IV SA/WA 395/21

IV SA/Wa 395/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Golat /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Barszcz
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OSK 732/22 - Wyrok NSA z 2025-06-10
III OZ 223/22 - Postanowienie NSA z 2022-04-07
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 19, art. 20, art. 21, art. 156, art. 145, art. 49, art 49 b § 1, art. 108 § 1, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 283
art. 82 ust. 1 pkt 1a, art. 66 ust. 1 pkt 8, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 74 ust. 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 września 2021 r. sprawy ze skarg S. P. i E. C. na decyzję Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych warunków dla przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej GDOŚ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.), określanej dalej jako K.p.a., w związku z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2020 r., poz. 283, ze zm.), dalej ustawa ooś, po rozpatrzeniu odwołania S. P. z dnia 14 lutego 2020 r., J. S. z dnia 18 lutego 2020 r. oraz E. C. z dnia 3 marca 2020 r. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], działającego na podstawie wniosku Miasta W. z dnia 21 grudnia 2017 r., znak: IP/484/2017/EG, określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją C4 "P." do Stacji Techniczno - Postojowej (STP) M., wraz z STP M., według wariantu 1,uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, uchylił w części i umorzył postępowanie organu I instancji w tej części, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję RDOS w W. z dnia [...] lutego 2020 r.
Sentencja zaskarżonej decyzji brzmi następująco:
"1. uchylam pkt 1.2.1. ww. decyzji w brzmieniu:
Na etapie realizacji inwestycji zapewnić ochronę: pni, koron i systemów korzeniowych drzew przewidzianych do pozostawienia zgodnie ze sztuką ogrodniczą i pod nadzorem przyrodniczym, przed zagrożeniami bezpośrednimi (np. urazy mechaniczne) i pośrednimi wynikającymi z pogorszenia warunków siedliskowych (np. obniżenie poziomu wód gruntowych) i w tym zakresie orzekam:
W celu zminimalizowania wpływu zaplanowanych prac na drzewa nieprzeznaczone do wycinki należy:
a) pnie drzew, gdzie w rejonie rzutów ich koron konieczne będzie wykonywanie prac ziemnych, budowlanych oraz ruch pojazdów, zabezpieczyć przez szczelneoszalowanie deskami, wypełniając przestrzeń pomiędzy pniem a deską materiałem amortyzującym (np. matami słomianymi, jutą), deski mocować bez użycia gwoździ, wysokość szalowania ok. 2 m, do wysokości dolnych gałęzi korony, dolną krawędź opierać na podłożu, nie zaś na nabiegach korzeniowych; b) zachowane drzewa znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie robót budowlanych, gdzie nie są planowane prace/przejazdy sprzętu mechanicznego w obrębie rzutu koron, wygrodzić trwałym ogrodzeniem lub taśmą ostrzegawczą. Należy unikać prac w strefie korzeniowej drzew. Ewentualne prace prowadzone w strefie korzeniowej (od pnia drzewa do 2 m od obrysu korony) należy wykonywać ręcznie. Dokładne miejsce i sposób wykonania zabezpieczeń określi specjalista dendrolog z nadzoru przyrodniczego.;
2. uchylam pkt 1.2.3 ww. decyzji w brzmieniu:
Korzenie odsłonięte w czasie wykopów należy zabezpieczyć przed bezpośrednim działaniem słońca, wiatru i mrozu. W warunkach grożących przesuszeniem korzeni roślinność należy podlewać i utrzymywać korzenie w stanie wilgotnym i w tym zakresie orzekam: Korzenie odsłonięte w czasie wykopów należy, w miarę możliwości, ręcznie wpuścić głębiej i zabezpieczyć przed wysychaniem i przymrozkami, np. poprzez zastosowanie osłon jutowych, a wykopy w pobliżu drzew niezwłocznie zasypać po zakończeniu prac. W przypadku przerw w pracy wykopy należy tymczasowo zasypać lub przykryć korzenie matami słomianymi, aby przeciwdziałać ich wysychaniu. W warunkach grożących przesuszeniem korzeni drzewa należy podlewać i utrzymywać korzenie w odpowiedniej wilgotności. Niedopuszczalne jest obcinanie korzeni szkieletowych drzew.
