IV SA/Wr 56/26

IV SA/Wr 56/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-08-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów
Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zarządu Wrocławskiego Parku Wodnego S.A. we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2025 r. nr l.dz. 736/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Prezesa Zarządu Wrocławskiego Parku Wodnego S.A. we Wrocławiu na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 1 grudnia 2025 r. skarżący niepodpisanym pismem (wiadomość e- mail) skierowanym do W. S.A. we W. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 202, poz. 905 ze zm.), dalej: ud.i.p. skarżący wniósł o upublicznienie wszystkich dokumentów, będących w posiadaniu ww. podmiotu, dotyczących "Budowy sześciu budynków saun wolnostojących i dwóch budynków wypoczynku wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie A. przy "ulicy [...] we W.", w szczególności specyfikacji materiałów oraz certyfikatów elewacji drewnianej oraz wszystkie dokumenty nadzoru budowlanego związane z odbiorem technicznym oraz zgodnością z projektem i zapytaniem ofertowym przedmiotowej budowy (elewacja drewniana)."
Pismem z 15 grudnia 2025 r. W. S.A. we W. wezwał skarżącego – w związku z zakwalifikowaniem wnioskowanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, do wykazania, że za jej udostępnieniem przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny. Przyznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż obrazuje działalność Spółki, w szczególności w przedmiocie ponoszenia kosztów wydatkowanych przez spółkę na realizację zawieranych umów. Podkreślił, że jako dysponent informacji nie posiada bazy danych, której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie wskazanych informacji. Wskazał, że przygotowanie informacji będzie wymagało analizy danych wedle wskazanej przez skarżącego specyfikacji i jej układu merytorycznego. Zakres koniecznych do wykonania czynności pozwala zakwalifikować taką informację jako przetworzoną, gdyż jej przygotowanie wymaga dokonania stosownych działań, w szczególności analiz, zestawień, podliczeń, które wiążą się z intelektualnym zaangażowaniem pracowników adresata wniosku. Dalej, W. S.A. we W. wskazał, że skarżący jako wnioskodawca powinien wykazać, w jaki sposób zamierza wykorzystać wnioskowaną informację oraz dlaczego tak wykorzystana informacja przyczyni się w istotny sposób do realizacji interesu publicznego.
Skarżący niepodpisanym pismem (wiadomość e-mail) w odpowiedzi na wezwanie wskazał, żądana informacja publiczna jest informacją prostą i nie powinna zostać zakwalifikowana jako informacja publiczna przetworzona, wymagająca wykazania, że jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.
Pismem z 23 grudnia 2025 r. W. S.A. we W. wezwał skarżącego – z uwagi na okoliczność, że jako podmiot zobowiązany zamierza skorzystać z trybu związanego z wydaniem decyzji – do usunięcia braków formalnych wniosku z 1 grudnia 2025 r. poprzez jego podpisanie własnoręcznym podpisem lub podpisem elektronicznym – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący ponownie przesłał pierwotny wniosek z 1 grudnia 2025 r. (wiadomość e-mail) na którym dodatkowo umieścił dopisek sporządzony inną czcionką niż pozostała jego treść "[...]".
Decyzją z 29 grudnia 2025 r. W. S.A. we W. odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana i będąca przedmiotem odmowy informacja stanowi co do zasady przedmiot informacji publicznej, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślił, że problem w sprawie sprowadza się do ustalenia charakteru żądanej informacji publicznej oraz istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w zakresie uzyskania informacji przetworzonej wedle określonych przez skarżącego kryteriów.
Zdaniem W. S.A. we W. informacja publiczna, której udostępnienia domaga się skarżący jest informacją przetworzoną. Wskazał, że informacje objęte wnioskiem nie istnieją w żądanym kształcie w chwili składania wniosku, a podmiot nie posiada takiej stworzonej bazy danych. Przygotowanie informacji wymagałoby analizy dokumentacji wedle wskazanej przez wnioskodawcę specyfikacji i jej układu merytorycznego. Zakres koniecznych do wykonania czynności pozwala zakwalifikować taką informację jako przetworzoną, ponieważ jej przygotowanie wymaga dokonania stosownych działań, w szczególności analiz, zestawień, które wiążą się z intelektualnym zaangażowaniem pracowników adresata wniosku. Udostępnienie żądanej dokumentacji wymagałoby dużego nakładu czasu, a także zaangażowania dodatkowych osób lub oddelegowania pracowników do tych prac. Konieczne bowiem byłoby indywidualne badanie wszystkich materiałów źródłowych, tj. treści wszystkich dokumentów objętych postępowaniem. Podkreślił, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej musi być poprzedzone procesem analizy brzmienia informacji oraz jej charakteru.
