IV SAB/Wr 471/25

IV SAB/Wr 471/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1079
art. 106 ust. 1 i 112a ust. 2
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 64 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej, a bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 13 lutego 2024 r. wpłynął do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) wniosek E. P., obywatelki F. (dalej: wnioskodawca, strona), o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Pismem z dnia 7 października 2024 r. Wojewoda wezwał stronę, na podstawie art. 105 ust. 2 z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769; dalej: u.o.c.) do osobistego stawiennictwa w siedzibie Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców w dniu 5 listopada 2024 r. oraz na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. 106 u.o.c. do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 30 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez:
- przedstawienie ważnego dokumentu podróży (dołączenie do akt sprawy kserokopii wszystkich stron paszportowych zawierających adnotacje urzędowe wraz z okazaniem oryginału do wglądu);
- złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na aktualnie obowiązującym formularzu (którego wzór jest określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r., Dz. U. z 2019 r. poz. 779) wraz z pouczeniem, że wniosek powinien być kompletnie wypełniony w części A, B, C, D (wzór podpisu) oraz E (data i czytelny podpis pełnym imieniem i nazwiskiem), oraz, że wszystkie rubryki powinny zostać wypełnione danymi lub z adnotacją np. "nie dotyczy", "brak" lub przekreślone i zaparafowane. Formularz wniosku należy zatytułować "KOREKTA";
- dołączenia kompletnie wypełnionego i czytelnie podpisanego imieniem i nazwiskiem przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;
- dołączenia 4 kolorowych fotografii o wymiarach 4,5 cm x 3,5 cm spełniających kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r. i podpisanych imieniem i nazwiskiem.
Powołując się na art. 106 ust. 2a i 2b u.o.c. Wojewoda wezwał nadto stronę w terminie 30 dni do przedstawienia dokumentów na potwierdzenie danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia (w przypadku gdy nie zostały one dostarczone do akt postępowania), w tym, do przedłożenia informacji właściwego starosty, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, zgodnie z art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub dokumentu potwierdzającego zwolnienie z obowiązku przedłożenia informacji starosty.
W wezwaniu tym strona została poinformowana o treści art. 112a u.o.c., oraz, że na podstawie art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167) w okresie do dnia 30 września 2025 r. bieg terminu na załatwienie sprawy nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Strona stawiła się w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 5 listopada 2024 r. Również w dniu 5 listopada 2024 r. do Wojewody wpłynął załącznik nr 1 , raporty miesięczne ZUS o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach, kserokopie stron paszportowych oraz zezwolenie na pracę cudzoziemca na terytorium RP typu A, wydane na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku podmiotu powierzające cudzoziemcowi pracę (W. sp. z o.o. z siedzibą w W.).
W dniu 13 listopada 2024 r. wpłynął kolejny załącznik nr 1 podpisany przez Prezesa Zarządu spółki (T. K.) będącego podmiotem powierzającym.
Przy piśmie przewodnim z dnia 20 listopada 2024 r. T. K. działający jako pełnomocnik strony nadesłał – podpisany załącznik nr 1 oraz podpisany przez stronę i opatrzony datą 20 listopada 2024 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
W dniu 8 stycznia 2025 r. do Wojewody wpłynęła pierwsza strona wniosku o pobyt czasowy z zakreśloną rubryką A pkt 6 "imię ojca" – BRAK. W piśmie przewodnim do tego wniosku Prezes Zarządu T. K. działający w charakterze pełnomocnika strony wyjaśnił, że z ostrożności procesowej wysyła pierwszą stronę wniosku pobytowego zawierającą informację o braku nazwiska rodowego albowiem takowe nie istnieje w kraju pochodzenia cudzoziemca.
Pismem z dnia 6 marca 2025 r., wydanym na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.c. Wojewoda zawiadomił stronę o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania.