3. uchylam pkt 1.2.7. ww. decyzji w brzmieniu: Należy wykonać nasadzenia zieleni towarzyszącej. Do nasadzeń należy wykorzystać gatunki rodzime dostosowane do występującego na terenie nasadzeń siedliska i w tym zakresie orzekam: W celu zminimalizowania wpływu zaplanowanej wycinki na środowisko należy:
a) drzewa gatunków inwazyjnych usunąć z karpinami, zaś usunięte korzenie zutylizować,
b) w stosunku do zaplanowanej skali wycinki, w miejscu możliwie jak najbliższym obszarowi wycinki, dokonać nasadzeń zastępczych drzew w liczbie odpowiadającej skali wycinki. Dobór składu gatunkowego drzew do nasadzeń powinien być zaproponowany przez botanika z nadzoru przyrodniczego. Monitoring udatności i trwałości nasadzeń zastępczych drzew należy prowadzić w okresie 5 lat od ich nasadzenia - w 1, 3 i 5 roku. W przypadku stwierdzonego braku zachowania żywotności drzew, nasadzenia należy uzupełnić w stosunku 1:1. Nasadzenia należy uzupełnić najpóźniej w następnym roku kalendarzowym. Termin sadzenia określi nadzór przyrodniczy, uwzględniając gatunek i typ wykorzystanej sadzonki (z zakrytym bądź odkrytym systemem korzeniowym), a także uwarunkowania meteorologiczne,
c) na terenach sąsiadujących z obszarem wycinki zamontować 45 skrzynek lęgowych dla ptaków, w tym: 15 skrzynek typu A (średnica otworu wlotowego 33 mm),5 skrzynek typu Al (średnica otworu wlotowego 27 mm),20 skrzynek typu B (średnica otworu wlotowego 45 mm),5 skrzynek typu P (szczelina między przednią listewką a daszkiem: 35 mm),
c) na terenach sąsiadujących z obszarem wycinki zamontować 5 skrzynek dla nietoperzy,
d) szczegółowe miejsca montażu budek dla ptaków oraz skrzynek dla nietoperzy zostaną wskazane przez ornitologa i chiropterologa z nadzoru przyrodniczego, w miejscach odpowiadających wymaganiom biologicznym i ekologicznym poszczególnych gatunków;
e) skrzynki należy powiesić przed przeprowadzeniem wycinki, a także corocznie przez okres 30 lat, od dnia ich zawieszenia, zapewnić ich czyszczenie i konserwację pod nadzorem przyrodniczym. Budki muszą być czyszczone ze starego materiału gniazdowego i konserwowane po każdym sezonie lęgowym, jednokrotnie w okresie od 1 października do końca lutego. Budki zniszczone należy wymieniać na nowe, w terminie do końca lutego każdego roku.;
4. uchylam pkt 1.2.10. ww. decyzji w brzmieniu: Prace związane z wycinką drzew i krzewów należy prowadzić pod nadzorem przyrodniczym i w tym zakresie orzekam:
Wycinkę drzew i krzewów kolidujących z realizacją planowanego przedsięwzięcia przeprowadzić poza okresem lęgowym ptaków, przypadającym w terminie od 1 marca do 31 sierpnia. Prowadzenie prac w okresie lęgowym możliwe będzie po uprzednim potwierdzeniu przez specjalistę ornitologa braku lęgów gatunków chronionych. Kontrolę zasiedlenia drzew i krzewów przez ornitofaunę przeprowadzić nie wcześniej niż 10 dni przed rozpoczęciem wycinki. W przypadku wykrycia w trakcie wycinki występowania lęgów gatunków chronionych zaprzestać jej do czasu stwierdzenia przez nadzór ornitologiczny wyprowadzenia lęgów;
5. uchylam pkt 1.2.11. ww. decyzji w brzmieniu: Przed rozpoczęciem robót należy sprawdzić z udziałem nadzoru przyrodniczego teren budowy pod kątem obecności zwierząt i ewentualnie przenieść je poza linie rozgraniczające budowy i w tym zakresie orzekam: Prace związane z budową przedmiotowego odcinka II linii metra, w tym wykonanie działań minimalizujących w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na elementy środowiska przyrodniczego, jak również działań kompensujących, prowadzić pod stałym nadzorem specjalistów posiadających wiedzę z dziedziny botaniki, ornitologii, entomologii, herpetologii i chiropterologii. W szczególności nadzorem objąć prace dotyczące m.in. wycinki zadrzewień, miejsc składowania materiałów budowlanych, wykopów budowlanych pod stacje oraz wentylatornie.;
6. uchylam pkt 1.2.14. ww. decyzji w brzmieniu: Przed zasypaniem wykopów należy sprawdzić ich dno pod kątem obecności zwierząt, a w przypadku stwierdzenia osobników ewakuować je poza teren budowy i w tym zakresie orzekam: Minimum raz dziennie kontrolować wykopy budowlane, a uwięzione w nich zwierzęta niezwłocznie przenosić do siedlisk odpowiadających danemu gatunkowi. Analogiczną kontrolę należy przeprowadzić bezpośrednio przed zasypaniem wykopów.;
7. uchylam pkt 1.2.18. ww. decyzji w brzmieniu: Na etapie realizacji inwestycji zaplecze budowy, a w szczególności miejsca postoju pojazdów i maszyn, zorganizować na terenie uszczelnionym i zabezpieczyć przed przedostaniem się substancji ropopochodnych do gruntu i wód, wyposażyć w materiały sorpcyjne umożliwiające szybkie usunięcie ewentualnych wycieków paliw i w tym zakresie orzekam: Miejsca postoju maszyn i urządzeń budowlanych, stwarzających zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego substancjami ropopochodnymi, uszczelnić poprzez zastosowanie np. geomembrany oraz wyposażyć w maty sorpcyjne oraz sorbenty i inne środki techniczne na potrzeby prowadzenia ewentualnych działań ratowniczych. Miejsca do mycia, tankowania i napraw sprzętu budowlanego zlokalizować na terenie budowy oraz zapleczach budowy, zabezpieczonych przed zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego poprzez jego uszczelnienie np. przy użyciu geomembrany lub innych materiałów spełniających ww. funkcję.;
8. uchylam pkt 1.2.58. ww. decyzji w brzmieniu: Maksymalne roczne zużycie preparatów zawierających lotne związki organiczne stosowanych w obiektach zlokalizowanych na terenie STP "M." (budynki elektrowozowni, hali warsztatów utrzymania infrastruktury, koM. lakierniczo-suszarniczej, koM. przygotowawczej, boksu lakierniczego) nie powinno przekroczyć następujących ilości:
- Płyn myjący Eskaphor HD 6: 2850 kg.
