IV SA/Wa 438/22

IV SA/Wa 438/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Sękowska
Marzena Milewska-Karczewska
Symbol z opisem
6164 Wspólnoty gruntowe
Hasła tematyczne
Gospodarka gruntami
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2016 poz 703
art. 8a w zw. z art. 1 i art. 2, art. 3
Ustawa z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K., K.N. i J. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 stycznia 2022 r. nr 29/2022 w przedmiocie odmowy uznania działki za wspólnotę gruntową oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2022r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2021 poz. 735 ze zm.), oraz art. 8m ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 703), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez W. D. pełnomocnika B. K., L. N., J. M., S. K.
i K. N. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2021r. znak: [...] ([...]) o odmowie uznania za wspólnotę gruntową wsi [...] działki nr [...] w gminie [...],
w obrębie [...].
W uzasadnieniu organ przywołał art. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, wywodząc że od zasady wynikającej z art. 1 ustawa wprowadza wyjątek,
o którym mowa w art. 3 ustawy. Zgodnie z jego treścią, nie zalicza się do wspólnot gruntowych nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem 1 stycznia 2011 r. zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne albo też do dnia 31 grudnia 1962 r., a w przypadku lasów i gruntów leśnych do dnia 30 września 1960 r., zostały podzielone na działki indywidualne pomiędzy współuprawnionych bądź uległy zasiedzeniu.
Z powyższego zdaniem organu wynika, że ustawa dotyczy nie tylko wspólnot gruntowych ale również mienia gromadzkiego.
W celu uznania danej nieruchomości za mienie gromadzkie organ obowiązany jest ustalić stan prawny nieruchomości istniejący przed dniem wejścia w życie ustawy,
a w szczególności fakt przynależności nieruchomości do istniejących w okresie
od 1933 r. do 1954r. gromad jako jednostek samorządu terytorialnego, mających osobowość prawną i będących podmiotami praw.
W rozpoznawanej sprawie organ wskazał na kopię rejestru pomiarowego ułożonego przez mierniczego przysięgłego w 1934 r., dotyczącego komasacji dla wsi [...] gmina [...] powiat [...] województwo [...], zgodnie z którym podczas scalenia zostały wydzielone grunty użyteczności publicznej o łącznej powierzchni 1,9557 ha w tym działka dla pobierania piasku i cmentarz dla inwentarza (nr [...]), plac sportowy (nr [...]), cmentarz dla inwentarza (nr [...]), działka do wydobywania żwiru (nr [...]). W dokumencie znajduje się adnotacja " [...]".
Przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2004 r. IV CK. 622/03 oraz z dnia 4 stycznia 1962 r. sygn.. akt I CR 1139/61 i wskazał, że grunty wydzielone, zgodnie z art. 7 ustawy z 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów (obowiązującej do 1968r., a więc także w interesującym tut. organ okresie), na cele miejscowej użyteczności publicznej nie stanowią wspólnoty gruntowej.
Jednocześnie organ wyjaśnił, że w protokole ustalenia stanu władania sporządzonym dnia [...] listopada 1966 r. i dnia [...] stycznia 1967 r. przy zakładaniu ewidencji gruntów dla wsi [...], gromady [...] powiatu [...] województwa [...] jako grunty użyteczności ogólnej - wspólnota wiejska zostały opisane działki: nr [...] - [...], nr [...] - [...] sportowe, nr [...] - [...].
Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika, że działce nr [...] opisanej
w rejestrze pomiarowym z 1934 roku odpowiada działka ewidencyjna nr [...].
Postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji potwierdziło,
że działka [...] jest położona przy rzece [...], jest ogólnodostępna dla wszystkich mieszkańców wsi. Przed II wojną światową i po wojnie była użytkowana jako pastwisko, składowano na niej drewno, moczono len i dokonywano jego obróbki.
S. K., K. N. i J. M. pismem z dnia [...] sierpnia 2021 złożyli wniosek
o dopuszczenie jako dowodu oświadczeń świadków – W. G. i L. N., które miałyby potwierdzać istnienie wspólnoty gruntowej wsi [...]. Jak czytamy w przedmiotowych oświadczeniach działka [...] była wykorzystywana przez wszystkich mieszkańców wsi [...] bowiem była przeznaczona do użytku publicznego.
