IV SAB/Wr 753/26

IV SAB/Wr 753/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-09-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1  pkt 6 i  art. 58 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 2 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
S. T. (dalej: strona, skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę z dnia 14 lipca 2026 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2026 r. wezwano stronę do usunięcia braków skargi przez złożenie kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego wniesienia oraz przez podanie numeru PESEL strony wskazując, że nieusunięcie braków w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 31 lipca 2026 r. na adres do doręczeń podany w skardze.
Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).
Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę ponaglenia do organu wyższego stopnia. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18 i z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2754/20 czy wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA).
Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22; CBOSA).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do złożenia kopii ponaglenia wraz z dowodem jego wniesienia oraz o podanie numeru PESEL doręczono stronie w dniu 31 lipca 2026 r. (piątek), zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 7 sierpnia 2026 r. (piątek). Pomimo upływu terminu, strona nie uzupełniła braków skargi.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.