IV SA/WA 973/04

IV SA/Wa 973/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Miron /sprawozdawca/
Wanda Zielińska - Baran
Zofia Flasińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Sygn. powiązane
II OSK 779/05 - Wyrok NSA z 2006-04-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały - oddala skargę -
Uzasadnienie
Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym- dnia 1 października 2004 r. stwierdził nieważność §3 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie podjęcia działań zmierzających do wyłączenia z granic [...] Parku Krajobrazowego terenu Gminy P. oraz w sprawie przedłożonego opracowania I Etapu Planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z dnia 28.05.2004 r. Zarząd Parku zwrócił się do Gminy P. "o zgłoszenie wniosków i uwag" do I etapu prac nad planem ochrony Parku. Diagnoza jest jednym z etapów prac nad ostatecznym kształtem projektu ochrony parku. Etap diagnostyczny jest doskonałym momentem dla składania swoich wniosków tak, aby w sposób maksymalny można było zgodnie z obowiązującymi przepisami uwzględnić w treści samego projektu planu ochrony wszelkie życzenia i oczekiwania Gminy wobec tego dokumentu.
W takiej sytuacji §3 uchwały nie znajduje podstawy prawnej wynikającej z art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina P. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, że w §3 uchwały z dnia [...] sierpnia 2004 r. Rada Miejska w P. wyraziła swoje stanowisko negatywnie opiniując przedłożone opracowanie Planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego części dotyczącej Gminy P. Rada Miejska uznała przesłane przez Zarząd [...] Parku Krajobrazowego materiały za część projektu planu, który podlega zaopiniowaniu zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 w/w ustawy o ochronie przyrody. Z przepisów prawa nie wynika, że nie jest możliwe sformułowanie zastrzeżeń do przedłożonych opracowań w formie negatywnego stanowiska w odniesieniu do całości przedłożonych materiałów . Dlatego też w ocenie skarżącego stanowisko Rady Miejskiej wyrażone w §3 uchwały będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego nie narusza przepisów prawa.
Dodatkowo – na rozprawie dnia 2 marca 2005 r. skarżąca podniosłą zarzut naruszenia przepisów postępowania – polegającego na niezawiadomieniu stron przez organ nadzoru o wszczęciu postępowania nadzorczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe unormowanie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Art. 19ust.2 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz.U.92 poz. 880) wskazuje, że dla parku krajobrazowego dyrektor tego parku lub zespołów parków sporządza projekt planu ochrony. Projekt ten wymaga zaopiniowania przez właściwą miejscowo radę gminy.
W piśmie z dnia 28 maja 2004 r. Dyrektor [...] Parku Krajobrazowego w związku z zakończeniem I etapu prac nad planem ochrony tego parku - zwrócił się z prośbą o zgłoszenie wniosków i uwag. W odpowiedzi na powyższe Rada Miejska w P. dnia [...] sierpnia 2004 r. podjęła uchwałę w sprawie podjęcia działań zmierzających do wyłączenia z granic parku terenu Gminy P..
W § 1 i 2 tej uchwały Rada Gminy wyraziła swoje negatywne stanowisko co do dalszego utrzymywania [...] Parku Krajobrazowego. Jednocześnie wniosła o wyłączenie z granic tego parku obszarów obejmujących teren Gminy P. co pozwoli na pełniejsze wykorzystanie walorów rekreacyjnych, tworzenie harmonijnych form zagospodarowania, rozwój budownictwa pensjonatowego w strefie nadrzecznej i usług turystycznych.
Uchwała ta zawierała dodatkowo §3, w którym -w związku ze stanowiskiem wyrażonym w §1i2 Rada negatywnie zaopiniowała w części dotyczącej Gminy P. przedłożone opracowanie I etapu Planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Przyjęcie tego Planu miałoby kolidować z przyjętą uchwałą Rady Miejskiej P.: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P.".
§3 wskazanej wyżej uchwały został podjęty bez podstawy prawnej a zatem uchwała w tej części dotknięta jest wadą nieważności.
Art. 19 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wskazuje wszak, że zaopiniowaniu podlega "projekt planu". Tymczasem Zarząd [...] Parku Krajobrazowego nie przedstawił do zaopiniowania "projektu ochrony tego Parku" lecz materiały dotyczące I Etapu Prac z prośbą o zgłoszenie wniosków i uwag.
§1 i 2 podjętej uchwały w sposób jednoznaczny określa stanowisko Gminy co do utrzymywania Parku Krajobrazowego na terenie Gminy P.. Zawiera także uwagi i wnioski ( m.in. o wyłączenie z granic parku terenów gminy). Podjęcie uchwały o treści takiej jak w §3 tj. opiniującej przedłożone opracowanie jest zatem przedwczesne albowiem na tym etapie nie ma podstaw do "opiniowania" Planu Ochrony Parku. Nie może też ujść uwadze, że zaopiniowanie projektu Planu Ochrony Parku na tym etapie prac nad Planem spowoduje, że nie będzie możliwe – bez naruszenia przepisów postępowania zaopiniowanie tegoż projektu wówczas gdy prace będą zakończone i przedłożone do zaopiniowania w trybie art. 19 ust.2 ustawy o ochronie przyrody. Spowodowałoby to bowiem kolejną opinię w tej samej sprawie.
Należy natomiast podzielić pogląd skarżącego co do tego, że wyrażenie opinii i wniosków powinno nastąpić w formie uchwały – jako stanowisko organu kolegialnego.
Art. 91 Ustawy z dnia 8 marca 1090 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz.U. z 2001 nr 142 poz. 1591) stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Odpis uchwały z dnia [...] sierpnia 2004 r. został doręczony Wojewodzie [...] 3 września 2004 r. a zatem został dochowany 30-dniowy termin do wydania rozstrzygnięcia w trybie nadzoru.
Wprawdzie zarzut skarżącego naruszenia przepisów postępowania poprzez niezawiadomienie w terminie wskazanym w art. 91 ustawy o samorządzie gminnym Gminy P. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały jest uzasadniony jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wymaga wszak podkreślenia, że Gmina P. wyraziła swoje uwagi i wnioski co do utrzymania [...] Parku Krajobrazowego na jej terenie – zgodnie z wnioskiem w §1 i 2 uchwały. Jeśli wnioski te nie zostaną uwzględnione w czasie opracowania planu to otworzy to drogę Gminie do wydania negatywnej opinii co do projektu Planu.
Art. 145 §1 lit. 1c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) stanowi, że Sąd uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro Sąd nie stwierdził, aby naruszenie art. 61§4 kpa w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym –( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) miało wpływ na treść rozstrzygnięcia – nie uwzględnił w/w zarzutu.
Ostatecznie Sąd uznał za nietrafne zarzuty zawarte w skardze, nie stwierdził także - z urzędu -naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi.
Z tych wszystkich względów na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art..151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.