IV SA/Wr 662/22

IV SA/Wr 662/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 536
art. 86  ust. 7 pkt 1 i ust. 10
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej 2644 we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr 61/2022/FIN w przedmiocie odmowy przyznania diety w pełnej wysokości oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem P. S. (dalej: strona, skarżący) z dnia 28 lutego 2022 r. , adresowanym do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] (dalej: organ pierwszej instancji), w którym zwrócił się o wypłatę diety za udział w ćwiczeniach odbywających się w warunkach poligonowych w dniach od 29 sierpnia 2021 r. do 20 września 2021 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona wskazała, że biorąc pod uwagę system zakwaterowania, wyżywienia oraz sposób pozyskania gruntów na miejsce stacjonowania, pobyt ten odbywał się w ramach ćwiczeń terenowych w warunkach poligonowych. W takiej zaś sytuacji przysługuje jej prawo do otrzymania 100 % diety, co znajduje uzasadnienie w powołanych przez nią przepisach ustawowych i podustawowych.
Decyzją z dnia 21 marca 2022 r., nr 143/2022, wydaną z powołaniem się przepisy art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.), art. 86 ust. 7 pkt 1, ust. 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 536 ze zm., dalej u.s.w.ż.z.) oraz § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe (Dz. U. z 2014 r., poz. 1003, dalej rozporządzenie z 2014 r.), organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie diety w wysokości 100 % za każdą pełną dobę wykonywania zadań poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania z tytułu uczestniczenia w realizowanym wzmocnieniu narodowego systemu obrony powietrznej (OP) Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej wyjaśniono, że dieta w pełnej wysokości przyznawana jest żołnierzowi zawodowemu w razie uczestniczenia przez niego w ćwiczeniach i szkoleniach poligonowych. Tymczasem strona w dniach od 29 sierpnia 2021 r. do dnia 20 września 2021 r. brała udział we wzmocnieniu narodowego systemu OP kraju, które nie odbywało się w warunkach poligonowych. Miejscem pobytu strony pozostawał bowiem wynajęty grunt, nie zaś ośrodek szkolenia poligonowego (poligon) w rozumieniu odnośnych przepisów wykonawczych. Również rodzaj realizowanego zadania nie był tożsamy ze szkoleniem poligonowym, zdefiniowanym w stosownych regulacjach wewnętrznych. Z tych względów - zdaniem organu I instancji - żądanie strony nie zasługiwało na uwzględnienie.
Strona wniosła odwołanie od decyzji pierwszo-instancyjnej , polemizując z argumentacją organu w zakresie zakwalifikowania miejsca wykonywania zadania jako poligonu. Ponadto odwołujący się podniósł , że decyzja nie została właściwie uzasadniona, albowiem organ nie wyjaśnił, dlaczego wypłacił stronie 25 % diety, podczas gdy za realizację identycznego zadania w innym okresie i lokalizacji, strona otrzymała dietę w pełnej wysokości.
Decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr 61/2022/FIN, wydaną na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 819 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 655 ze zm., dalej u.o.O.) w zw. z art. 86 ust. 7 pkt 1, ust. 10 u.s.w.ż.z. i § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 2014 r., dowódca Jednostki Wojskowej [...] (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że podstawą prawną wydania kwestionowanej decyzji powinny być przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie u.o.O., tj. przed 23 kwietnia 2022 r. Organ wskazał , że przedmiotem niniejszej sprawy było żądanie wypłaty diety za zadania wykonywane przez stronę w sierpniu i wrześniu 2021 r., nie zaś w maju 2021 r. Rozliczenie tego ostatniego działania pozostawało więc poza granicami sprawy, a organ drugiej instancji, niebędący właściwym w sprawie należności pieniężnych z tego tytułu, nie prowadził weryfikacji dokonanej wówczas wypłaty diety.