- Benzyna ekstrakcyjna III niskoaromatyczna: 840 kg,
- Lakier akrylowy DECO COLORt DACH SPRA Y: 140 kg,
- Płyn penetrująco-smarujący WD 40: 110 kg,
- Płyn K2 TIRUS - przeciwko zamarzaniu pneumatycznych układów hamulcowych: 110 kg.
- Płyn myjący RM-31 ASF: 40 kg,
- Preparat antykorozyjny Zinga aerozol: 40 kg,
- Płyn myjący RM-81 ASF: 40 kg,
- Rozpuszczalnik Nitro-celulozowy: 40 kg,
- Nafta: 30 kg,
- Rozpuszczalnik chlorokauczukowy: 20 kg,
- Środek do mycia styków Loc 7039: 20 kg.
- Emalia i farba chlorokauczukowa: 20 kg,
- Klej Loctite 454: 5 kg.
Czas pracy kabiny lakierniczej w ciągu roku nie powinien przekroczyć 4000 godzin.
i w tym zakresie orzekam: Maksymalna roczna emisja substancji z obiektów zlokalizowanych na terenie STP M. (budynki elektrowozowni (obiekt nr 2-9), hala napraw taboru (obiekt nr 10), hala koM. odkurzania (obiekt nr 12), hala warsztatów utrzymania infrastruktury (obiekt nr 23), komora lakierniczo - suszarnicza, komora przygotowawcza, boks lakierniczy (obiekt nr 25)), nie powinno przekroczyć przytoczonych ilości:
9. uchylam pkt 1.3.8. ww. decyzji w brzmieniu:
Należy wykonać ocenę szkodliwości drgań powstałych zarówno podczas budowy, jak i w trakcie eksploatacji metra dla konstrukcji budynków (ocena w oparciu o skalę SWD - skalę wpływów dynamicznych). Wyniki oceny oraz szczegółowe rozpoznanie warunków geologicznych obszaru budowy przedmiotowego odcinka metra powinny stanowić podstawę do opracowania ewentualnych niezbędnych zabezpieczeń, chroniących tę zabudowę przed efektem przenoszenia się drgań na ich konstrukcję.
i w tym zakresie orzekam: W celu ograniczenia uciążliwości dla ludzi oraz zabezpieczenia obiektów budowlanych przed wpływem drgań dynamicznych:
a) na całej długości planowanego odcinka linii metra zastosować konstrukcję nawierzchni szynowej w systemie podpór blokowych w otulinie (EBS), w rozstawie 750 mm lub 650 mm,
b) na całej długości planowanego odcinka linii metra pod płytami podtorowymi zastosować maty wibroizolacyjne,
c) parametry mat wibroizolacyjnych dobrać w oparciu o obliczenia symulacyjne wykonywane dla poszczególnych fragmentów planowanego odcinka linii metra,
d) na terenie Stacji Techniczno - Postojowej (STP) M. zastosować nawierzchnię torową u technologii podsypkowej i bezpodsypkowej,
e) okresowo kontrolować stan szyn metra. W przypadku stwierdzenia nierówności skutkujących wzrostem poziomu drgań przeprowadzać szlifowanie szyn.;
10. uchylam pkt 1.3.13. ww. decyzji w brzmieniu:
W przypadku wprowadzenia rozwiązań mogących mieć niekorzystny wpływ na klimat akustyczny i powietrze atmosferyczne należy poprawność przyjętych rozwiązań potwierdzić stosownymi analizami, o których mowa w § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935)i umarzam postępowanie w tym zakresie;
11. uchylam pkt 2 ww. decyzji w brzmieniu:
Stwierdzam konieczność wykonania badań monitoringowych:
2.1. na etapie realizacji inwestycji prowadzić monitoring zmiany poziomu wód gruntowych w otworach piezometrycznych i w tym zakresie orzekam: Nakładam następujący zakres monitoringu:
a) przed przystąpieniem do prac budowlanych, w fazie budowy, a także do jednego roku po oddaniu obiektu do eksploatacji prowadzić pomiary położenia zwierciadła wód podziemnych. Otwory piezometryczne zlokalizować wzdłuż całej trasy projektowanego odcinka metra. W okresie realizacji inwestycji pomiary prowadzić z częstotliwością nie mniejszą niż jeden raz dziennie. Przed przystąpieniem do prac budowlanych i po oddaniu obiektu do eksploatacji częstotliwość pomiarów może być zmniejszona. Wyniki monitoringu kwartalnie (nie później niż 2 tygodnie od zakończenia danego cyklu) przedstawiać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie, b) przed przystąpieniem do prac budowlanych, a także fazie budowy prowadzić pomiary deformacji ośrodka gruntowego (osiadań powierzchni terenu). Punkty obserwacji (repery) zlokalizować wzdłuż trasy projektowanego odcinka metra, w wytypowanych miejscach w zależności od istniejącego zagospodarowania terenu. Częstotliwość pomiarów w punktach obserwacji powinna być nie mniejsza niż jeden raz dziennie. Wyniki monitoringu kwartalnie (nie później niż 2 tygodnie od zakończenia danego cyklu) przedstawiać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W.;
12. uchylam pkt 3 ww. decyzji w brzmieniu: Stwierdzam konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś i w tym zakresie orzekam:
Stwierdzam:
a) konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś. W szczególności należy zaprojektować właściwe działania minimalizujące oddziaływanie akustyczne na etapie budowy inwestycji, a także szczegółowo określić lokalizacje punktów monitoringowych (otworów piezometrycznych oraz reperów) umożliwiających realizację warunków określonych w pkt 2 decyzji,
b) brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś;
13. w pozostałym zakresie utrzymuję ww. decyzję w mocy.
