IV SAB/Wr 1024/24

IV SAB/Wr 1024/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 185
art. 1 i art. 36
Ustawa z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa  oraz niektórych innych ustaw (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi N. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 15 września 2022 r. zaadresowanym do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) N. T. (dalej: skarżąca) wniosła o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Pismem z 30 września 2022 r. organ - działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 120a ust. 1 i 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.), dalej: ustawa o cudzoziemcach, wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku poprzez:
uzupełnienie wniosku w części A - pkt 2 (nazwisko poprzednie) oraz pkt 5 (imię poprzednie) wskazując skarżącej, że wszystkie rubryki powinny zostać wypełnione danymi lub adnotacją np. "nie dotyczy", "brak", przekreślone i zaparafowane;
przedłożenie informacji starosty.
W wezwaniu organ zawarł nadto pouczenie, że nieusunięcie ww. braków w terminie 30 od dnia doręczenia wezwania skutkować będzie pozostawieniem go bez rozpoznania. Niniejsze wezwanie zostało nadane 4 października 2024 r. (przesyłka nr [...]) i zgodnie z adnotacją na kopercie było dwukrotnie awizowane w dniach 7 i 17 października 2022 r., a następnie przesyłka je zawierająca, jako niepodjęta w terminie, została zwrócona nadawcy 24 października 2022 r.
Zawiadomieniem z 6 grudnia 2022 r. (SOC-SW.6151.3.247.2022.BPU) organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków formalnych opisanych w ww. wezwaniu. Przesyłka zawierająca to zawiadomienie (nr [...]) została nadana 9 grudnia 2022 r. i także była dwukrotnie awizowana w dniach 13 i 21 grudnia 2022 r., a następnie, jako niepodjęta w terminie, została zwrócona nadawcy 28 grudnia 2022 r.
Postanowieniem z 7 marca 2024 r. (SOC-SW.6151.3.247.2022.BPU) organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu organ wskazał (w szczególności), że 7 lutego 2024 r. do organu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do wniosku załączono niepodpisane uzupełnienie formularza wniosku. W uzasadnieniu prośby skarżąca wskazała, że nie otrzymała awizo o możliwości odbioru przesyłki z poczty. W tych okolicznościach organ uznał, że skarżąca nie spełniła przesłanek z art. 58 k.p.a., gdyż wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie dopełniła czynności, dla której określony był termin, tj. nie uzupełniła prawidłowo formularza wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Co prawda do wniosku o przywrócenie terminu skarżąca przedłożyła uzupełniony formularz wniosku jednak nie potwierdziła własnoręcznym podpisem, że uzupełnione dane zawarte w uzupełnieniu wniosku są prawdziwe (część E formularza wniosku), co stanowi wymóg z art. 120a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił również, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało wysłane do skarżącej na adres podany przez nią we wniosku i pismo nieodebrane przez nią po dwukrotnym awizo zostało zwrócone do Urzędu, a tym samym doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 kpa.
Pismem z 21 marca 2024 r. skarżąca wywiodła zażalenie od ww. postanowienia do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. W ślad za pismami z 28 kwietnia 2024 r. organ przekazał zażalenie do organu II instancji wraz z aktami sprawy.
W dniu 8 lipca 2024 r. do organu wpłynęło ponaglenie na bezczynność, które 10 lipca 2024 r. zostało przekazane do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców.
Pismem z 30 stycznia 2024 r. – skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego zarzucając naruszenie:
- art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 120a ustawy o cudzoziemcach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wymienione w zawiadomieniu organu z 30 września 2022 r. niedokładności wniosku skarżącej z 15 września 2022 r. stanowiły braki formalne wniosku i ich nieuzupełnienie przez skarżącą uzasadniało pozostawienie wniosku bez rozpoznania;
- art. 35, 36 i 12 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w terminie i braku udzielenia jakiejkolwiek informacji o przewidywanym terminie załatwienia sprawy i powiadomienia przyczynach zwłoki.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności wobec nierozpoznania wniosku; a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (...) (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W związku z przedmiotem skargi wskazać należy, że pojęcie "bezczynności" zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), w którym określa się je jako "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona.
