IV SAB/Wr 631/26

IV SAB/Wr 631/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-08-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6 oraz  art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi L. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej L. T. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.
Uzasadnienie
W dniu 29 maja 2026 r. (data stempla pocztowego) L. T. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej wniosku strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, który wpłynął do organu w dniu 30 października 2024 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że decyzją wydaną w dniu 29 maja 2026 r., nr SOC-PCII.6151.1.12235.2024/PCI/.EKu, organ udzielił stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 29 maja 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza jej analiza pod kątem dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a.
W sprawie skarga przewlekłe prowadzenie postępowania podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z tego względu, że została wniesiona po załatwieniu sprawy przez organ. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych badanej sprawy, decyzja w sprawie złożonego przez skarżącą wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy została wydana w dniu 29 maja 2026 r., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ została wniesiona (nadana w placówce pocztowej) w tym samym dniu, tj. w dniu w którym postępowanie administracyjne, poprzez wydanie przez organ decyzji, zostało zakończone.
W związku z powyższym wymaga zaakcentowania, że obecnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - na skutek podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny - w składzie siedmiu sędziów - uchwały z dnia z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19 - nie istnieje rozbieżność poglądów co do dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostało już w chwili wniesienia skargi zakończone. W uchwale wyjaśniono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Identyczne stanowisko zajął NSA wobec skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania wniesionej po zakończeniu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji - uchwała z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21.
Z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a. powyższy pogląd ma charakter wiążący. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Możliwość wzruszenia poglądu wyrażonego w uchwale wymagałaby zainicjowania nowej procedury uchwałodawczej poszerzonego składu.
Przyjąć zatem należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan bezczynności (przewlekłości), a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. Użyty w art. 53 §2b p.p.s.a. termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca, a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania), z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania), obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, str. 326).
Innymi słowy, jeżeli organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to w takiej sytuacji zarzucana bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) realnie przestaje istnieć - ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi.
Odnosząc się w tym miejscu do okoliczności wydania decyzji organu w dniu wniesienia skargi, Sąd pragnie zwrócić uwagę, że w świetle ogólnej reguły wyrażonej w art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795), a znajdującej odpowiednie zastosowanie także na gruncie procedury administracyjnej (art. 57 § 1 k.p.a.) oraz sądowoadministracyjnej (art. 83 § 1 p.p.s.a.) – najkrótszą jednostką czasu (obliczeniową) jest dzień, rozumiany jako doba liczona od północy do północy (tzw. computatio civilis). W związku z tym czynności wykonane w tym samym dniu przychodzi uznawać za dokonane jednocześnie (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 63/13; z 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 407/19, publ. - CBOSA). Oznacza to, że wyłączona jest dopuszczalność badania chronologii czynności procesowych dokonanych tego samego dnia. Ustawodawca nie wiąże bowiem skutków prawnych z godziną lub minutą wniesienia pisma procesowego.
W sprawie, jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, organ w dniu 29 maja 2026 r. wydał decyzję w postępowaniu wszczętym wnioskiem strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, kończąc w ten sposób postępowanie ad meritum. W tym samym też dniu strona wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarga wniesiona w dniu wydania orzeczenia, została wniesiona już po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ.
W odniesieniu natomiast do kwestii doręczenia stronie przesyłki zawierającej decyzję organu, zwrócić należy uwagę, że w powołanej wyżej uchwałach Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania, przez co należy rozumieć wydanie decyzji. Zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania.
Datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo elementy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że nie powinno się przy tym utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej, będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268a k.p.a. (zob. postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15; publ. CBOSA). Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi załatwienia sprawy administracyjnej - ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje ona żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15).
Zaznaczyć w tym miejscu również należy, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 234/18). Data doręczenia decyzji stronie postępowania nie decyduje bowiem o wydaniu (istnieniu) tej decyzji, ale rozstrzyga w związku z treścią art. 110 § 1 k.p.a. o momencie związania treścią decyzji organu, który ją wydał.
Reasumując, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż w dacie jej wniesienia została już wydana decyzja organu w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy w dacie wniesienia skargi strona wiedziała o wydaniu decyzji, a także to, czy decyzja była ostateczna. Istotne znaczenie ma jedynie to, że dnia 29 maja 2026 r. ustał stan przewlekłego prowadzenia postępowania, a tym samym skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ stała się niedopuszczalna.
W konsekwencji powyższego, na etapie dokonywania przez sąd oceny istnienia przedmiotu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie ma żadnego znaczenia czy przed jej wniesieniem zostało złożone ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli bowiem sąd ustali brak przedmiotu zaskarżenia w postaci ustania bezczynności lub przewlekłości organu wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ, to nie może dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia.
Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.