W uzasadnieniu tego zawiadomienia organ wyjaśnił, że w następstwie wezwania (pismo z dnia 7 października 2024 r.) do uzupełnienia braków formalnych wniosku, które zostało doręczone w dniu 16 października 2024 r., strona złożyła prawidłową, aktualną wersję formularza, jednak w trakcie jej weryfikacji stwierdzono, że nie wypełniono części wniosku: A6, A.7, A.8, A.15, A.16, A.17, tak jak w pierwotnej wersji wniosku. W dniu 7 stycznia 2025 r. do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo pełnomocnika strony, T. K., z załączoną pierwszą stroną wniosku, na którym skreślono pozycje wniosku A.2, A.3, , A.5, A.6.
Wskazując na powyższe organ wskazał, że na dzień wydania zawiadomienia strona nie złożyła kompletnie wypełnionego wniosku albowiem w żadnej złożonej wersji nie wypełniono (pozostawiono puste) pozycje wniosku: A.8, A.15, A.16 i A.17.
Wojewoda wskazał na treść art. 106 ust. 1 u.o.c. oraz na art. 64 § 2 k.p.a. konstatując, że strona nie uzupełniła braków formalnych w wyznaczonym terminie a zatem jej wniosek, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.c. pozostawiony został bez rozpoznania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o stwierdzenie bezczynności organu w sprawie, o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w określonym terminie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W treści skargi strona wskazała, że stosownie do art. 7 ust. 1 tiret 1 u.o.c. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych cudzoziemca, który nie włada w sposób dostateczny językiem polskim i nie ma wystarczającej wiedzy odnośnie procedur powinno nastąpić w języku dla niego zrozumiałym. Nie można bowiem wezwać do uzupełnienia braków cudzoziemca, który wezwania tego nie rozumie. Organ administracji w ramach zasad ogólnych k.p.a. (art. 7, 9, 77 i 80 k.p.a.), a także zasad wszechstronności prowadzonego postępowania i obowiązków z tym związanych, nie podjął nawet próby ustalenia jaki język jest dla skarżącej zrozumiały pomimo tego, iż jest to obowiązek ustawowy
Zdaniem strony, za brak formalny uznać należy wyłącznie brak danych określonych w art. 106 ust. 1 u.o.c., na co wskazuje jednoznacznie treść art. 106 ust. 2a i ust. 2b u.o.c. Strona zaznaczyła, że dane wskazane w rubrykach A.8, A.15, A.16 i A.17 nie są danymi wskazanymi w art. 106 u.o.c.
W podsumowaniu strona stwierdziła, że organ posiada wszelkie informacje do pozytywnego załatwienia sprawy, jak – dane adresowe i kontaktowe skarżącej, a także dane i dokumenty wymagane przez art. 106 u.o.c. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania stanowi tym samym działanie formalistyczne i nadmiernie rygorystyczne, niezgodne z zasadami dobrej administracji i naruszające prawa strony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu.
Nadto w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Tym samym rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony skarżącej i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla strony skarżącej.
Zwrócić należy uwagę, że organy administracji publicznej zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. mają wprawdzie obowiązek działać wnikliwie i szybko, ale są również zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 112a ust. 1 u.o.c., decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Stosownie do art. 112 ust. 2 cyt. ustawy termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie.
Analiza art. 112a ust. 2 u.o.c. prowadzi do wniosku, że chodzi o uzupełnienie wszystkich wymogów wynikających z u.o.c. oraz jego braków formalnych.
Natomiast zgodnie z obecnym brzmieniem art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 337), dalej u.o.p. w okresie do dnia 4 marca 2026 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Uprzednia nowelizacja u.o.p. zawarta w art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, przedłużyła działanie art. 100d u.o.p. do 30 września 2025 r.
Istotną kwestią jest więc okres, w którym krajowy prawodawca wyłączył prawo badania przez sądy administracyjne stanu zaniechań wojewodów w prowadzeniu postępowań wymienionych w tym przepisie.
Należy podkreślić, że w utrwalonym i jednolitym orzecznictwie NSA przyjmuje się, że obowiązywanie kolejnych nowelizacji nie może naruszać zasady proporcjonalności i efektywności. Zwraca się bowiem uwagę na jedynie epizodyczny (czasowy) charakter tych regulacji, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. Tym samym czasowe ograniczenie prawa do sądu uznawane jest za uzasadnione sytuacją kryzysową. Sytuacja ta jednak ewoluuje. W konsekwencji każdorazowo należy dokonywać wykładni powyższych przepisów właśnie przez pryzmat tych wyjątkowych okoliczności.
