IV SA/Wa 411/07

IV SA/Wa 411/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Trelka
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2005 r. nr (...) w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Wojewody (...) na rzecz M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
IVSA/Wa411/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) lutego 2005 r. nr (...) Wojewoda (...) uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia (...) września 1995 r. znak (...), którą organ administracji publicznej zobowiązał J. K., właściciela gruntów w miejscowości W. gmina C., działka (...), do zlikwidowania bruzdy terenowej przy granicy z posesją W. K. - działka nr (...), oraz umorzył postępowanie w pierwszej instancji.
Wskazana decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.
W. K. zwrócił się do Urzędu Rejonowego w C. z wnioskiem o interwencję w sprawie zalania wodą budynku i łąki w miejscowości W. (dz. nr (...)), przez którą jest jedyny dojazd do pól przez most na rzece W. Przyczyną takiej sytuacji było wyoranie rowu przez sąsiada J. K.
Podczas oględzin w 1995 r. przeprowadzonych przez pracowników Urzędu stwierdzono, że w obniżeniu terenu na łące W. K. jest rozlewisko wody, która napływa z kierunku położonego wyżej przepustu drogowego przez działkę J. K..
W dniu 26 września 1995 r. w czasie wizji lokalnej zorganizowanej przez Urząd z udziałem przedstawicieli Zarządu Dróg w M., Rejonowego Inspektoratu Melioracji Wodnych oraz zainteresowanych stron, stwierdzono, że przepust pod drogą wojewódzką znajdujący się na wysokości działki, J. K., nr (...), przeprowadza wody powierzchniowe z gruntów położonych po przeciwnej stronie wody. Po tej stronie drogi nie ma rowu przydrożnego do odprowadzania wód. W wyniku ulewnych deszczów, wody rozlały się na działce rolnej J. K. Dodatkowo około 3 metrów od granicy z posesją W. K. została przeorana bruzda w kierunku rzeki W. W dniu wizji woda występowała na polu J. K. około 50 metrów od drogi. Na gruncie W. K. nie było rozlewisk wody ale grunty w najniżej położonych miejscach były rozmoknięte. Zdaniem W. K. przez grunt sąsiada przechodził rów od drogi do rzeki W., na wysokości obecnego przepustu, który w latach pięćdziesiątych został, przez właścicieli gruntów, zlikwidowany.
IVSA/Wa411/07
Stosownie do treści art. 50 ust 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, jeżeli zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na nieruchomości sąsiednie albo na gospodarkę wodną, Kierownik Urzędu Rejonowego nakaże właścicielowi gruntu przywrócenie do stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Wobec tego, iż istniała możliwość przywrócenia stanu wody na gruncie, organ pierwszej instancji zobowiązał J. K. do zlikwidowania bruzdy terenowej przy granicy z posesją W. K.
Ponownie rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, złożone przez M. K. (następcę prawnego W. K.), stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 12 września 2002 r., Wojewoda (...) uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie przed tym organem.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 50 ustawy z dania 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie nowa ustawa Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). W obecnym stanie prawnym o zmianie stanu wody na gruncie stanowi art. 29 powołanej ustawy.
Rozpatrzenie odwołania, w zgodzie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagało przeprowadzenia ekspertyzy wyjaśniającej: czy i jaki wpływ na istniejące stosunki wodne miał fakt wykonania bruzdy terenowej i czy konsekwencją wykonania mogły być zakłócenia stosunków wodnych na gruncie W. K. oraz stwierdzenie przyczyny okresowego, nadmiernego nawilgotnienia gruntu, a nawet okresowych stagnacji wody na działce odwołującego się i czy możliwe jest zlikwidowanie przepływu wody z działki J. K. na działkę W. K.
Ekspertyza została wykonana przez biegłego sądowego w zakresie melioracji, gospodarki wodnej, budownictwa wodnego i budownictwa ogólnego.