W kolejnym oświadczeniu złożonym w postępowaniu odwoławczym przez M. i T. K. z dnia 12 października 2021 r. czytamy, że działka [...] od dawnych czasów służyła do wypasu krów i koni i do przeprawy przez rzekę [...] - do zwózki siana z łąk [...] i [...].
Obecnie w ewidencji gruntów dla działki nr [...] jako władający figuruje wspólnota wsi [...].
Jednakże zapisy w ewidencji gruntów nie są wystarczającym dowodem do ustalenia, że wspólnota gruntowa istniała i obejmowała sporną działkę z tego względu, że zapisy w ewidencji gruntów, stanowiącej zbiór urzędowy informacji
o nieruchomościach, nie są w żaden sposób wiążące w zakresie ustalania praw do nieruchomości. Ewidencja gruntów, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych
w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Ewidencja gruntów i budynków nie kreuje, a jedynie odzwierciedla skutki zdarzeń (orzeczeń, umów, decyzji), które prowadzą do zmian podmiotowych
w odniesieniu do osób uprawnionych do nieruchomości. Nie można wpisu w ewidencji uznać za wystarczający dowód, że sporne działki wchodziły w skład wspólnoty gruntowej.
Dlatego przy rozstrzyganiu spraw w oparciu o ustawę o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych kluczowe jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego poprzez pozyskanie i analizę historycznych informacji i dokumentów z archiwów państwowych, ksiąg hipotecznych oraz ewidencji gruntów w celu ustalenia stanu prawnego danej nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie zdaniem organu będąca przedmiotem postępowania działka została wydzielona na cele użyteczności publicznej całej wsi. Brak jest dokumentów potwierdzających, że przedmiotowa działka stanowiła mienie wspólnoty gruntowej.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli - S. K., K. N. i J. M., zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący domagając się jej uchylenia zarzucili jej :
1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich przedstawionych dowodów
tj. niewskazanie przesłanek, którymi organ kierował się odmawiając przedstawionym dokumentom wagi dowodu, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, skutkujące brakiem wykazania ustawowych przesłanek ustalenia, że grunty stanowią wspólnotę gruntową;
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez:
- uznanie za prawidłowe uzasadnienia decyzji organu I instancji, pomimo że nie zawierało ono odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego;
- a także poprzez dowolne, wykraczające poza swobodną ocenę dowodów oraz ramy dopuszczalnego uznania administracyjnego i zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej, sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym
i pomijające zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty i zeznania świadków jako materiału dowodowego;
3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych, udowodnionych przez skarżących w toku postępowania, okoliczności i dokumentów, które to zaniechanie skutkowało wydaniem decyzji odmownej pomimo istnienia niekwestionowanych przesłanek świadczących o istnieniu we wsi [...] na działce [...] wspólnoty gruntowej, czym organy naruszyły zasadę prawdy obiektywnej przyznając prymat interesowi Skarbu Państwa nad słuszny interes obywateli uprawnionych do udziałów we wspólnocie gruntowej;
4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...]
w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i wydania decyzji orzekającej na korzyść stron, wobec wypełnienia przesłanek do ustalenia gruntów stanowiących wspólnotę;
5. naruszenie prawa materialnego tj. art. 8a w zw. z art. 1, art. 2, art. 3 ustawy
z dnia 29 czerwca 1963 r. (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 703) o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz w zw.
z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu rażącym poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organ uprawniony był do wydania decyzji bez zastosowania ustawowych kryteriów, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało naruszeniem enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę przesłanek ustalenia, które grunty stanowią z mocy prawa wspólnotę gruntową w szczególności z art. 1. ust. 1 pkt 4;
W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż w ich ocenie zgromadzony obszerny materiał dowodowy w sprawie nie został oceniony skrupulatnie i całościowo. W uzasadnieniu pominięto większość zgromadzonego, obszernego materiału dowodowego w tym nie odniesiono się do dokumentu urzędowego w postaci informacji o działce w ewidencji gruntów.