NSA zastrzegał w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt 1123/24; z 20 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d u.o.p. Nie ulega wszak wątpliwości, iż rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zamiast wielu zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).
W realiach rozpoznawanej sprawy "istotną zmianą okoliczności" będzie również stan, w którym zwiększona liczba wniosków (w porównaniu z wpływem sprzed wybuchu wojny w Ukrainie) stała się normą w dłuższym – obecnie ponad trzyletnim – okresie i nie może być już uznawana za sytuację nadzwyczajną. Z danych udostępnionych przez Szefa Urzędu jednoznacznie wynika, że (w porównaniu z latami wcześniejszymi) w roku 2022 nastąpił znaczny wzrost liczby wniosków pobytowych, jakie wpłynęły do wojewodów, co bez wątpienia należy wiązać z wybuchem wojny w Ukrainie. Natomiast w kolejnych latach (2023-2024) wpływ ten kształtował się na zbliżonym poziomie (zob.https://www.gov.pl/web/udsc/miesieczny-raport-z-dzialalnosci-urzedu oraz https://www.gov.pl/web/udsc/zestawienia-roczne).
W orzecznictwie NSA wyraża się pogląd, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należy uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w ilości tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d u.o.p.). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne", dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP.
Zgodnie z orzecznictwem NSA, nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej nie mogły stanowić podstawy do kolejnego – czwartego z rzędu – przedłużenia obowiązywania art. 100d u.o.p. po dniu 30 czerwca 2024 r. W związku z tym w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw należy odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim przedłużono do 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p. jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że taka właśnie sytuacja – oczywistej sprzeczności przepisu ustawy z przepisem rangi konstytucyjnej – miała miejsce w odniesieniu do art. 100d ust. 1-4 u.o.p. w brzmieniu nadanym kolejną nowelizacją w zestawieniu z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Tym samym rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1-4 u.o.p. w brzmieniu nadanym nowelizacją jest nie do pogodzenia z w/w konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Wobec powyższego należało stwierdzić, że niezgodność art. 100d u.o.p. z konstytucyjną zasadą prawa do sądu zaktualizowała się po dniu 30 czerwca 2024 r. (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2923/24).
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 12 lutego 2024 r. Termin wydania decyzji określa art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie należało przyjąć, że art. 100d u.o.p. regulował kwestię bezczynności i przewlekłości tylko do 30 czerwca 2024 r.
Analizując przebieg postępowania w sprawie po dniu 30 czerwca 2024 r. należy zauważyć, że po upływie 3 miesięcy od tej daty, bo pismem z dnia 7 października 2024 r., Wojewoda wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w Urzędzie (wyznaczając termin stawiennictwa na dzień 5 listopada 2024 r.) a nadto m.in. do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, wskazanych w treści wezwania i szczegółowo omówionych w części tzw. historycznej rozważań Sądu.
Jak wynika z akt sprawy, strona zareagowała na to wezwanie, albowiem stawiła się w Urzędzie w dniu 5 listopada 2024 r., nadesłała uzupełniającą dokumentację orz złożyła nowy formularz wniosku, opatrzony datą 20 listopada 2024 r.
Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2025 r., doręczonym stronie skarżącej w dniu 14 marca 2025 r. Wojewoda działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.c. wniosek strony pozostawił bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku organ skierował do strony po upływie 3 miesięcy licząc od dnia 30 czerwca 2024 r., Sąd uznał, że na dzień wydania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania organ dopuścił się opieszałości w sprawie. Zdaniem Sądu, treść art. 112a ust. 2 u.o.c. nie uprawnia organu do biernego oczekiwania aż strona z własnej inicjatywy dopełni czynności, warunkujących rozpoczęcie biegu terminu do wydania decyzji. Stąd też, trzymiesięczna zwłoka organu w skierowaniu do strony wezwania do osobistego stawiennictwa w siedzibie Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego oraz do uzupełnienia braków wniosku uzasadniała przyjęcie, że Wojewoda dopuścił się w sprawie bezczynności.