Organ odwoławczy podniósł, iż działka J. K. i W. K. znajdują się na terenie charakteryzującym się naturalnymi spadami i obniżeniami w kierunku rzeki. Na działce J. K. w odległości około 20 m od drogi, następuje dość ostry skłon terenu, a kierunek jego spadu jest ukośny do granicy z działką W. K.. Taki układ terenu utworzył naturalną nieckę, której zagłębienia znajdują się na działce W. K. Na tej działce teren nad rzeką jest nieco wzniesiony, co utrudnia powierzchniowy spływ
IVSA/Wa411/07
wody do rzeki. Wzniesienie to spowodowane jest słabym rozplanowaniem ziemi po robotach regulacyjnych na rzece W. Natomiast na działce J. K ziemia z robót na rzece została rozplanowana dokładniej, tym samym wzniesienie nie występuje.
Przeprowadzona ekspertyza wykazała, iż sporna bruzda obecnie nie istnieje, została zlikwidowana zgodnie z decyzją Wojewody (...) z 1998 r. Z wyjaśnień wynika, iż przebiegała od przepustu pod drogą powiatową, wzdłuż nasypu drogowego, dalej działką J. K. w odległości 3 m od granicy z działką sąsiada, w kierunku rzeki W. W opinii biegłego wykonanie w tym miejscu bruzdy było właściwe ze względu na jej usytuowanie i cel. Jednakże w drugiej połowie 1995 r. wykonana bruzda nie mogła spełniać swej roli ze względu na częste i niezwykle wysokie natężenie opadów deszczu. Spływ powierzchniowy wody z sąsiednich terenów na działkę J. K. był nieunikniony. Grunt występujący na tym terenie należy do średnio przepuszczalnych, a i nie bez znaczenia pozostaje usytuowanie działki w pobliżu rzeki i poziom jej wód. Spływ wody ogranicza również utwardzona droga powiatowa (...). Wojewoda nadto wskazał na kwestię przepustu stwierdzając, iż dla tak zainstalowanego przepustu trudno znaleźć uzasadnienie techniczne, jak również gospodarcze, gdyż powinien on mieć zabezpieczony swobodny odpływ wody do odbiornika, którego w tym przypadku nie uwzględniono. Nadto, jak wynika z ustaleń eksperta, na żadnych mapach ewidencyjnych w Starostwie Powiatowym w P. rów przebiegający przez sam środek działki J. K., który został zakopany, a mógłby po odtworzeniu posłużyć do odprowadzania wód z przepustu do rzeki, nie występował i nie występuje. Co więcej takie usytuowanie rowu nie jest możliwe ze względu na ukształtowanie terenu.
Podsumowując Wojewoda (...) stwierdził, iż wykonana na działce J. K. bruzda nie była przyczyną zalania działki W. K. w drugiej połowie 1995 r. Powołując się na ekspertyzę organ uznał postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. - następca prawny W. K. wnosząc o jej uchylenie. Nadto skarżący wskazał uchybienia przed organem i wniósł o ponowne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, jej rozszerzenie i doręczenie, zawiadomienie o przeprowadzeniu przez biegłego dowodu z jego opinii oraz
IVSA/Wa411/07
dokonywanych oględzinach, a tym samym umożliwienie zajęcia stanowiska w trakcie przeprowadzania tych dowodów, przeprowadzenie oględzin gruntów J. K. i M. K. oraz doręczenie wydanej już opinii biegłego. Decyzja Wojewody została, zdaniem skarżącego, wydana z naruszeniem art. 79 § 1 , 10, 80 i 81 kpa bowiem opiera się na opinii biegłego, która nigdy nie została doręczona skarżącemu, tym samym uniemożliwiając możliwość wypowiedzenia się co do tego dowodu. Nadto skarżący zarzucił sprzeczność rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania zawartego w wydanej decyzji z jej uzasadnieniem i zawartych w niej tylko częściowo prawidłowo ustalonym stanem faktycznym. Niezrozumiałym jest dlaczego organ dopuścił dowód z opinii biegłego umarzając