Dalej, W. S.A. we W. uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił jak należy rozumieć informację przetworzoną przywołując w tym zakresie liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. W szczególności podniósł, że informacja publiczna przetworzona nie jest definiowana. Za informację przetworzoną uznaje się taką informację, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona jawi się jako pewnego rodzaju kompilacja posiadanych przez organ danych źródłowych - podstawowych jak analiza umów pod kątem określonych kryteriów przez żądającego udzielanie informacji publicznej. W jej efekcie powstaje nowy, czyli przetworzony dokument, czy też zespół danych. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza więc wytworzenie nowej informacji. Zabieg ten - co do zasady - wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym. Podkreślił też, że informacja przetworzona to taka informacja, która została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, gdy podmiot zobowiązany do udzieleń, a informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej. Nie jest to zatem czynność mechaniczna sprowadzająca się do automatycznego udostępnienia danych, lecz poprzedzona musi być złożonymi działaniami analitycznymi. Wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze koncepcyjnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p ) i nadania skutkom tego działania cech informacji. Zaznaczył, że charakter informacji publicznej przetworzonej mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, może być traktowana jako informacja przetworzona.
Mając powyższe na uwadze W. S.A. we W. przyjął, że udostępnienie tego typu informacji publicznej jest skorelowane z potrzebą interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dalej, szczegółowo i obszernie odniósł się do kwestii wyjaśnienia pojęcia "szczególnie istotnego interesu publicznego" podkreślając, że skarżący nie wykazał w jaki sposób pozyskana wcześniej wytworzona informacja publiczna przyczyni się do poprawy działania państwa, w tym spółki samorządowej. Reasumując, W. S.A. we W. nie znalazł podstaw prawnych do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego z 1 grudnia 2025 r. i z ww. przyczyn odmówił udostepnienia wnioskowanych informacji.
Pismem z 7 stycznia 2026 r. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając zaskarżonej decyzji z 29 grudnia 2025 r. naruszenie art. 106 k.p.a. poprzez wydanie aktu określonego jako decyzja administracyjna, który nie zwiera numeru ani sygnatury sprawy, co uniemożliwia jego identyfikację w obrocie prawnym oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej z uwagi na błędne przyjęcie, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, w sytuacji gdy wnioskowane informacje stanowią informacje proste.
W odpowiedzi na skargę W. S.A. we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnić wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części.
Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.
Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji z 29 grudnia 2025 r. wykazała, że decyzja ta obarczona jest wadą - skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W sprawie nie jest sporne, co też wynika z treści zaskarżonej decyzji, iż W. S.A. we W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (jedynym akcjonariuszem Spółki jest Gmina Wrocław; art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), zaś wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Niemniej jednak zdaniem W. S.A. we W. informacje te miały charakter informacji przetworzonych (a nie prostych tak jak wywodził skarżący), co wobec niewykazania przez skarżącego szczególnie istnego interesu publicznego w ich udostępnieniu, skutkowało koniecznością wydania decyzji odmownej. Dlatego też, W. S.A. we W. przywołując art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ud.i.p. zaskarżoną decyzją z 29 grudnia 2025 r. odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z 1 grudnia 2025 r.
Co jednak istotne w sprawie, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do ww. podmiotu w formie widomości e-mail i nie zawierał podpisu skarżącego. Co więcej, braki wniosku w tym zakresie nie zostały prawidłowo uzupełnione w toku postępowania, a pomimo tego W. S.A. we W. przystąpił do procedowania nad niepodpisanym wnioskiem skarżącego i wydał zaskarżoną decyzję odmowną.
