IV SAB/Wr 234/24

IV SAB/Wr 234/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność K. P. biegłego sądowego prowadzącego działalność pod firmą S. w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lipca 2023 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. O. jest bezczynność K. P., biegłego sądowego, prowadzącego działalność pod firmą S. w D. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lipca 2023 r.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 26 lipca 2023 r. (doręczonym w dniu 31 lipca 2023 r.) Skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie powołał się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Domagał się wskazania w ilu sądach okręgowych adresat jest wpisany jako biegły sądowy; podania ilości zleceń wykonania opinii biegłego sądowego od chwili ustanowienia biegłym do dnia sporządzenia informacji, wg poszczególnych sądów oraz otrzymanego wynagrodzenia za te opinie. Jeżeli tych opinii jest powyżej stu, to Skarżący wnosił o ograniczenie informacji do okresu 5 lat. Skarżący wskazał też, że wysłał do adresata pytanie drogą elektroniczną (e-mail) ale nie otrzymał odpowiedzi.
Pismem z dnia 31 lipca 2023 r. adresat pisma wystąpił do Sądu Rejowego w Aleksandrowie Kujawskim II Wydział Karny przekazując m.in. kopię wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Powołując się na art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazał, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, gdyż nie realizuje zadań publicznych, nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną a czynności biegłego realizuje w ramach prowadzonej Kancelarii Audytorskiej i odmawia podania Stronie (oskarżonemu) żądanych danych. Końcowo wskazał, że uważa za niewłaściwe prowadzenie korespondencji bezpośrednio ze Skarżącym, co legło u podstaw przekazania pisma Sądowi.
W skardze wniesionej w dniu 20 lutego 2024 r. Skarżący zarzucał bezczynność K. P. – biegłego sądowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazywał na naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującym swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegających udostępnieniu lub wydaniu decyzji administracyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Zarzucał także naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieudostępnieniem informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od daty złożenia wniosku poprzez zastosowanie, polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.
Skarżący wnioskował o stwierdzenie, że adresat dopuścił się bezczynności, ewentualne nałożenie kary pieniężnej na zobowiązanego oraz zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dnia od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazał na złożone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zapytanie, doręczone adresatowi 31 lipca 2023 r. Dalej przywołała treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., wywodząc, że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są osoby, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Biegły sądowy jest organem pomocniczym Sądu, a sporządzone przez niego opinie stanowią pełnoprawny materiał dowodowy w postępowaniu przed Sądami oraz innymi władzami i organami wymiaru sprawiedliwości. Biegły wydając opinię używa tytułu biegłego sądowego z oznaczeniem specjalności oraz sądu okręgowego, przy którym został ustanowiony. Tak więc w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 jest osobą pełniącą funkcje publiczne i otrzymującą wynagrodzenie z majątku publicznego. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej nakłada art. 4 ust. 3 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie termin na udostępnienie informacji wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął w dniu 14 sierpnia 2023r., a odpowiedzi nie udzielono.
W odpowiedzi na skargę adresat wyjaśniał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim z dnia 15 maja 2023 r. sygn. akt II K 243/18 został powołany do sporządzenia opinii biegłego sądowego w sprawie dotyczącej Skarżącego jako oskarżonego. W dniu 20 maja 2023 r. od Skarżącego otrzymał pismo przesłane drogą mailową, którego treść przywołał, a zawierające pytanie o ustanowienie adresata biegłym, wyrażające wątpliwość, co do zasadności sporządzania opinii wobec legalnych wykładni dokonywanych przez właściwe ministerstwo i przekroczenia uprawnień. Prosił o przesłanie wykazu opinii sporządzonych dla sądów i prokuratur wraz z zarobionymi kwotami od początku funkcjonowania jako biegły, z zastrzeżeniem, że Strona zrobi to sama. Adresat wyjaśnił, że otrzymane od Skarżącego pismo przesłał do Sądu Rejowego w Aleksandrowie Kujawskim z uwagą, że korespondencję tą traktuje jako próbę wywierania wpływu w celu odstąpienia od sporządzania opinii. Wskazywał, że nie ma wiedzy, czy Sąd podjął jakiekolwiek kroki w tym zakresie. Dalej wyjaśniał, że pismo złożone przez Skarżącego w dniu 31 lipca 2023 r. stanowiące wniosek o udostępnienie informacji publicznej także przekazał Sądowi Rejonowemu w Aleksandrowie Kujawskim.
Odnosząc się do treści skargi wskazał na art. 4 u.d.i.p. wywodząc, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jako przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą nie należy do żadnej z grup podmiotów wskazanych w tym przepisie.
W piśmie z dnia 14 marca 2024 r. adresat pisma powołał się na niedopuszczalność skargi gdyż nie jest organem administracji publicznej.
W piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2024 r. Skarżący podtrzymał pogląd, że biegły jako organ pomocniczy sądu działający na zlecenie sądu i otrzymujący z tego tytułu wynagrodzenie jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie wyklucza tego prowadzenie działalności gospodarczej. Pomimo obowiązku wynikającego z ustawy adresat pisma nie udostępnił żądanych informacji ani też nie podjął innych czynności w sprawie, co uzasadnia skargę na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest bezpodstawna, gdyż adresat pisma nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy istniał obowiązek podjęcia działań w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z bezczynnością na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie zobowiązany ustawowo organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w: Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Przywołane uwagi nakreślają pole jakie winno zostać poddane analizie przy ocenie działania organu na tle zarzutu bezczynności. Obejmuje ono ustalenie, czy istniało wynikające z przepisów prawa zobowiązanie adresata wniosku do udostępnienia informacji publicznej. Wymaga to zbadania, czy wskazany we wniosku podmiot jest ustawo zobowiązany podjęcia działań oraz czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, wreszcie ustalenia, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przy czym wykluczenie zobowiązania organu do podjęcia działań w zakresie udostępnienia informacji publicznej uchyla zarzut bezczynności bez konieczności analizy dalszych przesłanek.
Rozważania należy zatem rozpocząć od zasadniczego zagadnienia, którego wyjaśnienie będzie warunkowało dalszy zakres postępowania. Jest nim ustalenie, czy adresat wniosku jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanej przez Stronę informacji zawartej w piśmie z dnia 26 lipca 2023 r. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w zapisie art. 4 u.d.i.p. wykładanym w zgodzie i w duchu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Powołany przepis Konstytucji stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne (ust. 2).
Wskazana regulacja ustawowa, wpisująca się w zakres wyznaczony art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jest bardzo szeroka, jej granice wyznaczą pojęcia: "władzy publicznej" oraz "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne".
Nie jest sporne, że adresat pisma nie mieści się w zakresie pierwszego z powołanych pojęć, niewątpliwe nie jest organem władzy publicznej. Jak wynika z akt sprawy jest biegłym sądowym ustanowionym przy sądzie okręgowym przez prezesa tego sądu, a czynności biegłego realizuje w ramach prowadzonej Kancelarii Audytorskiej. Powstaje zatem pytanie, czy organ jest pomiotem wykonującym zadania publiczne lub dysponującym majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Na tą podstawę prawną powołuje się Skarżący wywodząc, że adresat pisma jako biegły sądowy jest organem pomocniczym sądu, sporządzone przez niego opinie stanowią pełnoprawny materiał dowodowy w postępowaniu przed Sądami oraz innymi władzami i organami wymiaru sprawiedliwości. Wydając opinię używa tytułu biegłego sądowego z oznaczeniem specjalności oraz sądu okręgowego, przy którym został ustanowiony. Nadto w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 jest osobą pełniącą funkcje publiczne i otrzymującą wynagrodzenie z majątku publicznego.
Odnosząc się do powołanej podstawy prawnej należy zatem wyjaśnić, czy biegły sądowy w ramach zleconych w toku postępowania sądowego czynności wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym.
Odwołując się do poglądów doktryny trzeba wskazać, że pojęcie "zadań publicznych" jest najogólniej ujmowane jako działania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i leżące w interesie ogólnospołecznym. Ich realizacja, co do zasady należy do organów władzy publicznej zarówno państwowej jak i samorządowej. Stanowią one bowiem normatywnie określony obowiązek państwa (władzy publicznej) polegający na zaspokojeniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb ludzkich, realizowanych przez kompetentne podmioty za pomocą prawnych form działania (por. H. Wolska "Realizacja zadań publicznych przez spółkę komunalną w systemie zamówień publicznych, Wstęp, Legalis 2018). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 maja 1997 r. o sygn. akt W 7/96, publ. OTK 1997/2/27 uznał, że zadania publiczne to zadania dotyczące społeczeństwa lub społeczności lokalnej, służące realizacji interesu publicznego (społecznego, a w tym także interesu jednostki) i wykonywane przede wszystkim w formach działania właściwych dla podmiotów, którym przysługują kompetencje władcze. Będą to zatem nie tylko czynności, w których demonstruje się władztwo, ale także takie działania o charakterze niewładczym, które mają na celu realizację potrzeb społecznych lub organizację życia publicznego, w tym także czynności związane z gospodarowaniem mieniem państwowym lub komunalnym. Wówczas Trybunał miał na uwadze coraz bardziej wzrastające i nabierające na znaczeniu, ze względu na dokonujące się w naszym kraju przeobrażenia gospodarcze i społeczne, zadania administracji publicznej także jako administracji świadczącej, tj. takiej, która zapewnia obywatelom określone świadczenia lub inne korzyści (np. organizacja pomocy społecznej czy umożliwienie obywatelom korzystania z urządzeń komunalnych). Uznał, iż nie ma podstaw, by odmówić charakteru zadań publicznych tym zadaniom, które wykonywane są przez inne podmioty, w zakresie, w jakim wykonują zlecone im przez ustawy lub na podstawie ustaw zadania o charakterze publicznym. Stwierdził nadto, że wyraźny podział pomiędzy pojęciami władzy publicznej w znaczeniu podmiotowym i działalnością państwa, a sferą działalności innych podmiotów został nieco zatarty. Stało się tak z powodu dokonujących się przemian przede wszystkim w sferze gospodarki i zarządzania sprawami gospodarczymi państwa. W wyniku owych przemian zarysowała się tendencja zlecania zadań administracji publicznej podmiotom mającym postać organizacyjną także spółek prawa handlowego czy fundacji.
Zgodnie z poglądem wyrażanym w piśmiennictwie zadania publiczne mogą być także wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie . Z czego wynika, że "wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1972/21, LEX nr 3417952. Reasumując, można wskazać, że chodzi o takie zadania, które: 1) mają charakter powszechny, a nie służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb ograniczonej liczby osób; 2) służą dobru ogółu; 3) są lub były realizowane w sposób ciągły; 4) efekty ich realizacji są dostępne publicznie (por. M. Jabłoński, K. Wygoda [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Warszawa 2023, art. 4).
Nie ulega wątpliwości, że biegły wykonując swoje czynności w ramach powołania przez właściwy sąd nie realizuje zadań publicznych. Opinia biegłego jest sporządzana na potrzeby danego postępowania sądowego i ma walor prawnie istotny w ramach określonej procedury sądowej i tylko na użytek tej procedury, poza danym konkretnym postępowaniem sądowym nie ma racji bytu. W orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że nie jest to dokument, co do zasady, dotyczący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Taką informacją publiczną jest jedynie sam fakt sporządzenia opinii biegłego w danym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 967/19, dostępny w CBOSA). Nie sposób tym samym uznać, że realizując swoje zadania biegły wykonuje zadania publiczne, nie są to zadania o charakterze powszechnym, jak wskazano opinie sporządzane są na potrzeby konkretnych postępowań.
Nie ma również podstaw do wywodzenia, że adresat dysponował majątkiem publicznym. Otrzymanie wynagrodzenia za wykonywane czynności, nawet jeśli pochodzi ono ze środków publicznych nie stanowi o dysponowaniu majątkiem publicznym. Pojęcie dysponowania winno być postrzeganie jako posiadanie, decydowanie, rozporządzanie majątkiem (mieniem) państwowym, komunalnym oraz należącym do podmiotów sektora finansów publicznych, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych oraz mieniem należącym do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym. Jak wskazano adresat otrzymuje wynagrodzenie ze środków publicznych, ale z chwilą jego uzyskania jako należności za wykonane czynności, które dla adresata nie stanowią już mienia publicznego, taki charakter mają wyłącznie po stronie wypacającego te środki, który jest ich dysponentem.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego wskazującej na zadania i status biegłego, a artykułowane w pismach procesowych trzeba wyjaśnić, że powołane tam orzecznictwo zapadło na tle zupełnie innych sporów (odwołanie biegłego) i w żaden sposób nie przekłada się na ocenę okoliczności rozpoznawanej sprawy. Sąd podziela w pełni pogląd, co do statusu biegłego jako organu pomocniczego sądu wypadkach wymagających wiadomości specjalnych jednakże wskazany cel sporządzanych przez niego opinii, a zatem realizowanych zadań nie mieści się w zakresie wykonywania zadań publicznych, zaś otrzymywane za te czynności wynagrodzenie nie stanowi dysponowania majątkiem publicznym. Na ocenę okoliczności wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie ma wpływu ocena, czy biegły jest funkcjonariuszem publicznym, przepis ten wyraźnie wskazuje, że zobowiązanymi są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zatem twierdzenie, że osoba pełniącą funkcję publiczną ma samodzielny status zobowiązanego, jest w opinii Sądu nieuzasadnione. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przez adresata uprawnień do posługiwania się tytułem biegłego trzeba wskazać, że zagadnienie to wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy.
Stwierdzenie, że w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. adresat nie jest obligowany do udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawę do oddalenia skargi, gdyż skoro nie ciążył na nim obowiązek wynikający z ww. przepisów nie mógł popaść w zwłokę. Bezprzedmiotowe w związku z tym jest rozważanie charakteru spornej informacji i postępowania adresata w tej sprawie.
Końcowo wskazać trzeba, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z jego treścią sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Uznając, że w sprawie nie doszło do bezczynności, gdyż adresat wniosku nie był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.