IV SAB/WR 309/21

IV SAB/Wr 309/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 988/23 - Wyrok NSA z 2024-12-06
III OZ 483/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-02
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 4
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność A. Sp. k. z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 kwietnia 2021 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. J. jest bezczynność A. Sp. k. z/s w G. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 kwietnia 2021 r.
W skardze Strona, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej wnosiła o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni, stwierdzenie bezczynności organu oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów dojazdu w razie wyznaczenia rozprawy w wysokości 585 zł).
W uzasadnieniu Skarżący podał, że jest właścicielem portalu [...] zarejestrowanego przez właściwy Sąd. Pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. wniesionym elektronicznie wystąpił o udostępnienie informacji publicznej niezbędnej do sporządzenia krytyki prasowej. Z pozyskanej w drodze działalności dziennikarskiej wiedzy Skarżący posiał bowiem informację, że transport szczepionek przeciwko COVID-19, opłacony ze środków publicznych, dostarczono do Polski pojazdem przeładowanym (waga przesyłki 1450 kg, przy dopuszczalnej ładowności pojazdu 560 kg), bez ubezpieczenia na czas przewozu do faktycznej wartości przesyłki oraz z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców. Nadto Skarżący uzyskał informację, że w toku przewozu doszło do naruszenia warunków przewozu w ten sposób, że nie zachowano właściwej temperatury ładunku. Celem zweryfikowania tych informacji Strona wystąpiła do organu o ujawnienie niezbędnych ku temu danych. W dniu 15 kwietnia 2021 r. skierował do organu pismo w trybie dostępu do informacji publicznej. W jego treści wskazał, że przygotowuje materiał dotyczący transportu szczepionek [...] do Polski. Prosił o podanie informacji: 1. Kto zlecił transport (prosił o odpis zamówienia); 2. Jaki był koszt transportu, waga ładunku, ile palet zajmowała przesyłka; 3. Jaka była odległość przewozu (w jakiej relacji odbył się transport); 4. Prosił o kopię polisy ubezpieczeniowej przewoźnika i zlecenie na przewóz oraz list CMR.
Organ pomimo upływu terminu na udzielnie informacji odmówił ich udostępnienia. W czerwcu 2021 r. Strona uzyskała informację, że organ nadal wykonuje przewozy opłacane ze środków publicznych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców oraz bezpieczeństwie w ruchu drogowym. W tym stanie rzeczy ujawnienie danych, o które wniesiono w grudniu 2020 r. stało się niezbędne do sporządzenia krytyki prasowej władz publicznych nadzorujących przewozy. Skarżący zaznaczał, że organ jako podmiot prywatny jest zobowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji związanych z wykorzystaniem środków publicznych, a w szczególności ze sposobem wykonania usług przewozu opłacanych ze środków publicznych. Na poparcie swych racji Strona przywołała orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 16/19. Podała, że przewoźnik - jakim jest zobowiązany – jako posiadacz zależny przesyłki w toku przewozu, zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji CMR, odpowiada za powierzone mu mienie, a w tym przypadku mienie zakupione ze środków publicznych i w tym zaznaczeniu działa jako osoba dysponująca mieniem publicznym (w toku przewozu). Powołując się na orzecznictwo Skarżący wskazał, że majątek publiczny oznacza mienie państwowe, podkreślając, że udostępnieniu podlegają informacje o dotyczące sposobu wykonania przewozu mienia publicznego opłaconego ze środków publicznych. Na tej samej zasadzie udostępnione winny być dokumenty wskazujące na sposób (poprawność) wykonania zamówienia udzielonego ze środków publicznych. Końcowo Strona wskazała na cel ustawy o dostępie do informacji publicznej reagujący zapewnienie społecznej kontroli nad działaniem podmiotów zarządzających mieniem państwowym lub sprawujących kontrolę nad nim. Przyczyni się to do budowania zaufania do władz publicznych i eliminowania ewentualnej patologii.