Z kolei odnosząc się do istoty sprawy organ II instancji stwierdził, że wzmocnienie narodowego systemu OP RP związane było z koniecznością ochrony granicy powietrznej państwa i wiązało się z czasową dyslokacją wydzielonego pododdziału jednostki wojskowej w rejon graniczny. Wykonywane w tej lokalizacji zadania miały zaś charakter zwyczajnych i rutynowych działań przypisanych do kompetencji jednostki wojskowej, w której strona pełniła służbę, potwierdzonych wydanymi na tę okoliczność rozkazami bojowymi. Nie można ich zatem uznać za ćwiczenia czy szkolenie poligonowe. Te bowiem z definicji ukierunkowane są na podwyższenie sprawności bojowej poprzez wykonywanie czynności nowych, z reguły nie związanych z podstawową działalnością służbową, posiadających określoną koncepcję oraz dążących do sprawdzenia bądź przećwiczenia scenariusza określonego zdarzenia w rzeczywistych warunkach terenowych.
Ponadto – jak wskazał dalej organ II instancji - ćwiczenia i szkolenia poligonowe realizowane są na poligonie (ośrodku szkolenia poligonowego), którego definicja legalna wskazuje, że musi to być obszar oznaczony, odpowiednio przygotowany i wyposażony w stosowne urządzenia i obiekty szkoleniowe. Według organu, takim kryteriom nie odpowiadało miejsce czasowej dyslokacji pododdziału strony, na co zresztą zwróciła ona uwagę podkreślając, że był to teren wynajęty, a więc nie znajdował się uprzednio w dyspozycji wojska i nie był użytkowany jako poligon. Takiej funkcji nie nadawały mu również opisane przez stronę warunki zakwaterowania i wyżywienia żołnierzy biorących udział we wzmocnieniu narodowego systemu OP RP.
W konsekwencji stronie nie przysługiwało prawo do otrzymania diety w pełnej wysokości z tytułu ćwiczeń i szkolenia poligonowego. Wypłacono jej natomiast 25 % dziennej stawki diety za każdą dobę wykonywania zadań w ramach czasowej zmiany miejsca postoju wydzielonego pododdziału, co nie wymagało wydawania decyzji administracyjnej.
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne zapadło w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, z zachowaniem jego naczelnych zasad, a także że zawierało ono wymagane uzasadnienie faktyczne i prawne.
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący wniósł :
1/ o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w tym także zobowiązania organu do wydania w wyznaczonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy;
2/ o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa według norm prawem przepisanych.
Skarga oparta została na zarzutach naruszenia :
1/ przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, a to :
- art. 822 ust. 6 w zw. z art. 819 u.o.O. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 lipca 2022 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe (Dz. U. z 2022 r., poz. 1464 ze zm., dalej rozporządzenie z 2022 r.), poprzez niezastosowanie przepisów prawa, obowiązujących w momencie wydania decyzji;
- art. 86 ust. 7 pkt 1 u.s.w.ż.z. w zw. z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 2014 r., poprzez zastosowanie przepisów prawa, które w momencie wydania decyzji już nie obowiązywały (zostały uchylone);
- § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane niebędące budynkami, służące obronności Państwa oraz ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 711 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że miejsce szkolenia/ćwiczeń, w których skarżący brał udział w dniach 29 sierpnia 2021 r. - 20 września 2021 r. nie jest poligonem w rozumieniu przepisów prawa, albowiem zostało ono czasowo wynajęte i nie znajdowało się uprzednio w dyspozycji wojska, podczas gdy warunkiem uznania terenu za poligon jest jedynie, aby był to obszar wyraźnie oznaczony, posiadający odpowiednią infrastrukturę i urządzenia szkoleniowe;
2/ przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to :
- art. 6, art. 7 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady tzw. bezpośredniego działania nowego prawa i zastosowanie przepisów prawa, które w momencie wydania decyzji już nie obowiązywały;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez tendencyjną ocenę okoliczności faktycznych i argumentacji strony, tj. wezwanie do uzupełnienia okoliczności podniesionych w odwołaniu i doprecyzowanie daty zdarzenia, którego zaistnienie stanowiło element argumentacji skarżącego (dot. szkoleń/ćwiczeń w okresie 21 maja 2021 r. - 29 maja 2021 r.), a następnie uznanie, że nie miało ono wpływu na przedmiot sprawy, co prowadzi do wniosku, że organ w momencie wydania skarżonej decyzji powziął wątpliwości co do stanu faktycznego, które następnie (w decyzji ostatecznej) rozstrzygnął na niekorzyść strony, a zatem prowadzonego postępowania nie sposób ocenić jako budzącego zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, a sama decyzja – oparta na takiej właśnie argumentacji – stanowi rozbieżną względem innych orzeczeń wydawanych w sprawach o tym samym stanie faktycznym oraz prawnym.
