IV SA/Wa 481/22

IV SA/Wa 481/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Kaja Angerman
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 2483/22 - Wyrok NSA z 2023-09-05
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 234
art. 106
Ustawa z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych
Dz.U. 2020 poz 256
art. 105 § 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 5 stycznia 2022 r., nr DGM-3.530.21.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z 5 stycznia 2022 r., DGM-3.530.21.2021 Minister Infrastruktury (dalej Minister, Organ) utrzymał w mocy decyzję własną z 1 października 2021, DGM-3.530.21.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich.
Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco.
Pismem z 23 lutego 2019 r. M. sp. z o.o., wniosła o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "M.". Na stronie Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zamieszczono ogłoszenie nr 73 z 27 marca 2019 r. o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia dotyczących akwenu objętego wnioskiem M. sp. z o.o. zgodnie z art. 27c ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (aktualny tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 457); dalej ustawa o obszarach morskich, u.o.m. W zakreślonym terminie do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wpłynęły wnioski:
- S. sp. z o.o. z/s w G. (dalej też skarżąca) z 9 maja 2019 r. dla przedsięwzięcia pn. "M.";
- T. sp. z o.o. z 22 maja 2019 r. dla przedsięwzięcia pn. "M.";
- B. sp. z o.o. (obecnie D. sp. z o.o.) z 23 maja 2019 r. dla przedsięwzięcia pn. "M.";
- M. sp. z o.o. z 23 maja 2019 r. dla przedsięwzięcia pn. "M.".
Postępowanie toczące się z wniosku głównego, tj. z wniosku M. sp. z o.o zostało zawieszone na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy o obszarach morskich. Minister Infrastruktury postanowieniem z 11 sierpnia 2021 r. podjął zawieszone postępowanie prowadzone z wniosku M. sp. z o.o. w związku z przyjęciem planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich, rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w skali 1:200 000 (Dz. U. poz. 935); dalej jako "rozporządzenie" i "PZPPOM".
Minister, działając na podstawie art. 106 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234, ze zm.), dalej jako "ustawa offshore", decyzją z 1 października 2021 r., DGM-3.530.21.2021 umorzył w całości postępowanie rozstrzygające prowadzone w związku z ogłoszeniem nr 73 Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 27 marca 2019 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister decyzją z 5 stycznia 2022 r., DGM-3.530.21.2021 utrzymał w mocy decyzję własną z 1 października 2021, DGM-3.530.21.2021. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że w związku z wejściem w życie w dniu 18 lutego 2021 r. art. 106 ustawy offshore, obowiązany był dokonać analizy wszystkich wniosków w kontekście przesłanek umorzenia postępowania rozstrzygającego określonych w tym przepisie. W toku prowadzonego postępowania Minister ustalił, że postępowanie rozstrzygające dotyczy morskiej farmy wiatrowej oraz prowadzone jest w związku z ogłoszeniem nr 73 Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 27 marca 2019 r. nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy offshore, zaś lokalizacja przedsięwzięć polegających na budowie morskich farm wiatrowych określonych we wszystkich złożonych wnioskach, tj. wniosku Skarżącej, wniosku T. sp. z o.o., wniosku B. sp. z o.o. (obecnie D. sp. z o.o.) oraz wniosku M. sp. z o.o. pokrywa się w części z obszarem [...] z załącznik nr 2 do ustawy offshore - "Obszary, w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy", jednakże nie odpowiada temu obszarowi w całości. Organ uznał natomiast, że użyty w art. 106 ustawy offshore zwrot "odpowiadać" oznacza, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej określona we wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich oraz lokalizacja obszaru z załącznika nr 2 do ustawy offshore powinny być takie same, tj. powinny odpowiadać sobie w całości, bowiem tylko takie rozumienie wskazanego przepisu jest logiczne i spójne systemowo. W tym stanie rzeczy organ przyjął, że zostały spełnione przesłanki umorzenia postępowania rozstrzygającego określone w art. 106 ustawy offshore.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra z 5 stycznia 2022 r., DGM-3.530.21.2021 utrzymującą w mocy decyzję własną z 1 października 2021, DGM-3.530.21.2021 wywiodła Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 106 ustawy offshore w związku z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy lokalizacja "M" objętej wnioskiem Skarżącej z 9 maja 2019 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore i w konsekwencji nie zachodziła określona w tym przepisie przesłanka uprawniająca Organ do umorzenia postępowania;
2. art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i wykroczenie przez Organ poza granice wyznaczone ww. art. 106 ustawy offshore;
3. art. 7a § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i rozstrzygnięcie wątpliwości Organu w zakresie interpretacji art. 106 ustawy offshore na niekorzyść Skarżącej.