W ocenie skarżących dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miarodajne było ustalenie czy działka nr [...] stanowiła wspólnotę gruntową w rozumieniu art. 1 ustawy
z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. Nr 28,
poz. 169) w dniu wejścia tej ustawy w życie, tj. dnia 5 lipca 1963 r. Za dowolne należy zatem uznać ustalenie, że działka nr [...] była przeznaczona do użytku do publicznego, a nie do wspólnego w znaczeniu prawa cywilnego. Sam organ stwierdza, że przed II Wojną Światową, jak i po wojnie działka była użytkowaną jako pastwisko dla zwierząt gospodarskich. Ponadto mieszkańcy na przedmiotowej działce składowali drewno oraz moczyli len i wykonywali jego dalsza obróbkę. Wskazuje to, że działka była przeznaczona do użytku o charakterze prywatnym związanym z indywidualną działalnością gospodarczą mieszkańców. Wskazuje to, że działka była wykorzystywana w ramach wspólnoty gruntowej.
Ustalenie, zatem że na działce znajdował się dojazd do brodu przez który mieszkańcy przeprawiali się na drugi brzeg, nie może prowadzić do wniosku, że działka jako całość była do użytku publicznego, czy też jakiś jej fragment którym mieli się poruszać mieszkańcy. Drogi tam nigdy nie było. Usypał ją dopiero w czerwcu 2021 roku Wójt Gminy [...]. Do chwili obecnej nie odpowiedział na pismo wzywające go do przywrócenia stanu poprzedniego. Po drugiej stronie rzeki [...] kiedyś tak jak i obecnie znajdują się grunty rolne wykorzystywane dla siebie przez rolników ze wsi [...].
Protokół stanu władania z roku 1967 nie może przesądzać o charakterze użytkowania działki nr [...] gdyż stan ten należy ustalić na dzień 5 lipca 1963 roku. Uwaga organów powinna skupiać się na tej dacie.
Decyzja nie spełnia zatem podstawowych wymagań z art. 107 § 3 k.p.a.
Podkreślono, że znowelizowane przepisy ustawy przewidują, że jeżeli ustalenie udziałowców we wspólnocie na wyżej wymienionych zasadach jest niemożliwe, to mogą być nimi na podstawie art. 6a ustawy: osoby fizyczne i prawne, które po pierwsze - nieprzerwanie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r. były posiadaczami gospodarstwa rolnego, po drugie - faktycznie korzystają ze wspólnoty gruntowej.
Nie bez znaczenia jest fakt, że w ewidencji gruntów jako użytkujący wskazany jest ograniczony krąg jedynie mieszkańców wsi [...]. Ten dowód nie został obalony, żadnymi innymi dowodami. Co więcej sam jest dowodem dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości, a ponadto świadkowie potwierdzają okoliczności stwierdzone uprzednio przez urząd prowadzący ewidencję gruntów.
Powyższe prowadzi, że decyzje zarówno Wojewody [...] oraz Starosty [...] mają charakter arbitralny i stanowią działanie wspomagające Skarb Państwa z jednoczesnym pokrzywdzeniem obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 190) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym
kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia objętego skargą lub stwierdzenia jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody
[...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] orzekającą o odmowie uznania za wspólnotę gruntową wsi [...] -działki nr [...] .
Mając tak zakreślony przedmiot zaskarżenia w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że pierwszym aktem normatywny odnoszącym się do wspólnot gruntowych była ustawa z dnia 4 maja 1938 r. o uporządkowaniu wspólnot gruntowych. W art. 1 powołanej ustawy wyraźnie stwierdzono, że jej przepisom podlegają (między innymi) nieruchomości otrzymane na wspólną własność tytułem wynagrodzenia za zniesione służebności lub w wyniku podziału gruntów wspólnych (...) pomiędzy poszczególne gromady, a także nieruchomości uzyskane na wspólna własność przez właścicieli rozparcelowanych gruntów dworskich w wyniku podziału wspólnych gruntów wsi
i dworu. Powołaną wyżej ustawę zastąpiła ustawa z dnia 29 czerwca 1963 r.
o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Ustawa ta w art. 1 ust. 1 pkt 1 stanowi także, iż wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie są nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne) nadane w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi. Obowiązywanie tej ustawy do chwili obecnej uprawnia do sformułowania poglądu wyrażonego przez WSA w Warszawie
w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r.VI SA/Wa 708/04, iż nie można obecnie na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych powołać nowej wspólnoty gruntowej, natomiast możliwe jest reaktywowanie wspólnot kiedyś istniejących - o ile nie ma nieodwracalnych skutków prawnych - i uporządkowanie organizacji i funkcjonowania wspólnot, których istnienie nie nasuwa wątpliwości.