Wymaga bowiem podkreślenia, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Przy czym niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Zauważyć również należy, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu, o czym stanowi art. 35 § 5 k.p.a. Jednocześnie w § 4 art. 35 k.p.a. wskazano, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 112a. ustawy o cudzoziemcach decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Przy czym, w myśl art. 112a ust. 2 nowelizacji termin ten biegnie dopiero od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie. Przepisy te dotyczą również wniosków o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 112a w zw. z art. 120a ustawy o cudzoziemcach).
W świetle przedstawionych zasad ocena sprawności działania organu musi być dokonywana z uwzględnieniem regulacji obowiązujących w dacie złożenia wniosku i w terminach zastrzeżonych na jego rozpoznanie. W tym miejscu wskazać należy, na regulacje wprowadzone od 15 kwietnia 2022 r. na mocy ustawy z 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 830, dalej: ustawa zmieniająca z 8 kwietnia 2022 r.). Zgodnie z zapisem art. 1 pkt 44 ww. ustawy do zapisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wprowadzono regulację art. 100c. Zgodnie z jej brzmieniem: w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (ust. 1). Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne (ust. 2). W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (ust. 3). Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (ust. 4).
Na mocy kolejnej zmiany ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy – ustawą z 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 185) – wprowadzono obowiązującą od 1 stycznia 2023 r. regulację art. 100d, która powtarzając zapisy art. 100c, wydłuża zawieszenie biegu terminów na rozpoznanie ww. spraw do 24 sierpnia 2023 r. (art. 1 pkt 32 ww. ustawy). Kolejne zmiany ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy: 1) ustawa z 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1088) w art. 12 pkt 5; 2) ustawa z 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 232) w art. 1 pkt 1 oraz 3) ustawa z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2024 r. poz. 854 r.) w art. 1 pkt 3 – wydłużyły okres braku biegu i wstrzymania terminu rozpoznania spraw m.in. w zakresie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej odpowiednio – do 4 marca i 30 czerwca 2024 r. oraz (aktualnie) do 30 września 2025 r.
Niemniej jednak powołane wyżej przepisy (choć już treść art. 100d ustawy przemawia tak de facto za nieuwzględnieniem skargi) nie stanowią przeszkody do oceny sprawności i prawidłowości postępowania w przypadku gdy organ proceduje przy załatwianiu wniosku cudzoziemca i co istotne kończy to postępowanie wydaniem odpowiedniego aktu stosowania prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Przedmiotem osądu w ramach wniesionej skargi na bezczynność organu jest bowiem tak de facto zawiadomienie organu z 6 grudnia 2022 r. (SOC-SW.6151.3.247.2022.BPU) o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania z tą argumentacją, że w zakreślonym terminie nie usunięto braków formalnych tegoż wniosku w postaci jego uzupełnienia w części A – pkt 2 (poprzez niepodanie nazwiska poprzedniego), pkt 5 (poprzez niepodanie imienia poprzedniego). W efekcie, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, miał obowiązek ocenić przebieg postępowania od daty złożenia przez skarżącą wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (15 września 2022 r.) do momentu pozostawienia wniosku bez rozpoznania (6 grudnia 2022 r.). Wobec tego, w stanie faktycznym sprawy rozważenia wymagało jedno zagadnienie, a mianowicie czy zasadne było pozostawienie wniosku skarżącej z 15 września 2022 r. bez rozpoznania.
Powyższe, wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014 r. nr. 1 poz. 2), zgodnie z którą na pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W takim przypadku chodzi jednak nie tyle o ocenę, czy organ działał sprawnie, ale przede wszystkim o rozstrzygnięcie, czy strona uzupełniła w terminie braki formalne podania, a tym samym, czy organ pozostawiając podanie bez rozpoznania nie naruszył prawa.