GDOŚ w uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan sprawy.
RDOŚ, z uwagi na liczbę stron biorących postępowaniu, zastosował art. 74 ust. 3 ustawy ooś, w myśl którego jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się art. 49 K.p.a., a zatem, poza inwestorem, pozostałym stronom postępowania doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło poprzez publiczne obwieszczenie. RDOŚ obwieszczeniem z dnia [...] lutego 2020 r., znak: WOOŚ-II.4210.54.2017.MC.57, zamieszczonym na tablicy ogłoszeń oraz w BIP Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w O. oraz na monitach elektronicznej tablicy ogłoszeń i stronie internetowej w Urzędzie Dzielnicy W., w Urzędzie Miejskim w O. (w terminie od 4 lutego do 19 lutego 2020 r.) oraz w Urzędzie Dzielnicy W. (w terminie od 4 lutego do 18 lutego 2020 r.) poinformował strony o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Zaskarżona decyzja została doręczona stronom w dniu 18 lutego 2020 r.
S. P. - właściciel nieruchomości o nr ewid. [...], obręb [...], B. wniósł odwołanie dnia 14 lutego 2020 r. oraz 19 lutego 2020 r., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Ponadto J. S., będący właścicielem nieruchomości o nr ewid. [...], [...], [...] oraz [...], obręb [...], B. pismem z dnia 18 lutego 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 26 lutego 2020 r., wniósł odwołanie, zawierając w petitum to samo żądanie.
Pismem z dnia 3 marca 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 14 lipca 2020 r., E. C. - współwłaścicielka nieruchomości o nr ewid. [...] oraz [...], obręb [...], B. wniosła odwołanie, przedkładając to samo żądanie. Odwołująca się w dniu 23 kwietnia 2020 r. przedłożyła uzupełnienie odwołania, jednakże pismem z dnia 19 maja 2020 r. wycofała je, oświadczając że nie zrzeka się prawa do wniesienia odwołania, a jedynie zmienia datę jego wniesienia. GDOŚ nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w piśmie z dnia 23 kwietnia 2020 r.
Zdaniem S. P. zakończenie trasy II linii metra możliwe byłoby na stacji L. Zaproponował przebieg trasy bez konieczności budowy dwóch dodatkowych stacji II linii metra, tj. stacji P. i C., co skutkowałoby skróceniem przebiegu całej trasy inwestycji o ok. 3,5 km. Wywodził, że grunty przeznaczone pod budowę stacji są wysokiej klasy rolniczej i nie należy ich zabudowywać. W jego opinii, na terenie miasta W. znajdują się grunty o dużo gorszych parametrach i takie obszary powinny być wykorzystywane do zabudowania.
Kwestionując decyzję S. P. wskazał ponadto, że:
1. doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5-7 ustawy ooś, bowiem nie zostały podjęte wszelkie działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli;
2. w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dalej raport ooś, w sposób niewystarczający przedstawiono warianty realizacji inwestycji. S. P. podkreślił, że w dokumentacji opisano jedynie jeden wariant, natomiast racjonalny wariant alternatywny różni się od inwestorskiego wyłącznie zagospodarowaniem STP M., a raport ooś zawiera ponadto dość lakoniczny opis wariantu, polegającego na braku realizacji przedsięwzięcia. Raport ooś nie zawiera zestawienia oddziaływań analizowanych wariantów, ich porównań i uzasadnienia wyboru wariantu wnioskowanego, czym narusza art. 66 ust. 1 pkt 5-7 ustawy ooś. Zdaniem S. P. nie określono także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a możliwa jest inna lokalizacja STP M.;
3. planowane przedsięwzięcia może wywrzeć wpływ na środowisko gruntowo-wodne, nadmierne generowanie drgań, odkształcenia ośrodka gruntowego, upłynnienie gruntów, itp. Zawarte w raporcie ooś wyniki analiz zdaniem Strony wykazały, że realizacja inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie ludzi;
4. dojdzie do ponadnormatywnych emisji hałasu na obszarach podlegających ochronie akustycznej w sąsiedztwie stacji C2 "C." i wentylatomi V3;
5. wystąpią przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 pomniejszonych o aktualne tło zanieczyszczeń powietrza;
6. nieuzasadnione w przypadku zaskarżonej decyzji było nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 K.p.a., ponieważ żadna z przesłanek nie zaistniała. Wobec powyższego strona wystąpiła z wnioskiem o uchylenie rygoru.
