IV SA/WA 463/06

IV SA/Wa 463/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka /przewodniczący/
Aneta Opyrchał /sprawozdawca/
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji -
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania J. J. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) i art. 1 i art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856, ze zm.) - zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, wnioskowanej przez R. L., a polegającej na dobudowie sieni – wiatrołapu o wymiarach 3 m x 2,5 m, nadbudowie ścian zewnętrznych o około 1 m i przebudowie dachu nad istniejącym budynkiem mieszkalnym.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których stanowi art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.). W punkcie 2 ust. 6 decyzji - dotyczącym wymagań ochrony interesów osób trzecich wskazano, że projektowana inwestycja nie może pozbawiać dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie może powodować hałasu, wibracji i zakłóceń elektromagnetycznych oraz zanieczyszczać powietrza, wód i gleby. Nadto, stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zawiera decyzja organu pierwszej instancji o ustaleniu warunków zabudowy. Ostatecznie organ uznał, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zatem brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż zgodnie z prawem budowlanym wnioskodawca na dalszym etapie realizacji zamierzonej inwestycji będzie musiał uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jej teren (jeżeli zaistnieje taka potrzeba) oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z niej, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W przypadku braku zgody uzyskać decyzję właściwego organu w tym przedmiocie. Nadto w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę – zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane – organ je wydający oceni, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. W tym też postępowaniu rozważana będzie m. in. podnoszona przez skarżącą kwestia nasłonecznienia. Co do zarzutu odprowadzania przez inwestora na grunt odwołującej się wody opadowej organ wyjaśnił, iż strona winna zwrócić się do Wójta Gminy W. o nakazanie sąsiadowi wykonania urządzeń zapobiegających szkodom spowodowanym przez odprowadzanie wód na jej grunty.
J. J. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2006r. podała, iż nie zgadza się na przebudowę wnioskowaną przez sąsiada R. L., którego dom stoi w granicy jej działki. Skarżąca wyraziła obawę, iż planowana nadbudowa zasłoni jej dopływ światła. Nadto podniosła, iż wnioskodawca jak budował dom to zniszczył jej "siatkę wraz z podmurówką", zatem obawia się, że przy planowanej inwestycji sytuacja się powtórzy. "Wszystko też robi siłą", nawet "chciał ją zabić".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując i powtarzając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnośnie twierdzeń skarżącej, że inwestor (sąsiad) używa wobec niej przemocy i bezprawnych gróźb wskazał, iż z tym problemem winna się zgłosić do organów ścigania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2006r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2005r., naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do uchylenia, ale z przyczyn które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, a nie wskazanych w skardze.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) zwanej dalej: p.z.p.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p.), w tym dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny (pkt 7), a wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa (art. 60 ust. 5 p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia.
Z pkt 2.3. decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż działka objęta planowaną inwestycją położona jest w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. Obszar chronionego krajobrazu jest – według normy art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880, ze zm.) - jedną z form ochrony przyrody. Z uwagi więc na wskazaną okoliczność wydanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy winno zostać poprzedzone uzyskaniem uzgodnienia wojewody w trybie art. 106 K.p.a., czyli w drodze zaskarżalnego postanowienia. Zadaniem organu uzgadniającego będzie ocenienie możliwości realizacji planowanej inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie przyrody.
Powyższe oznacza, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy bez zajęcia wymaganego "stanowiska" przez właściwy organ, zatem naruszył art. 53 ust. 4 pkt 8 p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1 p.z.p. Naruszenia tego nie usunął organ odwoławczy, pomimo wymogu ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy jakie nakłada na niego art. 15 K.p.a. (zasada dwuinstancyjności), doprowadzając tym samym do wydania decyzji również naruszającej prawo.
Innym uchybieniem jakiego dopuściły się organy orzekające w sprawie jest naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania ich kopii. W sprawie część graficzna decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie spełnia ww wymogów mapy. Należy bowiem zauważyć, iż część graficzna decyzji określająca granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać nie odpowiada części graficznej wniosku inwestora R. L., w szczególności nie jest kopią mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1, nadto nie zawiera planowanego zagospodarowania terenu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny wydać decyzję w przedmiocie warunków zabudowy z uwzględnieniem oceny prawnej oraz wskazań zawartych w niniejszym wyroku.
W tym stanie rzeczy – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji wyroku.