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Uzasadniając wnioski organ wskazał, że nie otrzymał wskazanego w skardze wniosku z grudnia 2020 r. Odnosząc się zaś do wniosku datowanego na 15 kwietnia 2021 r. wywodził, że pracownik organu przeprowadził ze Skarżącym rozmowy telefoniczne, w których wyjaśnione zostały wszelkie wątpliwości i w miarę możliwości udzielono odpowiedzi na pytania Strony. Organ podkreślał, że nie jest pomiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie wykonywał zadania publicznego i nie dysponował mieniem publicznym. Zlecenie transportu towarów (szczepionek) było realizowane na rzecz prywatnego zleceniodawcy. Organ wyjaśniał, że wszelkie transporty szczepionek wykonywał i wykonuje na zlecenie dużych operatorów logistycznych, którzy mają kontakty często globalne z producentami szczepionek, co uzasadnia tezę, że organ nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W dalszych wyjaśnieniach organ podał, że zasady rządzące marką firmy farmaceutycznej wymuszają najwyższą jakość, co wiąże się z obciążeniem organu wysoką odpowiedzialnością za transport. Działania te wynikają z restrykcyjnych regulacji prawnych m.in. Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej – zbioru wymogów gwarantujących bezpieczeństwo przewozu leków i zachowanie ich właściwości. Działania te są nadzorowane przez właściwe organy bezwzględnie egzekwujące narzucone procedury. Wobec tego postępowanie organu musi być transparentne i śledzone na każdym etapie, co zapewniają odpowiednie systemy kontroli, wymiana agregatów odbywa się co roku, a mapowanie (rozkład temperatur) jest zgodny z normami GDP. Organ podkreślał, że jest jedną z niewielu firm spełniających surowe kryteria przewozów farmaceutycznych, funkcjonuje w branży od 20 lat i zdobywa zaufanie klientów. W czasie pandemii realizował dostawy szczepionek przeciwko COVID-19 na terenie 24 krajów Europy.
Końcowo organ zauważał, że część jego klientów zastrzega sobie poufność informacji dotyczących przewozu ich towarów, co uniemożliwia podanie danych zleceniodawcy transportu, zapewniał jednak, że odbył się on za zlecenie firmy prywatnej a nie agencji rządowej.
W piśmie z dnia 17 lutego 2022 r. organ wzywany o akta sprawy podał, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie wykonywał zadania publicznego, nie dysponował mieniem publicznym, a zlecenie było realizowane na zlecenie podmiotu prywatnego.
Wraz z pismem z dnia 3 listopada 2022 r. organ przedłożył zlecenie z dnia 9 kwietnia 2021 r. wskazujące, że zleceniodawcą przewozu była spółka S., a zatem podmiot prywatny. Jako pozbawiony znaczenia organ uznał fakt, że miejscem rozładunku była [...] w T. Nadto organ wskazał, że nie ma wiedzy, to był zleceniodawcą spółki S. Do pisma organ załączył zlecenia transportu z dnia 9 kwietnia 2021 r.
W piśmie z dnia Strona wnosząc o przeprowadzenie rozprawy elektronicznie wskazała, że podobna sprawa była przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 403/21. Nadto wskazał na dalsze orzeczenia wyjaśniające zakres pojęcia informacji publicznej w świetle przepisów ustawy Prawo Prasowe, stwierdzające, że podmiot zobowiązany może uchylić się od udostępnienia informacji tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wynikające z ustawy Prawo Prasowe. W rozpoznawanej sprawie organ nie wskazał na takie okoliczności, sama deklaracja organu, że dana okoliczność nie podlega ujawnieniu nie jest wystarczającym dowodem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Na wstępie odnotowania wymaga, że przedstawiona Sądowi do rozpoznania sprawa jest oceniana na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.), i ta okoliczność determinuje kierunek rozstrzygnięcia Sądu. Uwaga ta jest szczególnie istotna wobec zarzutów Skarżącego, podnoszonych w skardze oraz piśmie procesowym, gdzie odwołuje się on do regulacji Prawa Prasowego. Wyjaśnić bowiem trzeba, że obie ustawy, ustawa o dostępie do informacji publicznej i ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 1914 ze zm., dalej Prawo Prasowe) są od siebie niezależne, co przejawia się także w zakresie podmiotowym, tj. osób, jednostek zobowiązanych do udostępnienia informacji na gruncie każdej z ustaw.
Jak wynika z akt sprawy Skarżący o udostępnienie informacji publicznej wystąpił drogą elektroniczną w dniu 15 kwietnia 2021 r., wyraźnie wskazując, że podstawą jego wniosku są zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z treści pisma stanowiącego wniosek o udostępnienie informacji nie wynikało, że pytanie kierowane jest w trybie ustawy Prawo Prasowe. Potwierdza to także reakcja organu, który w toku postępowania konsekwentnie wywodził, że nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ze względów podmiotowych.