jednocześnie postępowanie. M. K. stwierdził także, iż rów wykonany przez J. K. w kierunku budynków W. K. i do miedzy z jego nieruchomością miał za zadanie osuszyć grunty J. K. Ten ostatni miał świadomość, że nieruchomość skarżącego położona jest niżej i prowadzić do będzie do zalewania tego gruntu. Sporna bruzda natomiast nie mogła zostać wykonana w sposób właściwy jeśli, jak twierdzi organ, nie mogła spełniać swojej roli. Wojewoda (...) wydając decyzję o umorzeniu nie wyjaśnił, odnosząc się do przepustu zainstalowanego na wysokości działki J. K., czy w ogóle istniało pozwolenie wodno - prawne na jego wybudowanie bowiem w opinii skarżącego stanowi ono samowolę budowlaną oraz nie podjął jakiejkolwiek próby trwałego uregulowania stosunków wodnych na gruncie J. K. i gruntach sąsiednich pomijając swoje ustalenia w zakresie przedmiotowego przepustu. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, iż rów wykonany przez J. K. nie był przyczyną zalania działki W. K. pomijając tym samym ustalenia pracowników Urzędu Rejonowego w C. zawarte w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji. W ocenie skarżącego, gdyby J. K. nie wykonał jesienią 1995 r. rowu odprowadzającego nadmiar zebranej na jego gruncie wody pod budynki i na nieruchomość skarżącego, do zalania jego gruntów na skutek przelewania się wody nie doszłoby w ogóle.
M. K. wniósł również o wydanie decyzji administracyjnej, która w sposób trwały ureguluje stosunki wodne na gruncie J. K. i M. K.
IVSA/Wa411/07
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego, zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną, strony zostały poinformowane najpierw zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. o prowadzonym postępowaniu i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń, a następnie pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. informującym o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na jej zawiłość. Biegły sądowy po przyjęciu zlecenia powierzoną mu pracę wykonywał indywidualnie, w tok której zleceniodawca nie ingerował. Ze względu na niesprzyjające warunki meteorologiczne biegły zmuszony był wykonać prace terenowe jak najszybciej. W dniu 4 lutego 2005 r. odbyła się wizja w terenie z udziałem stron. Wojewoda przyznał, że przed wydaniem decyzji nie umożliwiono stronom zapoznania się i wypowiedzenia na temat sporządzonej ekspertyzy, stąd organ uznał żądanie wznowienia postępowania czym umożliwił stronom udział w postępowaniu wypełniając tym samym zapis art. 10 kpa.
Nadto Wojewoda (...) podniósł, iż przedmiot w sprawie - bruzda terenowa - nie istnieje. Została zlikwidowana zgodnie z zaleceniami Wojewody (...) w 1998 r. Dalej organ przytoczył wnioski wynikające z ekspertyzy biegłego. Wskazał także, iż problem przepustu pod drogą powiatową nie stanowi przedmiotu decyzji Urzędu Rejonowego, nie podlega więc rozstrzygnięciu w trybie odwoławczym i powinien być przedmiotem odrębnego postępowania przeprowadzonego przez organ kompetentny w tym zakresie. Jednocześnie poinformował, iż biegły sądowy zawiadomił Starostę P. o zaistniałych nieprawidłowościach.
Wojewoda stwierdził, że istotą toczącego się postępowania od 1995 r. jest wpływ bruzdy terenowej na zmianę stosunków wodnych na działkach stron. Po raz kolejny w swych decyzjach podnosi o bezzasadności dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie ze względu na brak przedmiotu w sprawie i udowodnienie braku wpływu na zmianę stosunków wodnych w czasie istnienia tego przedmiotu (bruzdy terenowej).