W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wskazać też trzeba, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest możliwe wówczas, gdy wnoszący je w ogóle nie uzupełnił wskazanego braku formalnego lub uzupełnił go, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu.
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej pozostawiono bez rozpoznania w wyniku uznania przez organ, że skarżąca choć została prawidłowo wezwana (w trybie art. 64 § 2 k.p.a.) do uzupełnienia braków wniosku w części A – pkt 2 (nazwisko poprzednie) oraz pkt 5 (imię poprzednie), braków tych nie uzupełniła. Ze skargi wynika natomiast, że w ocenie pełnomocnika skarżącej ujawnione braki wniosku nie uniemożliwiały jego rozpoznania, a zatem organ nieprawidłowo zastosował art. 64 k.p.a. i pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, w konsekwencji czego pozostawał w bezczynności. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się jednak, zdaniem Sądu, zgodzić.
Jak bowiem stanowił - będący podstawą prawną wezwania organu z 30 września 2022 r. do uzupełniania ww. braków wniosku - art. 120a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemiec składa na formularzu zawierającym:
1) dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do zmiany tego zezwolenia;
2) imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwach i miejscu zamieszkania członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;
3) informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;
4) pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.
2. Cudzoziemiec ubiegający się o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, składając wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, dołącza do niego:
1) wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik, o którym mowa w art. 106 ust. 1a;
2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Przywołany natomiast w art. 120a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – art. 13 tej ustawy – stanowił, że w rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane następujące dane lub informacje dotyczące cudzoziemca, w tym (w szczególności): 1) imię (imiona) i nazwisko; 2) imię (imiona) i nazwiska poprzednie; 3) nazwisko rodowe; 4) płeć; 5) imię ojca; 6) imię i nazwisko rodowe matki; 7) data urodzenia, a w razie braku dokumentu potwierdzającego datę urodzenia prawdopodobny rok urodzenia; 8) miejsce i państwo urodzenia: 9) rysopis; 10) odciski linii papilarnych; 11) obywatelstwo; 12) narodowość; 20) numer telefonu; 21) adres poczty elektronicznej; 23) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL).
Z treści urzędowego formularza wniosku o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (który skarżąca złożyła do organu 15 września 2022 r.) w punkcie A (zatytułowanym: dane osobowe) – wynika, że zawiera on odpowiadające powyższym uregulowaniom ustawowym wymagane do uzupełnienia przez osobę składającą rubryki zawierające następujące dane: 1. Nazwisko, 2. Nazwisko (nazwiska poprzednie), 3. Nazwisko rodowe, 4. Imię (imiona), 5. Imię (imiona poprzednie), 6. Data urodzenia, 7. Płeć, 8. Miejsce urodzenia, 9. Obywatelstwo, 10. Wykształcenie, 11 Numer Pesel, 12 Numer telefonu, 13 e-mail. Dodatkowo, z pouczenia zawartego w pkt 3 tegoż wniosku wyraźnie wynika, że "należy wypełnić wszystkie wymagane rubryki".