Z kolei J. S. decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie:
7. art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy ooś, poprzez nałożenie obowiązku wykonania badań monitoringowych bez określenia szczegółowego zakresu, częstotliwości przeprowadzenia oraz wskazania, jakim organom należy przedkładać ich wyniki. Według Strony organy nie mają możliwości kontroli i wyegzekwowania obowiązku;
8. art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś, poprzez opisanie w raporcie ooś jedynie dwóch wariantów, zamiast uwzględnienia trzech, tj. wariantu inwestora, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska;
9. art. 37 pkt 2 ustawy ooś, w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy ooś, poprzez wybiórcze i zdawkowe odniesienie się do uwag i wniosków złożonych przez przedstawicieli lokalnej społeczności, co przemawia za uchyleniem decyzji. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona wadliwie i wobec niewyjaśnieniawątpliwości zgłaszanych przez członków społeczeństwa winna być powtórzona, w szczególności w kontekście niezobowiązania do zastosowania ekranów akustycznych, chroniących przed emisją hałasu na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], B. Zdaniem Strony zestawienie przez RDOŚ w W. uwag i wniosków społeczeństwa oraz sposób ustosunkowania się do nich w tabelach (str. 19-22 zaskarżonej decyzji) jest wadliwe ze względu na:
- brak oceny oddziaływania w okolicach wejścia przy ul. S.,
- brak źródła poboru wody na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji,
- likwidacji studni przy nieruchomości [...] i [...], stanowiącej jedyne źródło wody,
- lokalizacji podziemnych elementów metra, które spowodują brak wody oraz ograniczenie terenów biologicznie czynnych,
- relacji pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem, a decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...];
10. art. 62 ust. 1 ustawy ooś, w związku z art. 66 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy ooś, poprzez nieuwzględnienie w analizach oddziaływań skumulowanych przedsięwzięcia;
11. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez ograniczenie się przez RDOŚ do streszczenia przebiegu postępowania, stanowisk prezentowanych przez organy opiniujące i uzgadniające oraz na bezkrytycznym przyjęciu twierdzeń wnioskodawcy bez ich wnikliwej analizy;
12. art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku zaistnienia ku temu przesłanek.
Kwestionując decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach E. C. wskazała, że:
13. RDOŚ naruszył art. 10 § 1 K.p.a.;
14. w dniu 25 lutego 2020 r. działając na podstawie art. 49b § 1 K.p.a., w związku z art. 109 § 1 K.p.a. strona zwróciła się do RDOŚ w W. o przesłanie za pośrednictwem platformy ePUAP decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Organ I instancji odmówił stronie doręczenia wydanego rozstrzygnięcia w wersji elektronicznej, tj. w trybie określonym w art. 49b § 1 K.p.a., uniemożliwiając zapoznanie się z treścią decyzji i ustaleniami faktycznymi w niej zawartymi, ograniczając gwarantowany w art. 10 § 1 K.p.a. czynny udział na każdym stadium postępowania;
15. RDOŚ pismem z dnia 27 lutego 2020 r. odmówił Skarżącej udostępnienia odpisu decyzji wskazując, że akta przekazał do GDOŚ, rozpatrującego odwołania, czym naruszył art. 73 K.p.a., uniemożliwiając odniesienie się do decyzji;
16. dla przedsięwzięcia została już wydana ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji, a zatem istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności.
W piśmie z dnia 14 lipca 2020 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, E. C. argumentowała, że:
17. oddzielną przesłanką przemawiającą za uchyleniem decyzji jest niedoręczenie pełnomocnikowi Strony decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.;
18. Doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi ma wymiar wyłącznie informacyjny;
E. C. wniosła ponadto o:
19. wstrzymanie wydania decyzji w postępowaniach odwoławczych, inicjowanych przez Strony, tj. J. S.i S. P., w związku z możliwością związania organu własną decyzją na podstawie art. 110 § 1 K.p.a., przed wniesieniem kolejnego odwołania, po doręczeniu stronie odpisu decyzji.
E. C. pismami z dnia 3 marca 2020 r. oraz z dnia 14 lipca 2020 r. zawnioskowała o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. GDOŚ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], oraz postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], odmówił wstrzymania wykonania. Organ wyjaśnił że opierając się na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku oraz opiniach organów współdziałających - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie W. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie co do okoliczności faktycznych i prawnych.
Organ I instancji dokonał także weryfikacji raportu ooś (wersja ujednolicona z marca 2019 r. oraz uzupełnienie - aneks nr 1 z lipca 2019 r.). Zdaniem RDOŚ dokumentacja spełniała wymogi z art. 66 ustawy ooś, w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji.
RDOŚ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu ooś.
Organ I instancji obwieszczeniem z dnia [...] września 2019 r., [...], podał do publicznej wiadomości informację, że każdy może zapoznać się z dokumentacją sprawy, a także składać uwagi i wnioski. W ramach udziału społeczeństwa do RDOŚ wpłynęły 3 wnioski od:
- E. C. - zawiadomienie z dnia 27 września 2019 r.;
- J. S.- pismo z dnia 11 października 2019 r. z załącznikiem;
- P. C. - wniosek z dnia 11 października 2019 r.
Obwieszczeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. RDOŚ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału.
