IV SA/Wr 420/26

IV SA/Wr 420/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marcin Jarecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 54 par. 3, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 201 par. 1, art. 223 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Jarecki po rozpoznaniu w dniu 7 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2026 r., nr 1/IV/2026 w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Rektora Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. nakazać ściągnąć od Rektora Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
K. F. (dalej: strona, skarżący) pismem z dnia 26 maja 2026 r. wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Rektora Wyższej Szkoły F., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że decyzją z dnia 17 czerwca 2026 r., nr 1/VI/2026 – wydaną w trybie autokontroli – uchylił zaskarżoną decyzję własną z dnia 15 kwietnia 2026 r., nr 1/IV/2026 oraz poprzedzająca ją decyzję pierwszoinstancyjną z dnia 11 marca 2026 r., nr 277/2026 w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów, stwierdzając zarazem, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie organ zobowiązał prorektora do spraw kształcenia do wyznaczenia skarżącemu drugiego, ostatecznego terminu egzaminu magisterskiego.
Mając powyższe na uwadze organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz nieobciążanie go kosztami postępowania sądowego.
W piśmie z dnia 1 września 2026 r. skarżący oświadczył, że działanie autokontrolne organu w całości wyczerpuje żądanie wniesionej przez niego skargi. Zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kwoty 480 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ w całości uwzględnił skargę wniesioną na decyzję z dnia 15 kwietnia 2026 r. wydaną w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Jak wynika bowiem z treści decyzji organu z dnia 17 czerwca 2026 r., rozstrzygnięcie z dnia 15 kwietnia 2026 r. zostało uchylone wraz z poprzedzającą je decyzją wydaną w pierwszej instancji. Organ ocenił również charakter stwierdzonego naruszenia prawa, a także zobowiązał prorektora do spraw kształcenia do wyznaczenia skarżącemu drugiego, ostatecznego terminu egzaminu magisterskiego, czym w pełni zadośćuczynił żądaniu skargi.
W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, że w toku postępowania przestał istnieć przedmiot, brak było podstaw do rozpoznania wniesionej skargi.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Za "inną przyczynę" należy zaś uznać uchylenie decyzji będącej przedmiotem skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1605/16 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu).
Stąd też działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.
Jak stanowi art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Z tych przyczyn oczekiwanie organu nieobciążania go kosztami postępowania sądowego, nie mogło zyskać aprobaty. Uprawnienie skarżącego znajdowało bowiem oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W sprawie nie zachodziła zaś jakakolwiek uzasadniona przesłanka, aby nie obciążać organu koniecznością zwrotu skarżącemu kosztów zastępstwa prawnego. Tym bardziej, że to na skutek wniesionej skargi możliwe okazało się dokonanie autokontroli i wydanie decyzji w kształcie satysfakcjonującym stronę.
Mając na względzie powołaną regulację art. 201 § 1 p.p.s.a., a także treść art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 215 ze zm.) należało zatem w punkcie II sentencji postanowienia zasądzić od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących koszty zastępstwa procesowego.
Jednocześnie w punkcie III sentencji postanowienia nakazano ściągnąć od organu nieuiszczony wpis od skargi w kwocie 200 złotych, na zasadzie art. 223 § 2 p.p.s.a. stanowiącego, że jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę.
W niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi nie został do tej pory uiszczony przez skarżącego, natomiast wobec umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., obowiązek poniesienia kosztów postępowania spoczywał na organie (art. 201 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym to od niego należało domagać się pokrycia tej należności, która nie wygasła na skutek uwzględnienia skargi przez organ we własnym zakresie. Bezprzedmiotowe i niecelowe z punktu widzenia ekonomiki procesowej byłoby natomiast wzywanie strony skarżącej do uiszczenia wpisu, skoro wcześniej doszło do zmiany podmiotowej obowiązku pokrycia kosztów postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 marca 2023 r., sygn. akt I GZ 45/23, 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GZ 108/22 oraz 25 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 489/10).