W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie uargumentował powołane wyżej zarzuty, wskazując, że doprowadziły one do pozbawionej podstaw prawnych odmowy przyznania diety w pełnej wysokości .
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie przypomnieć jedynie należy ,że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy , o czym stanowią przepisy art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) . Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.), lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy.
W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi zauważyć należy, że podstawą materialno-prawną decyzji ostatecznej stanowiły między innymi przepisy ustawy o obronie Ojczyzny , która w zasadniczej swej części weszła w życie z dniem 23 kwietnia 2022 r. Natomiast postępowanie administracyjne w badanej sprawie zostało wszczęte jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej pragmatyki żołnierzy zawodowych, tj. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W zaistniałej sytuacji wyjaśnienia wymagały przede wszystkim kwestie temporalne , związane z wskazaniem właściwych przepisów prawa mających zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza w odniesieniu do przepisów rangi podustawowej. Rozstrzygając ten problem w pierwszej kolejności należy odwołać się do dyspozycji art. 819 u.o.O., wedle którego w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Wobec tego trafnie uznał organ odwoławczy ,że rozstrzygając o żądaniu strony na właściwym dla siebie etapie postępowania administracyjnego zobowiązany był – co do zasady – do zastosowania przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , która w art. 86 ust. 7 pkt 1 przyznawała żołnierzowi zawodowemu skierowanemu przez dowódcę jednostki wojskowej do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby należność pieniężną w postaci m.in. diety. Co prawda – w myśl art. 86 ust. 9 u.s.w.ż.z. – wskazana dieta nie przysługiwała żołnierzowi w sytuacji otrzymania bezpłatnego wyżywienia lub jego równoważnika pieniężnego podczas podróży służbowej. Niemniej jednak przepisu tego nie stosowało się do żołnierza wykonującego zadania służbowe polegające na uczestniczeniu w ćwiczeniach i szkoleniach poligonowych, a także przebywającego poza stałym miejscem pełnienia służby w związku z czasową zmianą miejsca postoju jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału (art. 86 ust. 10 u.s.w.ż.z.).
Zdaniem Sądu, zawarty w art. 819 u.o.O. przepis przejściowy miał również zastosowanie w odniesieniu do art. 86 ust. 15 u.s.w.ż.z., przewidującego delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego m.in. wysokość oraz sposób i tryb przyznawania należności za podróże służbowe. Skoro zatem regulacja ta, podobnie jak i cała ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, miała zastosowanie w odniesieniu do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny, to wydane na jej podstawie rozporządzenie z 2014 r. również obowiązywało w tym wąskim zakresie, aż do zakończenia toczących się postępowań.
Oznacza to ,że przepis § 10 ust. 5 tego aktu wykonawczego mógł więc stanowić podstawę wydanego przez organ rozstrzygnięcia w odniesieniu do określenia stawki diety przysługującej stronie w celu uczestniczenia w ćwiczeniach i szkoleniach poligonowych (100 %) bądź – jak ostatecznie przyjął organ – w związku z czasową zmianą miejsca postoju jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału (25 %).