Z powyższego nie sposób zatem wywieść, po pierwsze aby cudzoziemiec posiadał dowolność w wypełnianiu formularza urzędowego wniosku poprzez wybiórcze wypełnianie jego rubryk, a po wtóre aby zawarte w pkt A informacje, wynikające przecież wprost z art. 13 w zw. z art. 120a ustawy o cudzoziemcach rzeczywiście, nie stanowiły informacji "niezbędnych do zmiany zezwolenia". Zresztą nawet pełnomocnik skarżącej choć podniósł ten argument w skardze, to w żaden sposób go nie uzasadnił. W konsekwencji powyższego i jednocześnie w nawiązaniu do przywołanego w skardze wyroku NSA z 17 stycznia 2023 r. o sygn. akt II GSK 1743/22 - nie sposób zatem uznać za pełnomocnikiem skarżącej - aby zawarte w urzędowym formularzu dane i informacje (które cudzoziemiec składający wniosek o zmianę zezwolenia jest zobligowany wskazać poprzez stosowne wypełnienie jego rubryk) nie wynikały z przepisów ustawy i jako takie nie nadawały się do uzupełnienia w trybie art. 64 k.p.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że postępowanie wszczęte przez skarżącą wnioskiem z 15 września 2022 r. jest postępowaniem sformalizowanym i jako takie nie cechuje się dowolnością, w tym w szczególności w zakresie możliwości wyboru wskazania (bądź braku wskazania) danych zawartych (i jako takich wymaganych do uzupełnienia) w formularzu wniosku.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy skarżąca – jak słusznie wskazał organ – przedłożyła 15 września 2022 r. wniosek na urzędowym formularzu, w którym nie wypełniła (pomimo zawartego w nim pouczenia) w części A - pkt 2 (nazwiska poprzedniego) i pkt 5 (imię poprzednie). Wobec tego organ – już 30 września 2022 r. (a zatem po upływie niespełna dwóch tygodni od wpływu wniosku, czyli wbrew zarzutom skargi z zachowaniem terminów przewidzianych w ustawie o cudzoziemcach i k.p.a.) – wezwał skarżącą do uzupełniania jego braków, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Poza tym, w wezwaniu organu z 30 września 2022 r., organ ten konsekwentnie (powielając, a nawet rozszerzając pouczenie zawarte w formularzu wniosku) wskazał, że "wszystkie rubryki powinny zostać wypełnione danymi lub z adnotacją np. "nie dotyczy", "brak", lub przekreślone i zaparafowane"). Jednak pomimo powyższego i pomimo okoliczności, że wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej – w trybie art. 44 k.p.a. – to skarżąca w wyznaczonym jej przez organ terminie braków wniosku nie uzupełniła.
W tym miejscu wskazania wymaga, że wezwanie z 30 września 2022 r. organu do uzupełnienia braków wniosku zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącą we wniosku z 15 września 2022 r. tj. "ul. [...]" [...]-[...] J. Z treści adnotacji i pieczęci zawartych na znajdującej się w aktach sprawy kopii (gdyż oryginały zostały przesłane przez Wojewodę do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców wraz z zażaleniem na postanowienie organu 7 marca 2024 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnia braków wniosku) zwrotnego potwierdzeniu odbioru wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przesyłka była dwukrotnie awizowana i ostatecznie nie została podjęta przez adresata. W związku z tym operator pocztowy zwrócił przesyłkę organowi. Operator pocztowy podjął bezskuteczną próbę doręczenia korespondencji 7 października 2022 r., a następnie pozostawił ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata. Przesyłkę powtórnie awizowano 17 października 2022 r. W związku z niepodjęciem korespondencji, operator pocztowy 24 października 2024 r. zwrócił przesyłkę do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". W ocenie Sądu procedura zastępczego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie została zatem zachowana. Operator pocztowy doręczył przesyłkę zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 44 k.p.a. Organ prawidłowo zatem przyjął fikcję doręczenia skarżącej wezwania z 30 września 2022 r. do uzupełnienia braków wniosku. W konsekwencji, nieuzupełnienie przez skarżącą barków wniosku z 15 października 2022 r. o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę musiał zatem skutkować – zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. – pozostawieniem go bez rozpoznania, co też organ prawidłowo uczynił zawiadomieniem z 6 grudnia 2022 r. (SOC-SW.6151.3.247.2022.BPU).
W konsekwencji powyższego Sąd nie dopatrzył się w sprawie zarzucanej organowi bezczynności. Pełnomocnik skarżącej nie dowiódł bowiem, aby w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewoda – jako organ prowadzący postępowanie – pozostawił wniosek skarżącej z 15 września 2022 r. bez rozpoznania, pomimo że nie zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, a tylko wówczas można mówić o pozostawaniu tego organu w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie (wyrok NSA z 22 lutego 2012 r. sygn. II GSK 3/11).
W konsekwencji powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.