W ocenie Sądu, zarówno opisany stan bezczynności organu, jak i kwestia tego, że organy administracji państwowej nie są uprawnione do stwierdzania niezgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP i pomijania ich stosowania uzasadniały przyjęcie, że bezczynność organu nie ma cech rażącego naruszenia prawa.
Zgodnie z orzecznictwem, zasadność zawiadomienia informującego o pozostawieniu podania bez rozpoznania podlega kontroli Sądu w ramach skargi na bezczynność.
Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia uznając, że zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.c. ma swoje umocowanie w przepisach prawa.
Jak wynika z treści podanego przez organ uzasadnienia do pisma informującego o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania, pomimo wezwania, strona nie złożyła kompletnie wypełnionego wniosku: w żadnej złożonej wersji nie wypełniono (pozostawiono puste) pozycje wniosku: A.8, A.15, A.16, A.17.
Wskazać w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 106 ust. 1 u.o.c., wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec składa, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, na formularzu zawierającym w szczególności - dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia (pkt 1) oraz imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca.
Z kolei, przepis art. 13 u.o.c. (do którego odsyła wspomniany art. 106 ust. 1) stanowi, że w rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane dane lub informacje dotyczące cudzoziemca wymienione w tym przepisie, w tym m.in. nazwisko rodowe; imię ojca; imię i nazwisko rodowe matki; rysopis: wzrost w centymetrach, kolor oczu, znaki szczególne; stan cywilny, wykształcenie.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 7 października 2024 r. Wojewoda wezwał stronę za pośrednictwem jej pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym - T. K. (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 16 stycznia 2024 r. umocowujące go do reprezentowania strony w postępowaniach administracyjnych przed Dolnośląskim Urzędem Wojewódzkim) do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 2019 r., Dz. U. z 2019 r. poz. 779) wraz z pouczeniem, że wniosek powinien być kompletnie wypełniony w części A, B, C, D (wzór podpisu) oraz E (data i czytelny podpis pełnym imieniem i nazwiskiem) oraz że wszystkie rubryki powinny zostać wypełnione danymi lub z adnotacją np. "nie dotyczy", "brak" lub przekreślone i zaparafowane. Formularz wniosku należy zatytułować "KOREKTA";
W odpowiedzi na to wezwanie, strona przedłożyła nowy formularz wniosku, w który nie wszystkie rubryki zostały wypełnione danymi lub przekreślone i zaparafowane , bądź też opatrzone adnotacją "nie dotyczy" czy "brak".
Uwzględniając treść pisma pełnomocnika strony (z dnia 2 stycznia 2025 r.) jakie wpłynęło przed wydaniem zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz w którym wyjaśniono, że kategoria nazwiska rodowego nie istnieje w kraju pochodzenia wnioskodawczyni, nadto również, uwzględniając załączony do tego pisma załącznik w postaci pierwszej strony wniosku z zakreśleniem w rubryce A.6 (imię ojca) "BRAK", stwierdzić trzeba ponad wszelką wątpliwość, że złożony – w następstwie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku - formularz wniosku pozostał nieuzupełniony w zakresie takich części wniosku jak: A.8, A.15., A.16 i A.17. Wszystkie wymagane w tych rubrykach dane zostały objęte treścią art. 13 ustawy o cudzoziemcach do którego odsyła art. 106 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Mając na uwadze to, że wezwanie z dnia 7 października 2024 r. zostało skierowane do wspomnianego już pełnomocnika strony nie może być wątpliwości co do ewentualnego niezrozumienia przez stronę treści wezwania z dnia 7 października 2024 r.
Wskazując na powyższe stwierdzić należy, że Wojewoda w opisanym stanie faktycznym miał podstawy prawne do wydania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.c.
Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a - orzekł jak w pkt I - II sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt III wyroku) znajduje swoja podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.