiast wielu zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).
W realiach rozpoznawanej sprawy "istotną zmianą okoliczności" będzie również stan, w którym zwiększona liczba wniosków (w porównaniu z wpływem sprzed wybuchu wojny w Ukrainie) stała się normą w dłuższym – obecnie ponad trzyletnim – okresie i nie może być już uznawana za sytuację nadzwyczajną. Z danych udostępnionych przez Szefa Urzędu jednoznacznie wynika, że (w porównaniu z latami wcześniejszymi) w roku 2022 nastąpił znaczny wzrost liczby wniosków pobytowych, jakie wpłynęły do wojewodów, co bez wątpienia należy wiązać z wybuchem wojny w Ukrainie. Natomiast w kolejnych latach (2023-2024) wpływ ten kształtował się na zbliżonym poziomie (zob.https://www.gov.pl/web/udsc/miesieczny-raport-z-dzialalnosci-urzedu oraz https://www.gov.pl/web/udsc/zestawienia-roczne).
W orzecznictwie NSA wyraża się pogląd, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należy uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w ilości tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne", dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP.
Zgodnie z orzecznictwem NSA, nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej nie mogły stanowić podstawy do kolejnego – czwartego z rzędu – przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa po dniu 30 czerwca 2024 r. W związku z tym w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw należy odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim przedłużono do 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że taka właśnie sytuacja – oczywistej sprzeczności przepisu ustawy z przepisem rangi konstytucyjnej – miała miejsce w odniesieniu do art. 100d ust. 1-4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa w brzmieniu nadanym kolejną nowelizacją w zestawieniu z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Tym samym rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1-4 w/w ustawy w brzmieniu nadanym nowelizacją jest nie do pogodzenia z w/w konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Wobec powyższego należało stwierdzić, że niezgodność art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa z konstytucyjną zasadą prawa do sądu zaktualizowała się po dniu 30 czerwca 2024 r. (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2923/24).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek strony wpłynął do organu w dniu 22 listopada 2023 r. O czym była już mowa, w sprawie należało przyjąć, że art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa regulował kwestie zawieszenia biegu terminów w postępowaniach administracyjnych w sprawach wymienionych w tym przepisie do 30 czerwca 2024 r. Zgodnie z art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy. Zgodnie zaś z ust. 2 w/w przepisu, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. Jednocześnie należy przyjąć, że brzmienie art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie zwalnia organu od podjęcia czynności ukierunkowanych "na otwarcie" terminu z art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy taką czynność Wojewoda podjął w dniu 25 lipca 2024 r. kierując do strony wezwanie opisane w tzw. części historycznej rozważań. Kolejną czynność zmierzającą do wydania decyzji Wojewoda podjął dopiero w dniu 30 stycznia 2026 r., wzywając stronę do przedstawienia wymienionych w tym piśmie dokumentów. Nietrudno dostrzec ponad 1,5 roczny odstęp pomiędzy tymi wezwaniami. Dodatkowo, to ostatnie wezwanie zostało skierowane do strony już po odnotowaniu wpływu skargi na przewlekłość jaką za pośrednictwem Wojewody strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Postępowanie administracyjne w sprawie Wojewoda zakończył 25 marca 2026 r. wydając w tym dniu decyzję udzielającą skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd uznał (pkt II sentencji wyroku), że przewlekłość organu w prowadzonym postępowaniu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Należy zauważyć, że organy administracji państwowej nie są uprawnione do stwierdzania niezgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP i pomijania ich stosowania. W związku z powyższym stosowanie się przez organ do art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.
Z uwagi na fakt, że organ po wniesieniu skargi wydał decyzję w sprawie, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. 149 § pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania aktu lub czynności (pkt III sentencji wyroku).
Stosownie zaś do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z uwagi na brak przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, Sąd oddalił żądanie strony skarżącej w przedmiocie przyznania jej od organu sumy pieniężnej (pkt IV sentencji wyroku).
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt V sentencji wyroku). Na ogólną kwotę zasądzonych kosztów składa się uiszczony przez stronę wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego.