IV SAB/WR 1083/22

IV SAB/Wr 1083/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /sprawozdawca/
Ewa Kamieniecka /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia D. w D. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Wałbrzychu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 listopada 2022 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Stowarzyszenia
D. w D. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżąca) na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Wałbrzychu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:
Pismem z dnia 17 listopada 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wnioskodawca zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w Wałbrzychu (dalej: organ) o udostępnienie informacji w zakresie: 1) wykazu wszystkich numerów stacjonarnych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, 2) wykazu wszystkich służbowych numerów telefonów komórkowych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu wraz z informacją kto danym numerem się posługuje, 3) wykazu wszystkich służbowych adresów/ kont e-mail prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu. Wskazano również sposób i formę udostępnienia oraz przekazania informacji.
W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek pismem z dnia 23 listopada 2022 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej (za wyjątkiem telefonów i adresów e-mail przeznaczonych do kontaktu z obywatelami) w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Organ wskazał, że analiza obowiązujących przepisów prawa, w połączeniu z poglądami doktryny i orzecznictwa, wskazuje że informacją publiczną w odniesieniu do powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do tych podmiotów w zakresie wykonywania przez nie powierzonych im zadań i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią więc dokumenty bezpośrednio wytworzone przez daną jednostkę oraz niepochodzące od niej wprost, lecz wykorzystywane do realizacji zadań określonych w przepisach prawa. Nie można jednak oczywiście zapominać o treści art. 1 ust. 2 ustawy, który przy uwzględnieniu przede wszystkim zakresu regulacji określonej w kodeksie postępowania karnego, spowoduje znaczne ograniczenie dostępu obywatela do informacji pozostających w posiadaniu powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Przechodząc do treści żądania w pierwszym rzędzie organ wskazał, że telefony służbowe (stacjonarne oraz komórkowe) oraz adresy e-mail niewątpliwie wykorzystywane są do komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej w każdej jednostce organizacyjnej prokuratury. Mają więc umożliwiać prokuratorom, asesorom oraz pozostałym pracownikom sprawną realizację ustawowych zadań prokuratury, ale również zapewnić pewnego rodzaju dyspozycyjność, albowiem część decyzji i czynności ma miejsce już po zakończeniu godzin urzędowania prokuratury (częstokroć w godzinach nocnych). Nie może też ulegać wątpliwości, że znajomość danych w postaci numerów telefonów lub adresów e-mail sprowadza się do wiedzy o ciągu cyfr lub liter i symboli (w przypadku niektórych adresów e-mail także dodatkowo cyfr), które identyfikują abonenta lub użytkownika konta e-mail, umożliwiając niczym nieskrępowaną i niekontrolowaną komunikację. Wiedza na temat numeru telefonu, bądź adresu e-mail pozwala w sposób oczywisty na uzyskanie połączenia z jego użytkownikiem lub przesianie mu wiadomości określonej treści, lecz taki sam efekt nastąpi w sytuacji wykorzystania udostępnionych publicznie ogólnych numerów telefonów oraz adresu e- mail. Cel przekierowywania połączeń jest jednak nader oczywisty, albowiem jest nim zapewnienie wszystkim pracownikom powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury możliwości prawidłowego i niezakłóconego wykonywania obowiązków służbowych. Nadto, co równie istotne, w takim przypadku nie dojdzie do zagrożenia naruszenia praw uczestników prowadzonych postępowań przygotowawczych. Dla prostszego wytłumaczenia faktycznych podstaw rozważań organ za zasadne uznał posłużenie się przykładem, gdy prokurator lub asesor wykonujący jakąkolwiek czynność procesową (np. konfrontację pomiędzy podejrzanym i pokrzywdzonym lub ogłoszenie podejrzanemu zarzutu zabójstwa) zostanie zmuszony wielokrotnie ją przerywać, albowiem dowolna osoba wykonująca połączenie telefoniczne będzie domagać się rozmowy właśnie w tym czasie. Niewątpliwie dojdzie wówczas do naruszenia praw stron lub innych uczestników takiego postępowania, a wykonujący czynność zostanie pozbawiony możliwości rzetelnego i prawidłowego wywiązania się z ciążących na nim prawnych obowiązków. Podkreślił, że takich przykładów można byłoby oczywiście przytoczyć znacznie więcej. Podobne niebezpieczeństwo dla prawidłowego toku postępowania oraz gwarancji jego uczestników może zaistnieć także w przypadku uznania, że jakakolwiek osoba może kierować wiadomości e-mail indywidualnie do każdego prokuratora, asesora lub pracownika sekretariatu, a więc, gdy wszystkie indywidualne adresy e-mail są całkowicie upublicznione. Pomijając zupełnie kwestię nieuznawania dokumentów elektronicznych za pisma przez kodeks postępowania karnego należy zaznaczył, że wysłanie wiadomości w żaden sposób nie uwzględnia, czy adresat jest obecny w pracy i czy jest on osobą właściwą do odbioru korespondencji. Ponownie posługując się przykładem organ wskazał, że można wyobrazić sobie sytuację, że określony nadawca wysyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej do prokuratora, który przebywa na urlopie wypoczynkowym. Pomijając fakt, że zgodnie z obowiązującymi przepisami stosownej informacji udziela kierownik jednostki bardzo możliwym jest, że dojdzie do uchybienia terminu na rozpoznanie żądania. Również i w tym zakresie jak najbardziej możliwe byłoby przytaczanie kolejnych przykładów uwypuklających pojawiające się problemy.
W ocenie organu przytoczona argumentacja całkowicie przemawia za stanowiskiem, że potraktowanie danych wskazanych we wniosku z dnia 17 listopada 2022 r. jako informacji publicznej, a w konsekwencji podanie ich do publicznej wiadomości, niweczyłoby cel, dla którego taki sposób komunikowania został wprowadzony w Prokuraturze Rejonowej w Wałbrzychu oraz pozostałych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Ponownie podkreślił, że każdy obywatel ma możliwość skontaktowania się z prokuratorem, asesorem lub innym pracownikiem wykonującym obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej w Wałbrzychu. Winno to jednak nastąpić w oparciu o ogólnodostępne numery telefonów, faks, adres e-mail lub pisemnie. Taka organizacja kontaktów niewątpliwie pozwala połączyć daną osobę z odbiorcą w sposób niezakłócający toku czynności lub obowiązków służbowych, a w zakresie pism lub wiadomości przekazać do rozpoznania podmiotowi posiadającemu uprawnienia w określonym zakresie.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności organ uznał, że żądane informacje nie są informacjami o faktach dotyczących reguł funkcjonowania Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu oraz trybu działania i organizacji tej jednostki prokuratury. Nie mieszczą się bowiem w problematyce sposobu uformowania pracy rozumianej jako zespół norm organizacyjnych dotyczących w szczególności sposobu załatwiania spraw obywateli i zadań służbowych. Nie są to również informacje o gospodarowaniu majątkiem publicznym, albowiem treść żądania sprowadza się jedynie do uzyskania wiedzy o ciągach liczb, liter i znaków, a nie kosztów wykorzystania telefonów lub kont e-mail w Prokuraturze Rejonowej w Wałbrzychu. Znajomość ciągów cyfr (numery telefonów) lub liter, znaków i ewentualnie cyfr (adresy e-mail) jako środków technicznych będących w dyspozycji lub użytkowaniu poszczególnych osób zdecydowanie nie jest źródłem wiedzy odnośnie zasad funkcjonowania Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu i trybu jej działania. Na poparcie swojego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie organ przekazał ogólnodostępny adres e-mail: biuro.podawcze.prwal@prokuratura.gov.pl oraz ogólnodostępne numery telefonów: 74 88 57 340 (budynek A - główny) i 74 88 57 314 (budynek B - Dział Śledztw).
Strona w dniu 12 grudnia 2022 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jej wniosek z dnia 17 listopada 2022 r. a którą zgodnie z art. 2 i 13 u.d.i.p. organ powinien udzielić w terminie do 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Wskazując na powyższe strona wniosła o zobowiązanie Prokuratora Rejonowego w Wałbrzychu do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpiła wnioskiem z dnia 17 listopada 2022 r. oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu szeroko dowodząc m.in. że telefony służbowe są narzędziem służącym do wykonywania czynności służbowych oraz zadań publicznych i dlatego znajomość określonego ciągu znaków stanowi informacje publiczną. Podniosła również kwestie związane z kosztami, które ponoszone są na utrzymanie powyższych środków łączności. Zdaniem strony organ winien był udzielić informacji zgodnie z treścią wniosku z dnia 17 listopada 2022 r.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Złożona skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W przypadku bowiem skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19, z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16; z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1692/15; z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I OSK 503/15; z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 88/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA).
Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. W wyroku z 18 listopada 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 34/14 (publ.: Lex nr 1562788) WSA w Łodzi wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.
Nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie do informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.).
Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, CBOS). Oznacza to, iż w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ustalić trzeba, czy organ miał obowiązek wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie nie ma sporu, że Prokurator Rejonowy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Spór między stronami dotyczy oceny tego, czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji oceny prawidłowości zastosowanej przez organ prawnej formy działania. Podkreślenia bowiem wymaga, że zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną czyni skargę na bezczynność bezzasadną.
Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym uregulowaniem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis ten odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", którego definicji legalnej brak w tej ustawie. Wobec nieokreślonego zakresu pojęcia "sprawy publicznej" pomocą służy katalog zawarty w art. 6 u.d.i.p., w którym wymieniono przykładowo szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, CBOSA). Nie oznacza to jednak, że ustawa o dostępie do informacji publicznej umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy.
W ocenie Sądu w piśmie z dnia 23 listopada 2022 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego, organ prawidłowo poinformował wnioskodawcę, że żądana we wniosku informacja (za wyjątkiem telefonów i adresów e-mail przeznaczonych do kontaktu z obywatelami) nie stanowi informacji o sprawie publicznej. Wnioskowane bowiem przez skarżącego dane - wykaz wszystkich numerów stacjonarnych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, wykaz wszystkich służbowych numerów telefonów komórkowych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu wraz z informacją kto danym numerem się posługuje oraz wykaz wszystkich służbowych adresów/ kont e-mail prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu - nie mogły zostać zakwalifikowane jako informacja publiczna.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolite jest stanowisko, że udostępnienie numerów służbowych telefonów pracowników organu nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej i co za tym idzie nie jest objęte prawem obywatela do uzyskania informacji publicznej (por. wyroki z dnia: 21 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 2553/14, 5 lutego 2016 r. sygn. akt: I OSK 2607/14 i I OSK 2458/14, 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2056/14 oraz 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3238/14,CBOSA). Podobny pogląd został wyrażony w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 492/20 oraz z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 745/19, CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zawarte w tych wyrokach stanowisko i przyjmuje je za własne, uznając także, że z tych samych przyczyn co odnoszące się do numerów służbowych telefonów informacji publicznej nie stanowią dane odnoszące się do służbowych adresów e-mail.
Przede wszystkim przy ocenie wniosku skarżącego, należało mieć na względzie funkcjonalne spojrzenie na żądaną w nim informację. Informacja odnosząca się do danego narzędzia, którym dysponuje organ, jak i podlegli mu pracownicy w związku z wykonywaniem zadań publicznych, może mieć wpływ na ocenę charakteru tej informacji, natomiast nie staje się automatycznie informacją publiczną. Informacja o numerach telefonów służbowych (komórkowych i stacjonarnych) oraz służbowych adresach/ kontach e-mail odnosi się bowiem do narzędzi, jakimi posługuje się organ oraz jego pracownicy - w zakresie realizacji obowiązków służbowych. Znajomość numerów telefonów służbowych sprowadza się w istocie wyłącznie do informacji o cyfrach, które identyfikują abonenta, zaś znajomość numeru oraz osoby, której został on przypisany (imię, nazwisko, stanowisko służbowe), pozwala jedynie na uzyskanie połączenia z jego użytkownikiem. Natomiast znajomość adresu e-mail sprowadza się do informacji o literach i symbolach (w przypadku niektórych adresów e-mail także dodatkowo cyfr), które identyfikują osobę, której przedmiotowy adres został przypisany i pozwala na kontakt z użytkownikiem adresu.
Informacje te stanowią zatem jedynie informację o narzędziach, które służą do użytku wewnętrznego i stanowią techniczne rozwiązanie w zakresie bezpośredniej komunikacji pomiędzy osobami wykonującymi obowiązki służbowe w danym organie. Nie są to informacje o faktach dotyczących zasad funkcjonowania podmiotu, jak i trybu jego działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Niewątpliwie nie mieszczą się one w problematyce sposobu zorganizowania pracy danego podmiotu rozumianej jako zespół pewnego rodzaju norm organizacyjnych, które wyznaczają sposób funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w szczególności załatwiania spraw obywateli i zadań służbowych. Znajomość numeru telefonu komórkowego oraz stacjonarnego, jak też adresu e-mail jako środka technicznego, będącego w dyspozycji konkretnej osoby, pełniącej funkcje publiczne, nie jest źródłem wiedzy w tak przedstawionym zakresie problematyki dotyczącej zasad funkcjonowania podmiotu i trybu jego działania. Informacja o numerze służbowego telefonu (komórkowego, stacjonarnego) oraz o adresie e -mail nie stanowi także informacji o wydatkowaniu środków publicznych przeznaczonych na funkcjonowanie organu, odmiennie niż chociażby informacja o ilości tego rodzaju telefonów, podmiotach którym je przydzielono i kosztach funkcjonowania tego kanału łączności ponoszonych przez organ władzy publicznej. Numery służbowych telefonów komórkowych i stacjonarnych oraz adresy służbowych e-maili służą do kontaktów w relacjach służbowych. Posługiwanie się tymi numerami oraz adresami ewentualnie może pozwalać na kontaktowanie się z ich posiadaczami lub przez ich posiadaczy w każdym miejscu i czasie, a więc także poza siedzibą organu, jak i po godzinach urzędowania. Posługiwanie się zatem tego rodzaju środkami łączności bez wątpienia ma na celu usprawnienie i ułatwienie działania w ramach organu władzy publicznej. Traktowanie danych na temat używanych numerów służbowych telefonów oraz służbowych adresów e –mail jako informacji publicznej, a w konsekwencji podanie jej do publicznej wiadomości, niweczyłoby zatem cel, dla którego taki sposób komunikowania się został wprowadzony. Natomiast sposoby komunikowania się z organem podane są do wiadomości publicznej. Z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie da się wyinterpretować obowiązku podania konkretnych numerów telefonów służbowych, jak też adresów e-mail w organie. Numer telefonu, jak też adres e-mail sam w sobie nie zawiera informacji o działalności organu władzy oraz osób pełniących funkcje publiczne. Podkreślenia wymaga, że prawo do informacji ma służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej osób wykonujących funkcje publiczne. Nie oznacza to, że numer telefonu, jak też adres e-mail same w sobie stanowią informację o sprawie publicznej. Numer telefonu służbowego oraz służbowy adres e–mail nie posiadają wartości majątkowej i nie zawierają informacji o majątku publicznym, są informacją dotyczącą sfery wewnętrznego funkcjonowania organu.
Żądanie sformułowane we wniosku w rzeczywistości prowadzi do uzyskania dostępu do kontaktu z prokuratorami Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu poprzez znajdujące się w ich dyspozycji służbowe telefony oraz służbową pocztę przeznaczone do użytku wewnętrznego. Natomiast obywatel nie jest pozbawiony kontaktu w sprawach, które mieszczą się w zakresie działania organu. Numery telefonów oraz adresy e–mail służące do kontaktu z organem władzy publicznej są powszechnie dostępne. Skarżącemu takie informacje zostały udostępnione.
Oceny, że informacja o numerach służbowych telefonów komórkowych oraz stacjonarnych mają charakter informacji publicznej nie można wywieść także z postanowień art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. odnoszących się do majątku publicznego. Informacja o numerach telefonów przypisanych abonentowi przez operatora telekomunikacyjnego nie jest bowiem informacją o majątku publicznym. Taką jest natomiast informacja dotycząca warunków użytkowania numerów i ponoszenia kosztów z tego tytułu, co wiąże się z wydatkowaniem środków publicznych, jednakże kwestia ta nie była objęta wnioskiem skarżącego z dnia 17 listopada 2022 r.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie żądanych informacji. Skoro bowiem żądane informacje dotyczące służbowych numerów stacjonarnych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, służbowych numerów telefonów komórkowych Prokuratury Rejonowej w Wałbrzych wraz z informacją kto danym numerem się posługuje oraz służbowych adresów/ kont e-mail prokuratorów Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu (za wyjątkiem telefonów i adresów e-mail przeznaczonych do kontaktu z obywatelami) nie są informacją publiczną, to organ nie miał obowiązku ani ich udostępnienia ani wydania decyzji w tym zakresie. Organ prawidłowo uznał więc brak podstaw do ich udostępnienia informując o tym wnioskodawcę w piśmie z dna 23 listopada 2022 r., w którym jednocześnie podał numery telefonów oraz adres e-mail ogólnie dostępnych.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna. Dlatego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje od organu w przypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.