Pełny tekst orzeczenia IV SA/Wr 576/25

IV SA/Wr 576/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-05-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 636
art. 99 ust. 2, ust. 3, ust. 3a, ust. 4, art. 101 ust. 1, ust. 2, art. 102
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 11, art. 15, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi P.Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 2 września 2025 r. nr 37/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania nagrody rocznej za służbę pełnioną w roku 2023 oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
UZASADNIENIENIE
Pozwem z dnia 30 kwietnia 2025 r., skierowanym do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, P. Ł. (będący od 11 stycznia 2023 r. na emeryturze policyjnej) wystąpił o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu na rzecz swoją rzecz kwoty 741,95 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia, a także kwoty 160 zł tytułem skapitalizowanych odsetek od daty wymagalności (12 stycznia 2023 r.) do dnia wniesienia pozwu.
Zdaniem strony, świadczenia jakie zostały jej wypłacone z tytułu służby w Policji powinny zostać obliczone z uwzględnieniem wzrostu uposażeń policjantów, jaki nastąpił od dnia 1 marca 2023 r.
W treści pozwu strona wskazała, że w okresie objętym żądaniem pozwu, poza miesięcznym wynagrodzeniem zasadniczym (wynikającym z grupy zaszeregowania) w kwocie 4.010 zł, otrzymała dodatki z tytułu - wysługi w wysokości 1.122,80 zł; stopnia służbowego (podinspektora) w wysokości 2.045 zł oraz dodatku służbowego w kwocie 1.1500 zł.
Na tej podstawie stronie została wyliczona i wypłacona nagroda roczna za 2023 r., w wysokości 723,15 zł.
W roku 2023 r. kwota bazowa wynagrodzeń Policjantów wynosiła 1.740,64 zł, a biorąc pod uwagę obowiązujący mnożnik właściwej dla strony grupy zaszeregowania (tj. 2,591 zł), podstawa wynagrodzenia zasadniczego powinna wynosić 4.510 zł, a od tej kwoty powinien również wzrosnąć dodatek za wysługę, który powinien wynosić 1.307,90 zł.
Adekwatnie, nagroda roczna za 2023 r. powinna wynosić kwotę 780 zł.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieście we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt IV P 523/2025 stwierdził swoją niewłaściwość i na podstawie art. 464 § 1 zd. 1 i 2 k.p.c. sprawę przekazał Komendantowi Miejskiemu Policji we Wrocławiu.
Komendant Miejski Policji we Wrocławiu przekazany mu pozew strony uznał za wniosek o ponowne przeliczenie i wyrównanie należności pieniężnych (wraz z odsetkami) z tytułu służby w Policji, tj. uposażenia za styczeń 2023 r. oraz nagrody rocznej za 2023 r.
Po rozpoznaniu tego wniosku, Komendant Miejski Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Miejski Policji, organ pierwszej instancji), decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. odmówił stronie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2023 r.
W podstawie prawnej tej decyzji organ powołał się na art. 99-101 oraz art. 110 ustawy o Policji w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (dalej także: ustawa okołobudżetowa na 2023 r.) a nadto, na § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.
Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, strona pełniła służbę w policji od 20 lutego 1998 r. Została zwolniona ze służby z dniem 11 stycznia 2023 r., na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu z dnia 3 stycznia 2023 r.
W chwili zwolnienia z Policji zajmowała stanowisko [...] Z. we W. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,4810 zł kwoty bazowej 1614,69 zł , dodatkiem służbowym w kwocie 1.500 zł oraz dodatkiem za stopień w wysokości 2045 zł.
Za pełnioną służbę wypłacono stronie wynagrodzenie za styczeń 2023 r. oraz nagrodę roczną na podstawie art. 110 ustawy o policji m.in. za 2023 r. Należności te zostały obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym przez nią stanowisku.
Jak argumentował organ, w styczniu 2023 r. wysokość uposażenia policjantów kształtowana była między innymi poprzez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej na rok 2022. Przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d wskazanej ustawy to jest kwotę 1614,69 zł.