Uwagi i wnioski dotyczące realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wnieśli:
- J. S. - pismem z dnia 4 marca 2019 r., z załącznikami;
- J. S. - pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. z załącznikami;
- J. S. - pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r. wraz z załącznikiem - pismem skierowanym do spółki M. Sp. z o.o.;
- J. S. - pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. wraz z załącznikiem - pismem skierowanym do Zastępcy Prezydenta W.;
- J. S. - pismem z dnia 11 listopada 2019 r. z załącznikami;
- J. S. - pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. z załącznikami;
- J. S. - pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. z załącznikami;
- P. C. - wniosek z dnia 27 stycznia 2020 r.;
- E. C. - wniosek z dnia 30 stycznia 2020 r.;
- S. P. - pismem z dnia 11 grudnia 2019 r.;
- S. P. - pismem z dnia 12 grudnia 2019 r.;
- S. P. - pismem z dnia 14 grudnia 2019 r.;
- S. P. - pismem z dnia 15 grudnia 2019 r.
GDOŚ dokonał ponownej weryfikacji raportu ooś (wersja ujednolicona z marca 2019 r. oraz uzupełnienie - aneks nr 1 z lipca 2019 r.), a także uzupełnienia przedłożone wpostępowaniu odwoławczym, wskazując że dokumentacja spełnia wymogi wskazane w art. 66 ustawy ooś, w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji.
Uwagi i wnioski wnieśli:
- E. C. pismem z dnia 3 marca 2020 r.;
- E. C. pismem z dnia 19 maja 2020 r.;
- S. P. pismem z dnia 5 czerwca 2020 r.
Zawiadomieniami z dnia 17 listopada 2020 r. GDOŚ poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Pismami z dnia 21 grudnia 2020 r. E. C., za pośrednictwem platformy ePUAP wniosła wniosek dowodowy poświadczający brak przesłania przez organ I instancji pełnomocnikowi strony odpisu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. w trybie art. 49b K.p.a. Strona do wniosku załączyła przekazane przez RDOŚ pismo z dnia 6 sierpnia 2020 r., którym organ I instancji przekazał jedynie pismo przewodnie bez odpisu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 grudnia 2020 r. E. C. zawnioskowała o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a., wskazując, że dopiero skuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania. Z kolei pismem z dnia 7 stycznia 2021 r. E. C. poinformowała GDOŚ o wniesieniu do organu I instancji w dniu 5 stycznia 2021 r. wniosku o uzupełnienie treści decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
Strona pismem z dnia 8 stycznia 2021 r. wniosła o wezwanie inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego w związku z naruszeniem art. 14 § 1 K.p.a., warunkującego dopuszczenie w wersji papierowej materiału dowodowego w celu dochowania zasady pisemności. E. C. podkreśliła, że argumentacja inwestora jakoby obszerność materiału uzasadniała dostarczenie załączników jedynie w wersji elektronicznej nie koresponduje z przedłożeniem w wersji papierowej nie mniej obszernego Raportu oddziaływania na środowisko.
Organ argumentował, że u podstaw wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania leży założenie, że z punktu widzenia ochrony środowiska inwestycja objęta wnioskiem jest dopuszczalna. Organ jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań w kształcie określonym we wniosku może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach, tj.:
- niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub naruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonej w tym planie (art. 80 ust. 2 i 3 ustawy ooś);
- braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, który był poddany ocenie oddziaływania na środowisko, niż wariant proponowany przez wnioskodawcę, jeżeli w stosunku do proponowanego zaistniały przesłanki odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (art. 81 ust. 1 ustawy ooś);
- wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55, ze zm.) - art. 81 ust. 2 ustawy ooś;
- wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310, ze zm.), o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 ww. ustawy (art. 81 ust. 3 ustawy ooś).
GDOŚ wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ooś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony. Przedsięwzięcie realizowane będzie na obszarach, dla których obowiązują: 1. uchwała Rady Miasta W. z dnia 16 grudnia 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "C. 2", zmieniona uchwałą Rady Miasta W. z dnia 20 października 2016 r. Nr [...] w sprawie zmiany uchwały wsprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "C. 2", dalej mpzp 1,2. uchwała Rady Miasta W. z dnia 19 października 2017 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru K., dalej mpzp 2,3. uchwała nr [...] Rady Miasta W. z dnia 24 września 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C., dalej mpzp 3, 4. uchwała nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 4 października 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru M. – M., dalej mpzp 4.
Działania realizowane w ramach przedmiotowej inwestycji, stanowić będą przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 14, pkt 35, pkt 36, pkt 52, pkt 60, pkt 61 oraz pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Organ odwoławczy zbadał zgodność zapisów mpzp 1, mpzp 2, mpzp 3 oraz mpzp 4 z zakresem planowanej inwestycji. GDOŚ wyraził stanowisko, że ww. dokumenty planistyczne dopuszczają realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z § 20a mpzp 1:
1. zasięg korytarza II linii metra zgodnie z rysunkiem planu, dla realizacji lokalnego celu publicznego;
2. dopuszcza się lokalizację tuneli oraz podziemnych i nadziemnych urządzeń technicznych związanych z funkcjonowaniem metra w zasięgu wyznaczonego korytarza II linii metra:
3. na terenie 3 MM dopuszcza się lokalizację podziemnych i nadziemnych urządzeń II linii metra, których budowa i utrzymanie stanowi inwestycję celu publicznego.