Na podstawie podniesionych zarzutów Skarżąca Spółka wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra z 1 października 2021 r., DGM-3.530.21.2021;
2. w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi w postaci załącznika graficznego - mapy, celem wykazania, że część obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore, nieobjęta wnioskiem Skarżącej z 9 maja 2019 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, jest wyłączona z zabudowy na podstawie postanowień rozporządzenia z 14 kwietnia 2021 r. i tym samym tylko obszar objęty wnioskiem Skarżącej pozwala na pełne i racjonalne wykorzystanie obszaru [...] w ramach morskiej energetyki wiatrowej;
3. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych;
Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżąca wskazała, że proceduralną podstawę umorzenia postępowania stanowić niewątpliwie powinien art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zdaniem Skarżącej, w przypadku, jeżeli określony przepis przejściowy, w stosunku do będących w toku postępowań posługuje się zwrotem "podlegają umorzeniu" bądź też "umarza się" - organ prowadzący takie postępowanie powinien wydać na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania. W ocenie Skarżącej, w zakresie, w którym morska farma wiatrowa objęta wnioskiem o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, mieści się w obszarach określonych w załączniku nr 2 do ustawy offshore, lokalizacja tej farmy niewątpliwie odpowiada tym obszarom, a art. 106 tej ustawy nie można interpretować rozszerzająco lub domniemywać treści w nim niezawartych, tak jak dokonał tego Organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Skarżąca podkreśliła, że lokalizacja "M." określona we wniosku przez nią złożonym pokrywa się w znacznej części z lokalizacją opisaną w załączniku nr 2 do ustawy offshore jako obszar [...], nadmieniając przy tym, iż cała wnioskowana lokalizacja "M." zawiera się w obszarze [...] określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Ponadto, powierzchnia wnioskowanej "M." zajmuje niemal 95% obszaru [...] (powierzchnia przeznaczona na realizację przedsięwzięcia "M." wynosi około [...] km2, podczas gdy powierzchnia obszaru [...] wynosi [...] km2). Niewielki fragment obszaru [...], który nie jest pokryty wnioskiem Skarżącej, obejmuje natomiast powierzchnię o szerokości około [...] km zlokalizowaną wzdłuż północnej granicy obszaru [...], która zgodnie z postanowieniami PZPPOM jest wyłączona z zabudowy. Spółka wyjaśniła, że lokalizacja wnioskowanej "M." oraz obszar [...] określony w załączniku nr 2 do ustawy offshore, znajdują się w obrębie akwenu [...] określonego w załączniku nr 2 do PZPPOM. Zgodnie z kartą akwenu [...] (§ [...] załącznika nr 2 do PZPPOM), jego funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej. Ponadto, w karcie akwenu [...] w punkcie 7 (Zakazy lub ograniczenia w korzystaniu z poszczególnych obszarów) w ppkt 7 lit. b) znajduje się przepis dotyczący sztucznych wysp i konstrukcji: zakazuje się wznoszenia sztucznych wysp i konstrukcji w odległości mniejszej niż 2 km od granicy obszaru Natura 2000 [...]. Zdaniem Spółki, nieobjęta wnioskiem skarżącego część obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore, znajduje się w 2-kilometrowym buforze od granicy [...]. obszaru Natura 2000 "[...].", w którym zgodnie z obowiązującymi przepisami PZPPOM zakazuje się wznoszenia sztucznych wysp i konstrukcji. Obszar [...] z załącznika nr 2 do ustawy offshore w części w jakiej nie pokrywa się z obszarem wskazanym we wniosku Skarżącej jest zatem wyłączony z zabudowy, wobec czego w istocie tylko na obszarze wnioskowanym przez Skarżącego mogą być realizowane i eksploatowane morskie farmy wiatrowe i w konsekwencji nie można twierdzić, że w takim przypadku doszłoby do rozdrobnienia, nieefektywnego lub nieracjonalnego wykorzystania tego obszaru. Odnosząc się do kwestii uzasadnienia projektu ustawy offshore, Skarżąca przyjęła stanowisko, iż ustawa ta wprowadza do polskiego porządku prawnego system wsparcia dla morskiej energetyki wiatrowej, który co do zasady nie jest obowiązkowy i inwestor może podjąć się realizacji morskiej farmy wiatrowej bez korzystania ze wsparcia określonego przepisami tej ustawy. Skarżąca wskazała ponadto, że ogłoszeniem nr 4/2022/MFW z 8 lutego 2022 r. Minister zawiadomił o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich w wyłącznej strefie ekonomicznej dla obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore.