Na mocy rozporządzenia zmieniającego z 2023 r., które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r., zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożniku kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokość uposażenia zasadniczego policjantów (...). Rozporządzanie to wprowadziło podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, jednakże skutki prawne tej podwyżki powstały dopiero od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego, to jest od dnia 1 marca 2023 r.
Uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. zostało wnioskodawcy naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tym miesiącu. Podstawą była kwota bazowa wynikająca z ustawy okołobudżetowej oraz mnożniki kwoty bazowej wynikające z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2023 r. Rozporządzenie zmieniające z 2023 r. wprowadzające nowe, wyższe mnożniki weszło w życie dopiero 1 marca 2023 r. i nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie.
Przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego stosowania, nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych ani przesłanek ocennnych. Organ administracji publicznej nie może zatem przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia, niż jest to przewidziane przez obowiązujące przepisy, nawet jeżeli taka interpretacja byłaby bardziej korzystna dla strony. Przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnię literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych, obowiązujących dopiero od 1 marca.
Decyzją z dnia 2 września 2025 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Wojewódzki Policji, organ drugiej instancji) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji, podzielając wykładnie przepisów prawa przeprowadzoną przez ten organ.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący, kwestionując zasadność odmowy naliczenia i wypłacenia wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2023 r., zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 41 ust. 1-4 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pozostaje on w sprzeczności z normami zawartymi w aktach prawnych
wyższej rangi, tj. z przepisami Konstytucji RP, a w szczególności z art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, co doprowadziło do naruszenia art. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 rok poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie został on uchylony, a przepis wyłączający jego zastosowanie w odniesieniu do funkcjonariuszy odchodzących ze służby przed 1 marca 2023 r. jest sprzeczny z Konstytucją,
- art. 7 i 8 ust. 1 Konstytucji poprzez uznanie, że organy administracji nie mają kompetencji do badania zgodności przepisu z Konstytucją, co skutkowało brakiem odmowy zastosowania art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej w sytuacji, gdy przepis ten jest niezgodny z Konstytucją, w związku z czym w niniejszej sprawie należało zastosować te przepisy, które są z nią zgodne i przewidują kwotę bazową w wysokości 1740, 64 zł, jako jedynie obowiązujące;
II. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało brakiem ustalenia, że wprowadzony przez art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej mechanizm "zamrożenia" podwyżki uposażeń był krzywdzący dla skarżącego i pozbawił go praw nabytych, w sytuacji, gdy zasada corocznej waloryzacji wynagrodzeń dla pracowników sfery budżetowej (do których zalicza się też funkcjonariuszy Policji) wynika z ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, a ponadto brak podwyżki uposażenia znalazł odzwierciedlenie w świadczeniu emerytalnym skarżącego, zaś wskazany mechanizm został wprowadzony z naruszeniem podstawowych standardów konstytucyjnych, w konsekwencji czego organ administracji zaniechał uznania, że przepis art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z Konstytucją RP,
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie zawarcia w decyzji uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości jej wydania,
- art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie czynności organu wyłącznie do odniesienia się do zarzutów odwołania, podczas gdy organ powinien był samodzielnie rozpoznać sprawę, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania,
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o przepisy sprzeczne z Konstytucją, w związku z czym organ administracji był zobligowany do wyeliminowania tak wadliwej decyzji z obrotu prawnego, a czego nie uczynił.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w sprawie całkowicie pominięto, że mechanizm waloryzacji uposażeń dla funkcjonariuszy Policji (zaliczanych do pracowników państwowej sfery budżetowej) wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Skoro zatem ustawa budżetowa na 2023 r. zakładała zwiększenie kwoty bazowej, będącej podstawą do naliczania uposażenia policjantów, to skarżący miał prawo oczekiwać adekwatnego wzrostu uposażenia, co wynikało wprost z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej strefie budżetowej w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 rok. Zablokowanie wzrostu uposażeń za okres od stycznia do lutego 2023 r. dla funkcjonariuszy, którzy nie kontynuowali służby po tym okresie znalazło bezpośrednie przełożenie w wysokości świadczeń emerytalnych takich osób, które są niższe średnio o 7,8% niż w przypadku funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r.