Z kolei na podstawie § 3 ust. 1 pkt 13 mpzp 2 obowiązującymi ustaleniami oznaczonymi na rysunku planu jest zasięg korytarza II linii metra. W myśl § 12 pkt 4 lit. g ustala się realizację stacji techniczno-postojowej II linii metra "M." na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3.KM. Zgodnie zaś z § 24 mpzp 2 terenu oznaczony symbolem 3.KM posiada następujące przeznaczenie:
a) podstawowe: stacja techniczno-postojowa metra wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
b) uzupełniające: zabudowa usługowa w szczególności z zakresu administracji, biur, gastronomii.
Na podstawie § 38 pkt 1 lit. c) mpzp 2 teren oznaczony symbolem 17.U/P przeznaczony jest na bazy transportowe.
Na podstawie § 4 ust. 1 pkt 11 lit. f mpzp 3 oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi jego ustaleniami dla zasięgu korytarza II linii metra. Zgodnie zaś z § 15 pkt 9 lit. a) ww. aktu planistycznego w zasięgu korytarza II linii metra, dopuszcza się lokalizację tuneli oraz podziemnych i nadziemnych urządzeń technicznych i budowli, związanych z funkcjonowaniem metra.
Z kolei na podstawie § 27 ust. 2 pkt 1 mpzp 4 dla terenu oznaczonego symbolem 29U/P określa się przeznaczenie podstawowe takie jak: usługi, produkcja, składy, magazyny, stacja techniczno - postojowa metra.
Organ wskazał, że nie zaistniały także przesłanki odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, wynikające z art. 81 ustawy ooś. Ocena oddziaływania wykazała, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000, a także że nie wpłynie negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy Prawo wodne. Nie było także podstaw do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie inwestorskim, a zatem nie była konieczna zgoda inwestora na realizację w wariancie innym, niż wnioskowany.
Jeśli więc w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określone w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku.
Organ odwoławczy, dostrzegając wymagające skorygowania uchybienia w decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. dokonał zmiany decyzji .
Mianowicie w warunku określonym w pkt 1.2.1 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. RDOŚ w W. nałożył na inwestora obowiązek ochrony pni, koron i systemów korzeniowych drzew nieprzeznaczonych do wycinki, zgodnie ze sztuką ogrodniczą i prowadzone pod nadzorem przyrodniczym. W ocenie GDOŚ warunek ten należało doprecyzować, wobec czego określił działania inwestora w celu ochrony drzew nieprzeznaczonych do wycinki. GDOŚ wskazał, że dokładne miejsca i sposób wykonania zabezpieczeń określi specjalista dendrolog z nadzoru przyrodniczego.
RDOŚ w pkt 1.2.3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. zobligował wnioskodawcę, aby korzenie odsłonięte w czasie wykopów zabezpieczyć przed bezpośrednim działaniem słońca, wiatru i mrozu, a w warunkach grożących ich przesuszeniem, roślinność podlewać. GDOŚ modyfikując ww. warunek (pkt 2 decyzji) sprecyzował czynności inwestora ochraniające korzenie odsłonięte przez wykopy budowlane.
W pkt 1.2.7 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia nasadzeń zieleni towarzyszącej. W tym zakresie RDOŚ w W. wskazał jedynie, że do nasadzeń należy wykorzystać gatunki rodzime dostosowane do występujących na danym terenie uwarunkowań. Zmiana ww. obowiązku wynika z konieczności doprecyzowania skali, składu gatunkowego oraz terminu wykonania nasadzeń, a także kontroli ich udatności i trwałości. GDOŚ w pkt 3 decyzji wskazał, aby do nasadzeń wykorzystać skład gatunkowy zaproponowany przez botanika z nadzoru przyrodniczego, w ilości odpowiadającej liczbie wycinanych drzew, a także, aby działania te przeprowadzić w terminie wskazanym przez nadzór przyrodniczy. W celu zapewnienia oczekiwanego efektu nasadzeń, konieczne dodał, by w przypadku wystąpienia ubytków w okresie 5 lat od ich nasadzenia - w 1, 3 i 5 roku, uzupełnić je w proporcji 1:1. GDOŚ zobowiązał inwestora, aby drzewa gatunków inwazyjnych usunąć z karpinami.
Analiza uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r. wykazała konieczność nałożenia na inwestora warunku wykonania dodatkowych działań minimalizujących wycinkę drzew, aby nie utracić siedlisk ornitofauny. W pkt 3 GDOŚ zmodyfikował pkt 1.2.7. decyzji RDOŚ i wskazując, aby na terenach sąsiadujących z obszarem wycinki drzew zamontowano 45 budek lęgowych dla ornitofauny oraz 5 budek dla chiropterofauny. GDOŚ określił umiejscowienie budek i ich montaż, pozostawiając szczegółowe określenie ich lokalizacji nadzorowi przyrodniczemu.
W warunku określonym w pkt 1.2.10 decyzji RDOŚ inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia wycinki drzew i krzewów pod nadzorem przyrodniczym. GDOŚ uznał, że wycinkę należy przeprowadzić poza okresem lęgowym wprowadził ramy czasowe kontroli poprzedzających wycinkę. W przypadku wykrycia w trakcie wycinki lęgów należy jej zaprzestać, do czasu stwierdzenia przez nadzór ornitologiczny wyprowadzenia lęgów.