Tymczasem zauważenia wymaga, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej wyróżnia się dwa etapy postępowania o różnym stopniu sformalizowania. W chwili wpływu do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej aktualizuje się obowiązek ustalenia, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, czy żądane informacje znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także, czy jej udostępnienie nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ustalenia te determinują dalszy tok postępowania oraz prawną formę załatwiania wniosku. Jeżeli bowiem wniosek dotyczy informacji publicznej, a nie ma ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tej sytuacji wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., jako że na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem ustalenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej.
Sposób procedowania ulega jednak zmianie w momencie "przejścia" do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Od tej chwili wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) skutkuje więc koniecznością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli nie spełnia on wymagań ustalonych w przepisach prawa dla podania. W takiej bowiem sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu.
Z powyższego wynika, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz w przedmiocie umorzenia postępowania), bezwzględnie wymagać będą zatem podpisu wnioskodawcy na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zastosowanie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania oznacza, że k.p.a. ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wykazuje natomiast cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 758/16 i z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, CBOSA).
Jeśli zatem W. S.A. we W. jako podmiot zobowiązany zamierzał wydać w sprawie skarżącego decyzję, to jego wniosek z 1 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej należało traktować jako podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a., które to podanie (niezależnie od tego, czy utrwalone w postaci papierowej, czy elektronicznej) powinno bezwzględnie zostać podpisane przez skarżącego zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 14 § 1a i § 1d k.p.a.). Tymczasem – jak wynika z akt sprawy powyższe nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, co też przesądziło o kierunku rozstrzygnięcia Sądu. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wniosek skarżącego z 1 grudnia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej został wysłany do W. S.A. we W. pocztą elektroniczną w formie wiadomości e-mail. Co istotne, wniosek ten, nie był podpisany własnoręcznie przez skarżącego, ani opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Brak ten nie został także – zdaniem Sądu – skutecznie uzupełniony przed przystąpieniem przez W. S.A. we W. do jego rozpoznania i przed wydaniem decyzji w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie W. S.A. we W. z 23 grudnia 2025 r. do uzupełnienia wniosku poprzez jego podpisanie skarżący przesłał bowiem ponownie pierwotny wniosek z 1 grudnia 2025 r. (wiadomość e-mail) na którym dodatkowo umieścił dopisek sporządzony inną czcionką niż pozostała jego treść "[...]". Nie sposób zatem uznać aby skarżący prawidłowo uzupełnił brak wniosku tj podpisał go w sposób, o którym mowa w art. 14 § 1a i § 1d k.p.a. (podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym). Poza tym wezwanie z 23 grudnia 2025 r. do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie należało uznać za niekompletne, gdyż nie wskazywało ono na wszystkie dopuszczalne formy złożenia podpisu, o których mowa ww. przepisach.
W tej sytuacji - kiedy to wniosek skarżącego nie został ostatecznie podpisany - wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej stanowiło działanie W. S.A. we W. z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo tj. art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (por. wyroki NSA: z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 873/15; z 26 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2534/16; z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17; z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 758/16; z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 2957/17; z 18 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1742/18; z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 88/18, CBOSA). W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona przez skarżącego decyzja z 29 grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia mu informacji publicznej obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. gdyż została wydana z rażącym naruszeniem art. 104 k.p.a. oraz art. 16 u.d.i.p. (wyrok NSA z 10 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 3338/15; CBOSA).
Końcowo zaznaczyć należy, że stwierdzona przez Sąd kwalifikowana wadliwość wydanej w sprawie decyzji uniemożliwiła dokonanie jej merytorycznej oceny, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. Przedwczesna jest bowiem w tej sytuacji ocena, czy prawidłowo podmiot zobowiązany odmówił udostępnienia informacji publicznej z powodów wskazanych ww. decyzji tj. czy wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej.
Rozpoznając sprawę ponownie w przypadku zamiaru wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, W. S.A. we W. w pierwszej kolejności zobligowany będzie do prawidłowego wezwania skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 14 § 1a i § 1d k.p.a.). W zależności od tego czy ww. brak zostanie przez skarżącego uzupełniony oraz od uzyskanej odpowiedzi, podejmie dalsze czynności w sprawie stosownie do przepisów u.d.i.p. Na marginesie wskazać należy, że decyzja odmowna (wydana na podstawie art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p.) winna zawierać elementy dookreślone w art. 107 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 21 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji wyroku.