IV SAB/PO 127/22

IV SAB/Po 127/22 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Tomasz Grossmann /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 133
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 § 2 pkt 9, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 149 § 1 pkt 3, art. 187 § 1 i 2, art. 232 § 1 pkt 1, art. 269 § 1,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 04 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. i M. R. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem datowanym na 05 sierpnia 2022 r. R. R. i M. R. wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") w przedmiocie [przekazania] odwołania od decyzji tego organu z 30 maja 2022 r. (znak: [...]) odmawiającej uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla legalizacji rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny, na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie wsi A., w gminie M. . W uzasadnieniu skargi jej autorzy podkreślili, że przed złożeniem skargi, pismem z 21 lipca 2022 r. wnieśli ponaglenie. Z treści skargi wynika również, że Wójt poinformował skarżących, że ich odwołanie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (zwanego dalej "SKO" lub "organem II instancji") w dniu 01 sierpnia 2022 r., natomiast SKO poinformowało skarżących, że w dniu 02 sierpnia 2022 r. Wójt przedłożył w tym organie akta sprawy (k. 10 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W sprawie niniejszej przedmiotem zarzucanej bezczynności było zaniechanie organu I instancji w terminowym przekazaniu odwołania do SKO.
Zgodnie z art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.; w skrócie "k.p.a."), organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132.
Terminowość przekazania odwołania w tym trybie podlega kontroli sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (por. np. wyrok NSA z 25.01.2019 r., I OSK 3468/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA").
Jednakże potencjalna możliwość skontrolowania na drodze sądowej, czy organ administracji w ustawowym terminie podjął określoną, nakazaną prawem czynność nie oznacza jeszcze, że każda skarga na bezczynność jest dopuszczalna.
Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W motywach tej uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania tzw. prejudykatu. Z uzasadnienia referowanej uchwały wynika też, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje więc przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy (kwestii), której bezczynność dotyczy. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest bowiem usunięcie stanu bezczynności.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a.: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio." W praktyce oznacza to, że przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Przenosząc powyższe uwagi, a zwłaszcza rozważania zawarte w przywołanej uchwale NSA o sygn. akt II OPS 5/19, na grunt niniejszej sprawy – której przedmiotem jest, przypomnijmy, zarzucana bezczynność w przekazaniu przez organ I instancji odwołania organowi II instancji – należy stwierdzić, że złożona przez małżonków R. skarga na bezczynność Wójta, jako wniesiona już po dokonaniu przez ten organ czynności materialno-technicznej przekazania odwołania, jest niedopuszczalna.
Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżący wnieśli odwołanie za pośrednictwem organu I instancji w dniu 28 czerwca 2022 r. Odwołanie zostało przekazane przez Wójta do SKO w dniu 01 sierpnia 2022 r. (data wpływu do SKO: 02 sierpnia 2022 r.). Skarga, datowana na 05 sierpnia 2022 r., wpłynęła bezpośrednio do Sądu w dniu 17 sierpnia 2022 r. Zarazem z treści skargi, jak i z dołączonych do niej załączników, jasno wynika, że skarżący w chwili sporządzania skargi wiedzieli, że odwołanie zostało już przekazane przez Wójta i że wpłynęło do SKO.
Skarga została zatem wniesiona po ustaniu zarzucanego stanu bezczynności. Powoduje to niedopuszczalność skargi na bezczynność w sprawie niniejszej – co jest logiczną konsekwencją stanowiska prawnego wyrażonego w uchwale NSA o sygn. akt II OPS 5/19, które Sąd w niniejszym składzie podziela. Albowiem na dzień wniesienia skargi zarzucana bezczynność Wójta była już stanem historycznym, a nie aktualnym.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji postanowienia.