Wskazując na tę argumentację skarżący wniósł o odmowę zastosowania przepisów ustawy okołobudżetowej obowiązującej w roku 2023 jako naruszających przepisy Konstytucji i zastosowanie w to miejsce przepisów ustrojowych, tj. art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 ustalającej wysokość kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Policji na poziomie 1.740,64 zł. Powołał się m.in. na wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt IV PA 160/24 (dotyczącego funkcjonariusza innej służby mundurowej - Straży Granicznej) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt K 1/23, w których Trybunał uzna za niezgodne z konstytucją przepisy ustawy okołobudżetowej na 2023 r. "zamrażające" wynagrodzenia sędziów.
Niezależnie od tych zarzutów strona zarzuciła również Komendantowi Wojewódzkiemu Policji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego, decyzja wydana przez ten organ nie zawiera uzasadnienia prawnego. Dodatkowo, organ ten dopuścił się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, albowiem, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, zaniechał całkowicie samodzielnego rozpoznania sprawy, lecz ograniczył się wyłącznie do rozpoznania zarzutów odwołania.
W posumowaniu skarżący stwierdził, że wobec niekonstytucyjności przepisu powodującego "zamrożenie" wzrostu uposażeń funkcjonariuszy Policji, organ pierwszej instancji winien był wydać decyzję pozytywną w oparciu wprost o art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, jako wyraz zastosowania zasady praworządności wynikającej z art. 6 kpa. Tym samym prawidłowym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji powinna była być decyzja kasatoryjna.
Na tle przedstawionej w skardze argumentacji skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zwrócił uwagę, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych według innych kwot bazowych niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. W nawiązaniu do zarzutów skargi podniósł nadto, że organy Policji obowiązane są do działania na podstawie i w graniach prawa i nie mają uprawnień do stosowania tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjnej, a zatem nie są uprawnione do oceny, czy przyjęte w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy rozwiązania są słuszne i sprawiedliwe, czy też naruszają normy i zasady wynikające z Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Rozważania w sprawie należy rozpocząć od wyjaśnienia kognicji Sądu w sprawie.Kwestia właściwej drogi dochodzenia przez funkcjonariuszy Policji uposażenia i innych świadczeń przewidzianych przepisami ustawy o Policji nie jest w orzecznictwie rozstrzygana jednolicie.
Można spotkać się ze stanowiskiem, że sądami właściwymi w sprawach roszczeń policjanta z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń oraz należności pieniężnych, o których mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji są sądy powszechne. Jakkolwiek bowiem roszczenia te mają swoje źródło w administracyjnoprawnym stosunku służbowym, to posiadają materialnie charakter cywilnoprawny, a zatem nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1293/14).
Wyrażany jest także pogląd przeciwny, a mianowicie – że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji uposażenia i innych świadczeń pieniężnych (wraz z odsetkami) przewidzianych w rozdziale 9 ustawy o Policji jest niedopuszczalna przed sądem powszechnym (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 r., sygn. akt I PZP 13/95, OSNP 1995/23/286).
W rozpatrywanej sprawie, przy ocenie zaskarżonych decyzji nie można pominąć faktu, że wobec wniesienia przez skarżącego pozwu przeciwko Komendantowi Wojewódzkiemu Policji o zapłatę kwoty 741,95 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia (wraz z kapitalizowanymi odsetkami) do sądu powszechnego, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w postanowieniu z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt IV P 523/25 stwierdził swoją niewłaściwość i na podstawie art. 464 § 1 zd. 1 i 2 k.p.c. sprawę przekazał do rozpoznania Komendantowi Miejskiemu Policji we Wrocławiu jako organowi właściwemu.
Skoro wydane w sprawie decyzje organów policji – Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu zostały wydane w warunkach orzeczonej wcześniej przez sąd powszechny niedopuszczalności drogi sądowej przed tym sądem, to niedopuszczalna jest na obecnym etapie ocena, czy żądanie skarżącego mieści się w granicach sprawy administracyjnej, czy też nie. Sformułowany na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. przez pełnomocnika organu wniosek o to, by skład orzekający wypowiedział się w treści uzasadnienia na temat tego, czy dla dochodzenia roszczenia tego rodzaju z jakim w sprawie wystąpił skarżący właściwa jest droga przed sądem powszechnym czy też przed sądem administracyjnym wykracza – w związku z postanowieniem Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt IV P 523/25 - poza granice sprawy.
Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, utrzymująca w mocy decyzje Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2023 r.
Z poczynionych przez organy i niespornych ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 11 stycznia 2023 r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 3 stycznia 2023 r.
Za pełnioną służbę funkcjonariuszowi wypłacono wynagrodzenie za służbę za miesiąc styczeń 2023 r. oraz nagrodę roczną na podstawie ustawy art. 110 ustawy o Policji m.in. za rok 2023 r.
Uposażenie za styczeń 2023 r. zostało stronie naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tym miesiącu. Podstawą była kwota bazowa wynikająca z ustawy okołobudżetowej oraz mnożniki kwoty bazowej wynikające z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2023 r. Nagroda roczna za służbę pełnioną w 2023 r. została wypłacona skarżącemu w wysokości 1/12 uposażenia w roku kalendarzowym, za który przysługiwała. Podstawa jej wypłacenia bazowała na uposażeniu faktycznie należnym, otrzymanym przez stronę w 2023 r., to jest według stawek obowiązujących przed dniem 1 marca 2023 r.
W ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo zastosowały znajdujące zastosowanie – w przypadku sytuacji prawnej skarżącego - przepisy prawa i zasadnie odmówiły mu podwyższenia uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2023 r., o co wystąpił w sprawie skarżący.
Należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.). Stosownie do art. 99 ust. 2 ustawy o Policji z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl zaś art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.
Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Natomiast minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.
Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).
Stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022 (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.614,69 zł.
W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz.256), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.740,64 zł.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały, że wobec skarżącego nie mógł mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż został zwolniony ze służby w Policji z dniem 11 stycznia 2023 r. W odniesieniu do sytuacji skarżącego miał zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co prawidłowo przyjęły organy.
Wyliczając uposażenie skarżącego za miesiąc styczeń 2023 r. organy Policji miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące przepisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 tej ustawy, skoro obowiązującą w tym czasie dla uposażeń funkcjonariuszy Policji za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. była kwota bazowa wysokości 1.614,69 zł.
Konsekwencją tego, jest nie tylko wysokość wypłaconego stronie uposażenia, ale i nagrody rocznej. Orzeczona w decyzjach odmowa wyrównania świadczeń pieniężnych dotyczy bowiem nie tylko wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r., ale również wyrównania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2023 r.
Kwestionując stanowisko wyrażone w decyzjach wydanych przez Komendanta Miejskiego oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący formułuje w skardze przede wszystkim zarzut naruszenia art. 41 ust. 1-4 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (dalej: ustawa okołobudżetowa na rok 2023) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepis ten, zdaniem skarżącego, pozostaje w sprzeczności z przepisami rangi konstytucyjnej, tj. art. 2 i art. 32 ust. i 2 Konstytucji RP. Zarzuca w związku z tym, nie tylko naruszenie tego przepisu, ale także naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie został uchylony a przepis wyłączający jego zastosowanie w odniesieniu do funkcjonariuszy odchodzących ze służby przed 1 marca 2023 r. jest sprzeczny z Konstytucją.
Ta część zarzutów skargi jako najdalej idących wymaga omówienia w pierwszej kolejności.
W nawiązaniu do argumentacji przedstawionej w skardze należy po pierwsze zauważyć, że odmowa zastosowania przepisu w ramach stosowania przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności danego przepisu z Konstytucją, a sprzeczność ta ma charakter oczywisty Tego rodzaju sprzeczności Sąd nie stwierdził w odniesieniu do treści art. 41 ust. 1-4 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. w zestawieniu z przepisem art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Przy czym, analizując wspomniany zarzut skargi Sąd uwzględnił m.in. uzasadnienie do projektu ustawy okołobudżetowej na 2023 r. (druk sejmowy IX.2654). Według uzasadnienia do projektu, powołana regulacja przewiduje mechanizm zachęcający do pozostawania w służbie czynnej żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zaproponowano, aby w roku 2023 wzrost uposażeń obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 marca 2023 r.