Reasumując, organ podniósł, iż sporna bruzda nie zmieniła stosunków wodnych na omawianym gruncie, o których mowa w art. 29 -Prawo wodne. Spełniała rolę pozytywną. Gdyby bruzdy nie było woda całą swoją objętością spływałaby na działkę W. K.
IVSA/Wa411/07
A zatem, w oparciu o ekspertyzę, Wojewoda (...) uznał postępowanie za bezprzedmiotowe.
Na rozprawie dnia 10 kwietnia 2007 r. skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 kpa kategorycznie zaprzeczył ażeby był powiadomiony przez biegłego lub organ o zamiarze przeprowadzenia oględzin na gruncie. Przyznał, że telefonicznie, dzień przed wizją poinformowany o niej został jego ojciec, który był na gruncie lecz tylko w celu wskazania nieruchomości będących przedmiotem postępowania.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006 r. Sąd w oparciu o treść art. 56 P.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe w związku z toczącym się postępowaniem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia (...) lutego 2005 r. Postępowanie to zostało ostatecznie zakończone decyzją z dnia (...) sierpnia 2006 r., którą Prezes Krajowego zarządu Gospodarki Wodnej uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r. stwierdzająca, że poprzednia decyzja została wydana z naruszeniem prawa jednakże nie uchylono jej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2007 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).
IVSA/Wa411/07
Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ustawodawca w art. 10 kpa ustanowił zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiednio do tych obowiązków organów administracji publicznej, powołany przepis, jest podstawą do ustalenia praw procesowych strony, tj. prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Kształtuje on zatem prawa strony, czego następstwem prawnym jest to, że strona rozporządza swymi prawami, a zatem w razie odstąpienia przez stronę od ich realizacji nie można z tego tytułu wyprowadzać negatywnych następstw dla strony.
Innymi słowy prowadzone postępowanie administracyjne rządzi się określonymi zasadami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ich naruszenie w toku prowadzonego postępowania skutkować może wadliwością całego postępowania, jeśli uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy. Zasada prawa do czynnego udziału doznaje, co prawda, wyjątków wskazanych w art. 10 § 2 kpa, jednakże dopuszczalność prowadzenia postępowania bez czynnego udziału strony w postępowaniu jest jedynie wyjątkiem, a zatem jako wyjątek podlega ścisłej wykładni. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż zasadę tą przyjmuje także Europejski Kodeks Dobrej Administracji (art. 16) co wskazuje na wagę tej zasady.
Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie. Zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie normy prawa materialnego lub procesowego. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa. Zarzut takiego
IVSA/Wa411/07
naruszenia może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. II OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż niniejsza sprawa była już kilkakrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia przez NSA. W pierwszym wyroku z dnia 28 lipca 1997 r. Sąd ten uchylił zaskarżoną w tym postępowaniu decyzję i wskazał, że sprawa wymaga jednoznacznego wyjaśnienia przez eksperta. Zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz.U. nr 153, poz.1270 ) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r, z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
W konsekwencji należało przyjąć, że ocena prawna i wskazania zawarte w w/w wyroku z dnia 28 lipca 1997 r. wiążą tut. Sąd oraz organ, któremu przekazano sprawę do rozpoznania.
Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że organ przeprowadził dowód z ekspertyzy biegłego z zakresu melioracji rolnych a jej treść i wnioski przytoczone zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody (...). W rozpatrywanej sprawie przedmiot i zakres opinii biegłego został ustalony właściwie - była to wykonana przez biegłego sądowego z zakresu melioracji gospodarki wodnej i budownictwa wodnego i ogólnego ekspertyza techniczna mająca odpowiedzieć na pytanie czy oraz jaki na istniejące stosunki wodne miał fakt wykonania bruzdy terenowej na działce J. K. i czy konsekwencją jej wykonania mogło być zakłócenie stosunków wodnych na gruncie W. K. oraz określenie przyczyny okresowego nadmiernego nawilgocenia gruntu, a nawet okresowych stagnacji wody na działce skarżącego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym charakteru opinii biegłego podkreśla się przede wszystkim niewiążący charakter takiej opinii dla organu administracji. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2002 r., sygn. akt I SA 1978/00, stwierdza się wprost, że opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód,
8
IVSA/Wa411/07
gdyż to organ - nie zaś biegły - prowadzi postępowanie (LEX Nr 81669). Jednocześnie zwraca się uwagę, że obowiązek oceny opinii biegłego wyłącza siłą rzeczy możliwość zignorowania tej opinii. Tak więc jeżeli organ dopuścił dowód z opinii biegłego, potrzebując wiadomości specjalnych, to w swoim rozstrzygnięciu nie może jej zignorować (wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r. sygn. akt I SA 313/99, LEX nr 54522).
Należy zwrócić jednak uwagę, że trafny jest zarzut skarżącego, co do tego, że dowód ten został przeprowadzony z naruszeniem przepisów kpa a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 79 §1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. W wyroku z dnia 18 listopada 1999 r. USA 12110/99 (LEX nr 46806), że art. 79 kpa stanowi następną (po wyrażonej w art. 10) gwarancję realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Nakłada obowiązek zawiadomienia strony co najmniej na 7 dni przed terminem czynności. Zachowanie wymogu art. 79 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym wpływ na wynik sprawy.
W takiej sytuacji pominięcie zawiadomienia strony o przeprowadzeniu wizji lokalnej, która była podstawą sporządzenia ekspertyzy bez wątpienia stanowi naruszenie wskazanego wyżej art. 10 kpa, co musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji bowiem miało to wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zauważyć, że organ nie poinformował także skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o tym, że opinia została sporządzona i że można zapoznać się z jej treścią i ewentualnie wnieść uwagi.
Nie może ujść także uwadze, że skarżący kwestionuje podstawowe ustalenia faktyczne dokonane przez biegłego, w oparciu o które ocenił on, że wykonana bruzda po pierwsze - została zlikwidowana, a po drugie - nawet jeśli istnieje to jej wykonane nie zmieniło stosunków wodnych na gruncie skarżącego w 1995 r.
Organ twierdził, że z oświadczenia biegłego wynika, że strony niniejszego postępowania zostały przez niego telefonicznie poinformowane o dacie i godzinie przeprowadzenia wizji w terenie jednakże wskazać należy, że z tego oświadczenia wynika, że o dacie wizji został poinformowany W. K., który w tym
IVSA/Wa411/07
czasie nie był już stroną postępowania albowiem umową z dnia 26 stycznia 2001 r. (5 lat wcześniej!) nieruchomość będącą przedmiotem sprawy podarował synowi-M. K.
Okoliczności te wskazują, że dowód z ekspertyzy biegłego został przeprowadzony z naruszeniem art. 79 § 1 a w konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem tych przepisów. W tym zatem zakresie zarzuty skargi są słuszne. Natomiast nie ma racji skarżący, że obowiązkiem organu było z urzędu doręczyć stronom postępowania odpis opinii. Zgodnie z treścią art. 10 w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. W aktach sprawy brak jest natomiast wniosku skarżącego, o sporządzenie kserokopii bądź uwierzytelnionych odpisów.
Odnosząc się natomiast do wniosku skargi dotyczącego uregulowania stosunków wodnych na gruntach J. K. i M. K., stwierdzić należy, iż nie mogą być one przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie.
Sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji dotyczyła li tylko likwidacji bruzdy wykonanej przez J. K. i w żaden sposób nie regulowała stosunków wodnych na tym gruncie w innym - ogólnym aspekcie. Skarżący może oczywiście wystąpić ze stosownym wnioskiem do organów administracji o uregulowanie tej kwestii lecz będzie ona rozpoznawana w innym postępowaniu. Mając na wadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit c ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy P.p.s.a.