Skarżąca spółka podtrzymała swoje zarzuty w piśmie z 9 maja 2022 r.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329); dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy też zauważyć, że w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z tego względu w myśl art. 120 p.p.s.a. sprawa niniejsza została rozpoznana w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.
Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 106 ustawy offshore, zgodnie z którym wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92 (ustawy o obszarach morskich), dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore, tj. obszarom, w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy, umarza się.
Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi okoliczność, czy lokalizacja wnioskowanego przez Skarżącą przedsięwzięcia pn. "M." odpowiada, względnie nie odpowiada obszarowi [...], określonemu w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Sąd podziela ocenę wyrażoną w tym zakresie przez Organ, zgodnie z którą postępowanie należało umorzyć z uwagi na brak zgodności wnioskowanego obszaru z obszarem [...]. Słowo "odpowiadać" – pochodzące od ustawowego "odpowiada", w języku polskim oznacza bowiem: być zgodnym pod jakimś względem z czymś innym; jedna skala odpowiada drugiej (Żmigrodzki P. (red.), Wielki słownik języka polskiego; www.wsjp.pl); spełniać określone warunki; być stosownym, pasować do czego (licować z czymś), być współmiernym z czym (Doroszewski W. (red.), Słownik języka polskiego, t. 1–11, Warszawa 1958–1969; www.sjp.pwn.pl/doroszewski). W języku polskim występują również zwroty, takie jak "wpisywać (się)" czyli zawierać się w czymś; wykreślać figurę geometryczną wewnątrz innej figury tak, żeby wszystkie wierzchołki jednej z nich znajdowały się na obwodzie drugiej lub żeby boki jednej z nich były styczne do obwodu drugiej (Żmigrodzki P. (red.), Wielki słownik języka polskiego; www.wsjp.pl). Ustawodawca takim zwrotem się jednak nie posłużył w art. 106 ustawy offshore. Mając wykładnię językową na względzie, przyjąć należy, że lokalizacja morskiej farmy wiatrowej Skarżącej winna pokrywać się w całości i w zupełności z obszarem [...], aby niniejsze postępowanie nie podlegało umorzeniu. Bez wątpienia taka sytuacja w tej sprawie nie nastąpiła, co wynika już z prostego zestawienia powierzchni obszaru objętego wnioskiem ([...] km2) i powierzchni obszaru [...] (ok. [...] km2). Przyjęcie odmiennej interpretacji tego zwrotu prowadziłoby do sprzeczności na gruncie wykładni systemowej i funkcjonalnej nie tylko art. 106 ustawy offshore, ale całej powoływanej ustawy.