Za poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 19/26 trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, że działania ustawodawcy motywowane utrzymaniem stanu kadrowego w służbach publicznych, niezbędnego do realizacji funkcji państwa, w sposób oczywisty mieszczą się w sferze interesu publicznego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że pojawiające się wątpliwości dotyczące ratio legis ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. rozstrzyga art. 5 Konstytucji RP. Realizując zadania wynikające z art. 5 Konstytucji ustawodawca wprowadził regulację, która ma na celu zachęcenie do pozostania w służbie czynnej jak największej liczby żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w obliczu trudnej sytuacji geopolitycznej, w świetle konfliktu zbrojnego na Ukrainie, kryzysu migracyjnego na granicy z Republiką Białorusi i realnego możliwego zagrożenia innymi czynnikami mogącymi destabilizować sytuację w kraju (por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt XIV U 1024/23).
Uzupełniająco należy przy tej okazji odwołać się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 1997 r. o sygn. akt K 19/26, w którym Trybunał stwierdził, że: "jego zadaniem nie jest orzekanie o merytorycznej trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę. Do kompetencji ustawodawcy należy stanowienie prawa odpowiadającego założonym celom politycznym i gospodarczym oraz przyjmowanie takich rozwiązań prawnych, które jego zdaniem będą najlepiej służyły realizacji tych celów (zob. zwłaszcza orzeczenia z: 7 grudnia 1993 r., K. 7/93, OTK w 1993 r., cz. II, s. 410; 12 stycznia 1995 r., K. 12/94, OTK w 1995 r., cz. I, s. 27; 4 października 1995 r., K. 8/95, OTK ZU nr 1/1995, s. 56 i z 9 stycznia 1996 r., K. 18/95, OTK ZU nr 1/1996, s. 13). Dopiero gdy ustawodawca wyjdzie poza te ramy swobody działania i naruszy określoną normę, zasadę lub wartość konstytucyjną dopuszczalna jest ingerencja Trybunału Konstytucyjnego."
Tym bardziej do kompetencji sądu administracyjnego nie należy zatem ocena trafności przyjętego przez ustawodawcę w przepisie art. 41 ust. 1-3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. rozwiązania w zakresie przyjętego sposobu zachęcenia funkcjonariuszy policji do pozostawania w służbie (poprzez podwyższenie uposażenia policjantów pozostającym w służbie po przyjętej przez ustawodawcę dacie, tj. po 1 marca 2023 r.).
Wbrew zarzutom skargi, regulacja art. 41 ust. 1-3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa (naruszenia zakazu dyskryminacji) określonej w art. 32 Konstytucji. Istotą zasady równości wobec prawa jest bowiem stosowanie przez prawodawcę jednakowej miary w tożsamych (analogicznych) okolicznościach przedmiotowych i podmiotowych. Tymczasem sytuacja skarżącego od 1 marca 2023r., a więc od przewidzianego w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. dnia podwyższenia kwoty bazowej, nie była porównywalna (analogiczna) z sytuacją osób, które z tego instrumentu skorzystały. We wskazanym okresie osoby te były bowiem funkcjonariuszami Policji (pozostawały w służbie), zaś skarżący już nie. Brak tu więc analogicznych okoliczności, które stanowią przecież istotną przesłankę naruszenia zasady równości wobec prawa. Za przepracowaną część miesiąca stycznia 2023 r., w którym to miesiącu skarżący przestał być funkcjonariuszem policji w czynnej służbie, skarżący otrzymał uposażenie, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., podobnie jak wszyscy funkcjonariusze, którzy w styczniu pełnili służbę w Policji. Z woli ustawodawcy wynagrodzenie za ten okres wypłacano przyjmując kwotę bazową obowiązującą w 2022 r. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. zwiększenie kwoty bazowej nastąpiło dopiero od dnia 1 marca 2023 r., co w konsekwencji oznaczało, że objęci nią mogą być funkcjonariusze pozostający w służbie po tej dacie. Skarżący jednak po tej dacie nie pełnił już służby, tak więc nie mógł zostać objęty przedmiotową zmianą.