W ocenie Sądu , na zmianę przyjętego w powyższym zakresie stanowiska nie mogła mieć wpływu treść art. 822 ust. 6 u.o.O. stanowiącego , że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie m.in. art. 86 ust. 15 u.s.w.ż.z. zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio m.in. na podstawie art. 445 ust. 15 u.o.O. Należy bowiem zgodzić się z organem, że przewidziana przez ustawodawcę w art. 822 ust. 6 u.o.O. regulacja służyć miała przede wszystkim sprawnemu wprowadzeniu w życie ustawy o obronie Ojczyzny . Zachowanie zatem w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych, jak przywołane wyżej rozporządzenie z 2014 r., odnosiło skutek wyłącznie do spraw wszczętych już pod rządami nowej ustawy, pozbawionej jednak niekiedy dopełnienia ( doprecyzowania ) w postaci aktów wykonawczych. Dzięki zachowaniu w mocy dotychczasowych regulacji z tego zakresu prawodawca zyskiwał więc wystarczający czas na przygotowanie i wdrożenie nowych aktów wykonawczych. Należało do nich również rozporządzenie z 2022 r., które weszło w życie z dniem 13 lipca 2022 r. Stąd też mimo, że kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zostało wydane już po dacie wejścia w życie nowego rozporządzenia, organ w dalszym ciągu zobowiązany był na mocy art. 819 u.o.O. stosować przepisy dotychczasowe, do których zaliczały się również przepisy rozporządzenia z 2014 r.
Za takim rozumieniem sformułowania "przepisy dotychczasowe" przemawia również sama jego treść, gdzie nie ma mowy o konieczności stosowania przepisów dotychczasowej ustawy bądź przepisów ustawy uchylanej, jak ma to niekiedy miejsce i na co zresztą wskazują określone w § 31 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 283 ze zm.) reguły poprawnej legislacji. W konsekwencji oznacza to, że pojęcie przepisów dotychczasowych nie może być zawężane wyłącznie do ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
W tym miejscu wymaga też podkreślenia , że przyjęty sposób procedowania gwarantował zachowanie spójności norm ustawowych z normami niższego rzędu oraz wpływał na równe traktowanie wszystkich żołnierzy zawodowych znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej jak skarżący. Zwłaszcza, że wbrew twierdzeniom organu, zakres uprawnień wynikających z rozporządzenia z 2014 r. odnośnie wysokości należnych diet, był odmienny aniżeli regulacja rozporządzenia z 2022 r. Zastosowanie zatem tego ostatniego aktu prawnego różnicowałoby w sposób znaczący sytuację prawną żołnierzy wyłącznie z uwagi na datę podjęcia wobec nich rozstrzygnięcia organu w sprawach już wszczętych, ale jeszcze niezakończonych.
Wobec tego jako nieuprawniony przedstawia się w zarzut naruszenia przepisów : art. 822 ust. 1 w zw. z art. 819 u.o.O. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2022 r., a także art. 86 ust. 7 pkt 1 u.s.w.ż.z. w zw. z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 2014 r. oraz art. 6, art. 7 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zamierzonego skutku procesowego nie może odnieść również zarzut skargi dotyczący zakwalifikowania przez organ aktywności skarżącego w okresie podróży służbowej jako ćwiczeń bądź szkolenia poligonowego, nie zaś jako czasowej zmiany miejsca postoju wydzielonego pododdziału. Z materiału aktowego sprawy - w sposób nie budzący wątpliwości – wynika , że skarżący w okresie od 29 sierpnia 2021 r. do 20 września 2021 r. brał udział w realizacji zadania polegającego na wzmocnieniu narodowego systemu obrony powietrznej kraju w obszarze granicy wschodniej w związku z zaistniałą na niej sytuacją kryzysową, której szczegóły są powszechnie znane.