Z uzasadnienia zmian wprowadzonych ustawą offshore w ustawie o obszarach morskich wynika, że cel ich dokonania stanowiło umożliwienie bardziej efektywnego prowadzenia procesu inwestycyjnego w zakresie morskich farm wiatrowych. W tym miejscu należy przywołać jego fragment, zgodnie z którym "Konieczne jest również przeciwdziałanie rozdrobnieniu obszarów przeznaczonych dla realizacji i eksploatacji morskich farm wiatrowych. Obszary morskie Rzeczypospolitej Polskiej stanowią ograniczone zasoby, które powinny być zagospodarowane w racjonalny i najbardziej efektywny sposób. Jednocześnie ewentualne rozdrobnienie obszarów przeznaczonych pod morskie farmy wiatrowe mogłoby zablokować nawet na kilka lat optymalne wykorzystanie akwenów przeznaczonych na pozyskiwanie energii odnawialnej, a także doprowadzić do nieuczciwych praktyk rynkowych np. w postaci blokowania konkretnych lokalizacji lub blokowania wyprowadzenia mocy z sąsiadujących morskich farm wiatrowych." Sąd podziela w tym zakresie troskę ustawodawcy i wynikające z niej stanowisko Organu, dostrzegając ryzyko rozdrobnienia obszarów, a zarazem zagrożenie nieopłacalnością realizacji tak dużego przedsięwzięcia jak morska farma wiatrowa na małym obszarze, który nie został objęty wnioskiem innego podmiotu, dotyczącym jedynie części danego akwenu. Realnym jest także ryzyko blokowania realizacji i eksploatacji konkurencyjnych inwestycji. W interesie takiego przedsiębiorcy, zgodnie z prawami popytu i podaży, może być ograniczenie konkurencji. Podniesione przez Ministra obawy co do ryzyka blokowania lub utrudniania rozwoju morskich farm wiatrowych są zatem, zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione. Wobec ratio legis przywołanych zmian legislacyjnych, Sąd przyjął, że wnioskowany obszar nie porywa się z obszarem [...], określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore. Ten fakt, w ocenie Sądu, musiał skutkować umorzeniem przez Ministra przedmiotowego postępowania z wniosku Skarżącej, o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "M.". Rozstrzygnięcie Ministra było zatem prawidłowe. W tym kontekście uwzględnić także należy wstępny charakter pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Możliwość i warunki rzeczywistej realizacji przedsięwzięcia, a w szczególności jego dokładny kształt w granicach wnioskowanego obszaru, stanowią kolejny etap realizacji inwestycji, pozwalający na ich budowę i wobec tego nie są relewantne przy ocenie przesłanek umorzenia postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi oraz pisma procesowego Skarżącej z 9 maja 2022 r., na marginesie niniejszej sprawy Sąd dostrzega, że nieobjęta wnioskiem Skarżącej część obszaru [...] określonego w załączniku nr 2 do ustawy offshore, znajduje się w 2-kilometrowym buforze od granicy [...] obszaru "[...]", w którym zgodnie z obowiązującymi przepisami PZPPOM zakazuje się wznoszenia sztucznych wysp i konstrukcji. Niemniej jednak, Skarżąca wniosek o wydanie pozwolenia dla przedsięwzięcia pn. "M." złożyła 9 maja 2019 r., natomiast rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej weszło do obrotu prawnego znacznie później, a mianowicie 14 kwietnia 2021 r. Zatem 2 lata po złożeniu tego wniosku przez Skarżącą. Bezsporne jest zatem, że w dniu składania przez Stronę wniosku plan zagospodarowania przestrzennego, w tym powoływany przez Spółkę zakaz uwzględniający 2-kilometrowy bufor od granicy [...] obszaru Natura 2000 "[...]", nie obowiązywał. Podkreślenia przy tym wymaga, że regulacja dotycząca umorzeń postępowań wszczętych i niezakończonych dokonana została na mocy ustawy, a więc aktu wyższego rzędu, zaś plan przyjęto rozporządzeniem Rady Ministrów. Poza tym pobieżna analiza załącznika graficznego skargi, tj. mapy uwzględniającej obszar objęty wnioskiem, obszar [...] oraz obszar wyłączony z zabudowy na podstawie rozporządzenia z 14 kwietnia 2021 r. ujawnia zasadniczą niespójność argumentacji Spółki. Wnioskowany obszar zdecydowanie ingeruje bowiem w powierzchnię wyłączoną, z uwagi na bliskość obszaru Natura 2000, a więc w części go nie uwzględnia. Nie jest zatem i tak zgodny z następczo uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo że Skarżąca na tę zgodność się powołuje, uzasadniając swoje stanowisko. Co do sformułowanego zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., wyjaśnić należy, że potrzeba ochrony bezpieczeństwa energetycznego państwa uzasadnia odejście od zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, nawet w przypadku przepisów sankcyjnych (por. art. 7a § 2 pkt 1 k.p.a.), a w realiach niniejszej sprawy Organ posłużył się tą wykładnią, która w sposób najpełniejszy chroni interes publiczny w postaci bezpieczeństwa energetycznego. Uzupełniająco dodać należy, że art. 105 k.p.a. konstytuuje przesłanki umorzenia postępowania o charakterze procesowym. Nie stoi to na przeszkodzie wprowadzeniu przez ustawodawcę innych przesłanek umorzenia postępowania, w tym w przypadku zmiany stanu prawnego, co miało miejsce w art. 106 ustawy offshore.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.