Domagając się waloryzacji uposażenia za służbę świadczoną w styczniu 2023r. skarżący wychodzi z założenia, że podwyższenie kwoty bazowej określone w art. 41 ust. 1 - 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. powinno zostać ujęte w uposażeniu wypłaconym skarżącemu za ostatni miesiąc służby skarżącego (styczeń 2023 r.). Tego rodzaju pogląd skarżący wywodzi z treści art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w którym ustawodawca przewidział "zwiększenie" uposażeń wypłacanych w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r. o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem na dzień 1 marca 2023 r. a uposażeniem na dzień 1 stycznia 2023 r. Zdaniem skarżącego, skoro ustawodawca zdecydował się na swego rodzaju rekompensatę z tytułu zamrożenia kwoty bazowej w styczniu i lutym 2023 r. to winna ona należeć się wszystkim osobom, które w tym czasie pozostawały w służbie, niezależnie od tego, czy kontynuowały służbę po 1 marca 2023 r., czy też nie. Stanowisko skarżącego pomija jednak, że art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., expressis verbis wyłączył możliwość stosowania podwyższonej kwoty bazowej w stosunku do uposażeń w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. Świadczenie przewidziane w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., polegające na odpowiednim "zwiększaniu" uposażenia w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r., nie może być więc traktowane jako "rekompensata" uposażenia za styczeń i luty 2023 r., właśnie z tego powodu, że pozostawałoby to w wyraźnej kolizji z normą z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., nakazującą obliczanie uposażeń za styczeń i luty 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. Jest to zatem świadczenie innego rodzaju, którego nie można utożsamiać z waloryzacją wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Ta bowiem została wykluczona na mocy art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Jest to świadczenie rodzajowo odmienne, przewidziane dla funkcjonariuszy kontynuujących służbę po 1 marca 2023 r., jako zamierzony przez ustawodawcę dodatek za kontynuowanie służby (por. powołany już wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 19/26 ). Skoro zaś skarżący nie pełnił już służby po 1 marca 2023 r., to brak jest normatywnych podstaw do żądania świadczenia z art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. W kontekście argumentacji podnoszonej przez skarżącego trzeba zwrócić uwagę, że w przepisie art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. mowa jest o "uposażeniu", które jest pobierane przez funkcjonariuszy pozostających w czynnej służbie w Policji.
Brak jest również podstaw do wyciągania z tego przepisu wniosków o należnej skarżącemu waloryzacji uposażenia za styczeń 2023 r. uwzględniającej kwotę bazową przewidzianą w budżecie na 2023 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie zwraca się uwagę, że zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od 1 marca 2023 r. nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. (wejście w życie od 1 marca 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. 2023, poz. 385).
W nawiązaniu do zarzutów skargi warto dodać, że prawodawca nie ma ustawowego ani tym bardziej konstytucyjnego obowiązku, by stale corocznie podwyższać kwotę bazową stanowiącą podstawę ustalenia wysokości uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (zob. motywy wyroku TK z 17 XI 2003 r., K 32/02, OTK-A 2003/9/93). Ani przepis art. 6 ani art. 8 ust. 1 nie przyznaje zainteresowanym pracownikom roszczenia o dokonywanie corocznej waloryzacji ich wynagrodzeń, tak więc przepisy te nie mogły zostać naruszone działaniem organów Policji uwzględniającym dyspozycję z art. 41 ust. 1 ustawy około. Skoro prawodawca nie ma normatywnego obowiązku zwiększania kwoty bazowej na kolejny rok budżetowy (tzw. zamrożenie płac), to tym bardziej może ją zwiększyć z zastrzeżeniem, że podwyższona kwota bazowa nie będzie obowiązywać od początku roku budżetowego tylko od późniejszego miesiąca (np. od marca, jak ma to miejsce w okolicznościach sprawy). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. W sprawie Sąd nie dostrzegł zatem naruszenia art. 41 ust. 4 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., ani art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. ustawy budżetowej na 2023 r.