W świetle regulacji tej ustawy istnienie obecnie wspólnoty gruntowej uzależnione jest od ustalenia przez starostę w drodze decyzji, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową, bądź mienie gromadzkie, (na datę wejścia w życie ustawy), następnie od ustalenia również w drodze decyzji wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, oraz wykazu obszarów gospodarstw przez te osoby posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie.
Podkreślić również należy, że pod ogólną nazwą wspólnoty gruntowej, obejmującej najczęściej pastwiska i lasy, ustawa z 1963 r. podciągnęła cały szereg tworów prawnych powstałych głównie w XVII w. (np. nadania lasów górskich),
a w XIX w. (wydzielanie wspólnych pastwisk w związku ze zniesieniem serwitutów na dobrach dworskich, dokonywane w połowie XIX w. w związku z uwłaszczeniem włościan). W odróżnieniu od wspólnoty, mienie (zwane też gminnym) należało do gmin jako odrębnych podmiotów praw majątkowych. Dobra gminne zostały ex lege zaliczone do wspólnot gruntowych na podstawie ustawy z 1963 r. (por. J.Rostkowski: Prawo gruntowe w praktyce, Warszawa 1988, s.211 i n.). Zasygnalizowane elementy natury historycznej mają niewątpliwie wpływ na sposób odczytywania regulacji z art. 1 ust. 1 i ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy.
Wskazać zatem należy, że w świetle obowiązujących w dacie rozstrzygania przez organy przepisów tj. art. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu
w trybie i na zasadach określonych w ustawie są nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne:
1) nadane w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi;
2) wydzielone tytułem wynagrodzenia za zniesione służebności, wynikające
z urządzenia ziemskiego włościan i mieszczan-rolników, na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania gminie, miejscowości albo ogółowi uprawnionych do wykonywania służebności;
3) powstałe w wyniku podziału pomiędzy zespoły mieszkańców poszczególnych wsi gruntów, które nadane zostały przy uwłaszczeniu włościan i mieszczan-rolników mieszkańcom kilku wsi na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania;
4) użytkowane wspólnie przez mieszkańców dawnych okolic i zaścianków oraz należące do wspólnot urbarialnych i spółek szałaśniczych;
5) otrzymane przez grupę mieszkańców jednej lub kilku wsi na wspólną własność i do wspólnego użytkowania w drodze przywilejów i darowizn bądź nabyte w takim celu;
6) zapisane w księgach wieczystych (gruntowych) jako własność gminy (gromady), jeżeli w księgach tych istnieje wpis o uprawnieniu określonych grup mieszkańców gminy (gromady) do wieczystego użytkowania i pobierania pożytków z tych nieruchomości;
7) stanowiące dobro gromadzkie (gminne) będące we wspólnym użytkowaniu na terenach województw rzeszowskiego, krakowskiego oraz powiatu [...] województwa [...].
Stosownie jednak do ust. 2 ustawy oprócz wspólnot gruntowych (ust. 1) podlegają zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie także nieruchomości rolne, leśne i obszary wodne, stanowiące mienie gromadzkie w rozumieniu przepisów o zarządzie takim mieniem, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy były faktycznie użytkowane wspólnie przez mieszkańców wsi.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać,
że w ocenie Sądu, wbrew zatem zarzutom skargi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalał na wydanie zaskarżonej decyzji. Z dokumentów zgormadzonych
w aktach sprawy wynika bowiem, że w przedmiotowej sprawie będąca przedmiotem postępowania działka została wydzielona na cele użyteczności publicznej całej wsi.
Powyższe potwierdza przeprowadzona przez organy analiza dokumentacji archiwalnej, w tym przede wszystkim kopia rejestru pomiarowego ułożonego przez mierniczego przysięgłego w 1934 r., dotyczącego komasacji dla wsi [...] gmina [...] powiat [...] województwo [...], zgodnie z którym podczas scalenia zostały wydzielone grunty użyteczności publicznej o łącznej powierzchni 1,9557 ha w tym działka dla pobierania piasku i cmentarz dla inwentarza (nr [...]), plac sportowy (nr [...]), cmentarz dla inwentarza (nr [...]), działka do wydobywania żwiru (nr [...]). W dokumencie znajduje się adnotacja " [...]". Potwierdza to stanowisko organów, że grunty wydzielone, zgodnie z art. 7 ustawy z 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów (obowiązującej do 1968r., a więc także w interesującym tut. organ okresie), na cele miejscowej użyteczności publicznej nie stanowią wspólnoty gruntowej. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika zaś, że działce nr [...] opisanej w rejestrze pomiarowym z 1934 roku odpowiada działka ewidencyjna nr [...].