Ma zatem rację organ , kiedy wywodzi ,że działania pododdziału skarżącego nie były ukierunkowane na ćwiczenie i doskonalenie umiejętności żołnierskich, lecz zmierzały do wykonania konkretnego celu, wpisanego w podstawowe kompetencje jednostki wojskowej, w której pełnił służbę. Z takiego punktu widzenia nie miało zatem większego znaczenia miejsce, w jakim te zadania były realizowane. Naturalnym jest bowiem, że skoro obszar działania koncentrował się przy granicy państwowej, z dala od siedziby jednostki wojskowej, dyslokacja jej oddziałów powodowała konieczność zapewnienia odpowiednich warunków stacjonowania, w tym zakwaterowania i wyżywienia. Pozyskany w tym celu teren nie mógł być zatem uznany za obiekt poligonowy służący ćwiczeniom.
W związku z czym jako bezzasadny przedstawia się zarzut naruszenia przepisu § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż rozważania o kwalifikacji terenu działania oddziału jako poligonu mają charakter następczy względem realizowanych przez ten oddział zadań i są z nimi organicznie związane.
Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie odniesienia się do sposobu rozliczenia aktywności skarżącego w okresie od 21 maja 2021 r. do 29 maja 2021 r. Według Sądu, skierowane do strony wezwanie o doprecyzowanie odwołania, poprzez podanie prawidłowej daty powołanego w niej zdarzenia, nie może prowadzić do wniosku, że okoliczności tej organ nadał szczególnie istotne znaczenie, z czego następnie się wycofał w toku postępowania rozpoznawczego. W omawianej sytuacji chodziło wyłącznie o sprostowanie oczywistej omyłki, jaką strona popełniła w treści odwołania, niemającej zresztą większego znaczenia dla właściwego zrozumienia jej argumentacji, której podzielić jednak nie można.
Zaaprobować bowiem należy stanowisko organów orzekających w sprawie, że kwestia wypłacenia diety za działania przeprowadzone w innym okresie i lokalizacji wykraczały poza granice aktualnie toczącego się postępowania i nie mogły zostać poddane ocenie w jego trakcie. Zwłaszcza, że jak trafnie zauważył to organ, wypłata tej należności nie nastąpiła na skutek decyzji administracyjnej , lecz w drodze czynności materialno-technicznej. Nie sposób zatem pod adresem organu wyartykułować zarzutu odstąpienia od dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw, w sytuacji gdy do takich rozstrzygnięć nie dochodziło w decyzyjnym trybie działania i nie mogły być znane motywy, jakimi organ kierował się przy ich wydawaniu.
Wymaga też zaakcentowania , że w przepisie art. 8 § 2 k.p.a. jest mowa o braku możliwości odstąpienia przez organ od utrwalonej praktyki bez uzasadnionej przyczyny. Tymczasem w analizowanej sprawie uzasadnienie kwestionowanego aktu zawiera przekonującą argumentację względem przyjętego przez organ stanowiska o właściwej stawce diety, która – w ocenie Sądu – w pełni zasługuje na aprobatę.
Konkludując powyższe rozważania, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo ustalonego stanu prawnego w stosunku do sprawy wszczętej i niezakończonej , a mianowicie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i obowiązującego w dacie ćwiczeń , o których mowa w przedmiotowym wniosku , rozporządzenia wykonawczego do tej regulacji. Wbrew zarzutom skargi , trafnie również organy uznały , że zadania wykonywane przez skarżącego w ramach czasowej dyslokacji jego pododdziału nie stanowiły ćwiczeń bądź szkolenia poligonowego, za które winien on utrzymać dietę w pełnej stawce.
Stwierdzenie powyższego oznacza ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia w skargi całości na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.
Końcowo , odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, należy jedynie przypomnieć , że wspomniane koszty przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy skarga została przez sąd uwzględniona , co wprost wynika z art. 200 u.p.p.s.a. Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia w kontrolowanej sprawie.