Sąd nie podziela tym samym argumentacji strony, że zastosowane w sprawie przez organy policji przepisy miały charakter dyskryminujący funkcjonariuszy, przechodzących na emeryturę przed 1 marca 2023 r. Subiektywne przekonanie strony, że regulacje ustawy okołobudżetowej w oparciu, o które wyliczono jej uposażenie za 2023r. naruszają Konstytucję, w tym mają charakter dyskryminujący, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie można również zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa (wyprowadzanej z zasady demokratycznego państwa prawnego – art. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa, określana także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela, wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. Przyjmowane przez ustawodawcę nowe unormowania nie mogą zaskakiwać ich adresatów, którzy powinni mieć czas na dostosowanie się do zmienionych regulacji i spokojne podjęcie decyzji co do dalszego postępowania (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00, OTK 2001/2/29).
W przypadku skarżącego brak podstaw do uznania, że regulacja z art. 41 ust. 1 - 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., naruszała zasadę zaufania. Wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem ustawy okołobudżetowej w roku 2022 r. oraz rozmowami przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Ustawa okołobudżetowa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 została uchwalona w dniu 1 grudnia 2022 r. i weszła w życie 1 stycznia 2023 r. Już w jej projekcie, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r. zawarte były uregulowania ujęte następnie w art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 uchwalonej ustawy okołobudżetowej.
Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na stronie internetowej rządu wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej, w dniu 5 grudnia 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, wobec czego funkcjonariusze wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek mieli czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie, jeżeli uznaliby, że byłoby dla nich korzystne finansowo pozostanie w służbie do czasu tych podwyżek.
Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego – w powołanym w skardze – wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Pa 160/24.
Zdaniem Sądu, powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego .z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt K 1/23 odnosi się jedynie do kwestii wynagrodzenia sędziów i nie może być stosowany do sytuacji skarżącego. Wypada w tym miejscu wskazać, że status sędziego jest szczególny, a sędziowie są jedyną grupą zawodową, która posiada zagwarantowane Konstytucją RP wynagrodzenie "odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków".
Wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 15 k.p.a. Jakkolwiek można zgodzić się ze skarżącym, że sposób skonstruowania uzasadnienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nie jest wzorcowy, to jednak zbyt dalekim jest wniosek strony, że organ ten ograniczył się w treści decyzji jedynie do rozpoznania zarzutów odwołania. Z treści uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji niewątpliwie wynika, że zajęte w sprawie stanowisko organ w pierwszej kolejności powiązał z zarzutami odwołania. Niemniej, w dalszej części uzasadnienia decyzji organ ten wyjaśnia, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, aktualnie, brak jest możliwości ponownego przeliczenia wypłaconego stronie uposażenia za styczeń 2023 r. i wyrównania nagrody rocznej za 2023 r, a kwota bazowa w wysokości 1740,64 zł nie ma zastosowania do sytuacji prawnej skarżącego. Nadto, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie tego, że organy Policji – zobowiązane do działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów - nie są uprawnione do dokonywania ocen, czy przyjęte w art. 41 ust. 1 i 2 w/w ustawy rozwiązania są słuszne i sprawiedliwe, czy też naruszają normy i zasady wynikające z Konstytucji.
Biorąc pod uwagę, że prowadzony między stronami spór jest sporem co do prawa a nie co do faktów, Sąd uznał, że uzasadnienie Wojewódzkiego Komendanta Policji spełnia niezbędne standardy uzasadnienia faktycznego i prawnego. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.
Końcowo już tylko (w nawiązaniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia pełnomocnika strony przy doręczenia decyzji organu policji pierwszej instancji) należy dodać, że Komendant Miejski Policji w chwili wydawania swojej decyzji nie posiadał wiedzy o ustanowieniu przez stronę pełnomocnika, albowiem pełnomocnictwo to zostało złożone do akt sprawy prowadzonej przed sadem powszechnym, zaś akta postępowania przed tym sądem wpłynęły do organu policji już po wydaniu decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji, co objaśnił stronie Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonej decyzji. Co ważne, doręczenie bezpośrednio stronie decyzji organu policji pierwszej instancji nie wywołało dla skarżącego ujemnych skutków procesowych, albowiem odwołanie zostało wniesione w terminie.
Kierując się przedstawioną argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) skargę w sprawie w całości oddalił