Ze zgromadzonych w sprawie dowodów w tym zeznań świadków (patrz m.in. protokół rozprawy z [...] lipca 2020r. ) wynika, że działka [...] jest położona przy rzece [...], jest ogólnodostępna dla wszystkich mieszkańców wsi. Przed II wojną światową i po wojnie była użytkowana jako pastwisko, składowano na niej drewno, moczono len
i dokonywano jego obróbki. Działka ta była wykorzystywana przez wszystkich mieszkańców wsi [...] bowiem była przeznaczona do użytku publicznego. Od dawnych czasów służyła do wypasu krów i koni i do przeprawy przez rzekę [...] - do zwózki siana z łąk [...] i [...].
Powyższe w ocenie Sądu pozwalało organom na uznanie, iż działka ta nie stanowi wspólnoty gruntowej – brak jest dokumentów archiwalnych potwierdzających powyższe.
Takim dokumentem, wbrew zarzutom skargi nie może być jedynie obowiązujący obecnie zapis w ewidencji gruntów dla działki nr [...] w którym jako władający figuruje wspólnota wsi [...].
Jak słusznie wskazał organ odwoławczy zapisy w ewidencji gruntów nie są wystarczającym dowodem do ustalenia, że wspólnota gruntowa istniała i obejmowała sporną działkę z tego względu, że zapisy w ewidencji gruntów, stanowiącej zbiór urzędowy informacji o nieruchomościach, nie są w żaden sposób wiążące w zakresie ustalania praw do nieruchomości. Ewidencja gruntów, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy,
a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Ewidencja gruntów i budynków nie kreuje, a jedynie odzwierciedla skutki zdarzeń (orzeczeń, umów, decyzji), które prowadzą do zmian podmiotowych w odniesieniu do osób uprawnionych do nieruchomości. Nie można wpisu w ewidencji uznać za wystarczający dowód, że sporne działki wchodziły w skład wspólnoty gruntowej.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wbrew zarzutom skargi nie zostały wydane z naruszeniem wskazanych
w skardze przepisów k.p.a w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Z przepisów tych wynika obowiązek organu administracji publicznej podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy
z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.),
a także obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Z przepisów tych wynika również obowiązek organu dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego może określonym dowodom odmówić wiarygodności, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny (zob. B.
Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 350). Dokonana przez organ ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego winna następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym, stosownie do treści
art. 107 k.p.a., jej integralną część, a którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno bowiem
w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).
Z zaskarżonej w sprawie decyzji wynika zaś na jakiej podstawie i w oparciu o które dowodowy dokonano rozstrzygnięcia, w tym dlaczego odmówiono uznania za dowód wypisu z rejestru ewidencji gruntów. Na rozstrzygnięcie nie miało wpływu także powołanie się przez organy na okoliczności, które pojawiły się po 1963r.
W ocenie zatem Sądu ocena przeprowadzonego postępowania dowodowego
przez organy jest prawidłowa.
Dodatkowo należy wskazać, że stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż zapis z ewidencji gruntów " władający-wspólnota" nie przesądza o istnieniu wspólnoty gruntowej, Sąd podzielił w całości. W rozpoznawanej sprawie dokument
ten nie miał bowiem wpływu na ustalenia poczynione przez organ co do braku
dowodów bezpośrednich i pośrednich, na to że sporne grunty zostały nadane na współwłasność określonej grupie osób, tym bardziej, że istniejące zapisy w zebranych w sprawie dokumentach mogą wskazywać, że działkę pozostawiono jako dobro wspólne do użytku wszystkich mieszkańców wsi.
Mając powyższe na uwadze organy w ocenie Sądu nie naruszyły przepisów prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji. Wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie zostało poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego w stopniu pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 k.p.a.).
W sprawie nie doszło zatem do istotnego naruszenia przepisów k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art.151 P.p.s.a oddalił skargę.