Fakt ten ma niezwykle istotne znacznie właśnie z uwagi na odmienne określenie w treści obu ustaw (o dostępie do informacji publicznej i Prawa Prasowego) podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji. Zgodnie z art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są zasadniczo władze publiczne, podmioty je reprezentujące, wykonujące zadania publiczne i dysponujące majątkiem publicznym.
Zakres podmiotowy (w odniesieniu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji) na gruncie ustawy Prawo Prasowe jest inny, obejmuje bowiem przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku.
Nie wdając się w szczegóły relacji obu ustaw zasadniczo stwierdzić trzeba, że dziennikarz ma prawo pozyskiwania informacji na podstawie obu omawianych regulacji, przy czym wnioski odnoszące się do informacji publicznych będą rozpoznawane na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozostałe informacje będą pozyskiwane w trybie Prawa Prasowego, wówczas ich adresatem obowiązanym do udzielenia informacji mogą być podmioty inne niż wskazane w art. 4 u.d.i.p., w tym podmioty prywatne.
Jak już wskazano Skarżący wyraźnie zakreślił tryb postępowania w jakim domaga się udostępnienia zawartych we wniosku informacji, odwołując się do ustawy o dostępie do informacji publicznej, co determinuje ocenę postępowania organu w tej sprawie. Powoływane w piśmie procesowym Strony orzeczenia oraz przepisy Prawa Prasowego nie mogą mieć znaczenia na tle tej sprawy. Wobec tego badając działanie organu w tej sprawie – skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny w pierwszej kolejności obligowany jest do ustalenia, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego ustawowo do udostępnienia informacji publicznych, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Po spełnieniu tych przesłanek otwiera się droga do oceny jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Rozważania należy zatem rozpocząć od zasadniczego zagadnienia, którego wyjaśnienie będzie warunkowało dalszy zakres postępowania. Jest nim ustalenie, czy organ (spółka prawa prywatnego) jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanej przez Stronę informacji zawartej w piśmie z dnia 15 kwietnia 2021 r. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w zapisie art. 4 u.d.i.p. wykładanym w zgodzie i w duchu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Stanowi on, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne (ust. 2).
Wskazana definicja ustawowa, wpisująca się w zakres wyznaczony art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jest bardzo szeroka, jej granice wyznaczą pojęcia: "władzy publicznej" oraz "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne".
Nie jest sporne, że organ nie mieści się w zakresie pierwszego z powołanych pojęć, niewątpliwe nie jest organem władzy publicznej. Jak wynika z akt sprawy jest podmiotem prywatnym, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. Powstaje zatem pytanie, czy organ jest pomiotem wykonującym zadania publiczne lub dysponującym majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ze znajdujących się w aktach dokumentów (informacji z KRS) nie wynika aby wskazane w powołanym przepisie podmioty miały udziały w organie, co wyklucza dalej idące badanie. Pozostaje zatem ustalenie czy organ realizując zadania wynikające z umowy transportu wykonywała zadania publiczne lub dysponowała majątkiem publicznym.
Zadania publiczne w doktrynie ujmowane są najogólniej jako służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i leżące w interesie ogólnospołecznym. Ich realizacja, co do zasady należy do organów władzy publicznej zarówno państwowej jak i samorządowej. Stanowią one bowiem normatywnie określony obowiązek państwa (władzy publicznej) polegający na zaspokojeniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb ludzkich, realizowanych przez kompetentne podmioty za pomocą prawnych form działania (por. H. Wolska "Realizacja zadań publicznych przez spółkę komunalną w systemie zamówień publicznych, Wstęp, Legalis 2018).
Przy czym, jak to podkreślono w uzasadnieniu uchwały siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 (publ. w ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63) wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań władzy publicznej przez pewne podmioty (...), które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym wypadku więc konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania władzy publicznej (zadania publiczne).
Ustalenie czy dany podmiot realizuje własne cele (gospodarcze, biznesowe), czy też wykonuje zadania publiczne wymaga po pierwsze zbadania charakteru wykonywanych czynności, a po drugie wykazania podstawy prawnej, z której będzie wynikała taka ich cecha. Taką podstawą będzie niewątpliwie regulacja ustawowa, ale także akty władcze organów władzy np. uchwała, decyzja, niekiedy porozumienie zawarte między pomiotem publicznym a podmiotem prywatnym. Przy czym, co niezwykle istotne powierzenie takich zadań bez względu na formę winno mieć zawsze umocowanie ustawowe wskazujące również na sposób finasowania takich zadań.
Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 maja 1997 r. o sygn. akt W 7/96, publ. OTK 1997/2/27 uznał, że zadania publiczne to zadania dotyczące społeczeństwa lub społeczności lokalnej, służące realizacji interesu publicznego (społecznego, a w tym także interesu jednostki) i wykonywane przede wszystkim w formach działania właściwych dla podmiotów, którym przysługują kompetencje władcze. Będą to zatem nie tylko czynności, w których demonstruje się władztwo, ale także takie działania o charakterze niewładczym, które mają na celu realizację potrzeb społecznych lub organizację życia publicznego, w tym także czynności związane z gospodarowaniem mieniem państwowym lub komunalnym. Wówczas Trybunał miał na uwadze coraz bardziej wzrastające i nabierające na znaczeniu, ze względu na dokonujące się w naszym kraju przeobrażenia gospodarcze i społeczne, zadania administracji publicznej także jako administracji świadczącej, tj. takiej, która zapewnia obywatelom określone świadczenia lub inne korzyści (np. organizacja pomocy społecznej czy umożliwienie obywatelom korzystania z urządzeń komunalnych). Uznał, iż nie ma podstaw, by odmówić charakteru zadań publicznych tym zadaniom, które wykonywane są przez inne podmioty, w zakresie, w jakim wykonują zlecone im przez ustawy lub na podstawie ustaw zadania o charakterze publicznym. Stwierdził nadto, że wyraźny podział pomiędzy pojęciami władzy publicznej w znaczeniu podmiotowym i działalnością państwa, a sferą działalności innych podmiotów został nieco zatarty. Stało się tak z powodu dokonujących się przemian przede wszystkim w sferze gospodarki i zarządzania sprawami gospodarczymi państwa. W wyniku owych przemian zarysowała się tendencja zlecania zadań administracji publicznej podmiotom mającym postać organizacyjną także spółek prawa handlowego czy fundacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 115/17, dostępne w CBOSA).
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że organ w żadnej mierze nie spełnia wymogów podmiotu, o którym mowa w powołanym przepisie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Z wyjaśnień organu i przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, że realizacja transportu szczepionek, o których mowa we wniosku Strony było wykonywana na rzecz podmiotu prywatnego, co udokumentowano przedłożonymi zleceniami przewozu. Brak zatem podstaw do wywodzenia, że organ działał na zlecenie podmiotu publicznego, realizując zadania mające umocowanie ustawowe.
Nie ma również podstaw do wywodzenia, że organ dysponował majątkiem publicznym. W pojęciu tym nie mieści się bowiem działanie polegające na transporcie towarów, nawet tych finansowanych ze środków publicznych. Przesłankę określoną jako "dysponowanie majątkiem publicznym" zdefiniować można jako - mienie państwowe, mienie komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora finansów publicznych, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym (por. Biuletyn Komisji Nadzwyczajnej dla rozpatrzenia projektów ustaw dotyczących prawa obywateli do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także dotyczących jawności procedur decyzyjnych i grup interesów, nr 8 z dnia 27 marca 2001 r., druk sejmowy 79132 B oraz T. Aleksandrowicz: Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2002, s. 91-92). (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 115/17, dostępne w CBOSA). Okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazują, że organ nie dysponował majątkiem publicznym realizując czynności opisane we wniosku.
Komercyjny przewóz towarów (nawet tych nabytych za środki publiczne) zlecony przez inny podmiot prywatny nie mieści się w pojęciu wykonywania zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym.
Stwierdzenie, że w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. organ nie jest obligowany do udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawę do oddalenia skargi Strony, gdyż skoro na organie nie ciążył obowiązek wynikający z ww. przepisów nie mogła popaść w zwłokę. Bezprzedmiotowe w związku z tym jest rozważanie charakteru spornej informacji i postępowania organu w tej sprawie.
Jak już wskazano, powoływane przez Stronę orzecznictwo nie mogło znaleźć zastosowania na tle tej sprawy, gdyż dotyczyło sporów wynikłych na gruncie ustawy Prawo Prasowe.
Końcowo wskazać trzeba, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z jego treścią sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Uznając, że w sprawie nie doszło do bezczynności, gdyż organ nie był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.