Zgodnie z warunkiem zawartym w pkt 1.2.11. decyzji RDOŚ, przed rozpoczęciem robót należy sprawdzić z udziałem nadzoru przyrodniczego teren budowy pod kątem obecności zwierząt i ewentualnie przenieść je poza linie rozgraniczające. GDOŚ zadecydował o uszczegółowieniu zakresu nadzoru przyrodniczego (pkt 5 decyzji). W warunku określonym w pkt 1.2.14 decyzji RDOŚ zobowiązał inwestora do kontroli wykopów budowlanych przed ich zasypaniem na okoliczność przedostania się do nich zwierząt, a także do przeniesienia ich poza teren budowy. W ocenie organu II instancji nadzór ten powinien być prowadzony przed samym zasypaniem wykopów, a nadto w trakcie prowadzenia prac minimum raz dziennie (pkt 6 decyzji). Organ wskazał, że zwierzęta znajdujące się w wykopach należy przenieść do siedlisk odpowiadających ich gatunkowi.
RDOŚ w warunku określonym w pkt 1.2.18 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. zobligował wnioskodawcę, aby zaplecze budowy, a w szczególności miejsca postoju pojazdów i maszyn budowlanych, zorganizować na terenie uszczelnionym i wyposażyć w materiały sorpcyjne, niezbędne do usuwania ewentualnych wycieków paliw. GDOŚ zmodyfikował ten warunek (pkt 7 decyzji) uzupełniając go o zalecenia związane z myciem, tankowaniem i naprawami sprzętu budowlanego. Organ I instancji nie przewidział takich czynności i nie sprecyzował w jakich warunkach będą mogły być prowadzone. W konsekwencji mycie czy naprawy sprzętu budowlanego mogłyby odbywać się w dowolnym miejscu, skutkując zanieczyszczeniem wód i powierzchni ziemi substancjami ropopochodnymi. GDOŚ sprecyzował, że miejsca takie należy zlokalizować na terenach i zapleczach budowy oraz uszczelnić chroniąc przed zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego.
W ocenie organu odwoławczego warunek określony w pkt 1.2.58 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. jest nieuzasadniony, gdyż nie można zobowiązać wnioskodawcy do wykorzystywania konkretnych preparatów na terenie STP M. W sytuacji np., gdy dany preparat zostanie wycofany ze sprzedaży konieczna byłaby wówczas zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 155 K.p.a. Wobec powyższego organ odwoławczy w pkt 8 niniejszej decyzji zreformował ww. warunek, kierując się wagą wielkości emisji gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego. Wyjaśnił, że na etapie eksploatacji, emitorami substancji do powietrza będą budynki elektrowozowni (obiekt nr 2-9), hala napraw taboru (obiekt nr 10), hala koM. odkurzania (obiekt nr 12), hala warsztatów utrzymania infrastruktury (obiekt nr 23) oraz komora lakierniczo-suszarnicza, komora przygotowawcza i boks lakierniczy (obiekt nr 25). Organ II instancji w zreformowanym warunku, określonym w pkt 1.2.58 wskazał na maksymalną roczną emisję poszczególnych gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego. Jednocześnie zobowiązał wnioskodawcę, na podstawie art. 181 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, ze zm.), do uzyskania pozwolenia, w którym określona będzie maksymalna wielkość emisji substancji do środowiska. Zdaniem GDOŚ nie jest uzasadnione ograniczenie czasu pracy lakierni do 4000 godzin rocznie, ponieważ ważna jest wielkość emisji substancji do powietrza.
W pkt 1.3.8 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. RDOŚ nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny szkodliwości drgań, powstałych zarówno podczas budowy, jak i w trakcie eksploatacji metra dla konstrukcji budynków (ocena w oparciu o skalę SWD - skalę wpływów dynamicznych). S. P. podniósł w odwołaniu, że przedsięwzięcie może mieć wpływ m.in. na nadmierne generowanie drgań. GDOŚ po analizie raportu ooś zauważył, że dokumentacja nie analizowała wielkości emisji drgań generowanych przez odcinek II linii metra. Dnia 8 kwietnia 2020 r. organ wezwał inwestora do omówienia oddziaływań. Wnioskodawca przedłożył opracowanie "Analiza wpływu drgań i obciążeń dynamicznych na konstrukcję budynków i ludzi w nich przebywających (Politechnika K., sierpień 2020)", zgodnie z którym w przypadku działań wywołanych przejazdami metra z równoczesnym oddziaływaniem komunikacji naziemnej w budynkach, z wyjątkiem budynku przy ul. G., drgania zakwalifikowano jako nieodczuwalne przez konstrukcję budynków. Przy występowaniu każdego z działań dynamicznych nie powinny ani wystąpić uszkodzenia tych budynków, ani następować przyspieszone ich zużycie (str. 6 uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r.). W budynku przy ul. G. przejazdy metra wywoływać będą drgania sięgające II strefy szkodliwości, mogące powodować przyspieszone zużycie budynku i uszkodzenia niekonstrukcyjne (str. 7 uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r.).
Natomiast w kontekście oceny wpływu emisji drgań z przedsięwzięcia na ludzi w budynkach organ podał, że wg dokumentacji w wyniku eksploatacji metra zostanie przekroczony maksymalny wskaźnik odczuwalności drgań wynoszący 0,95, określony w Załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2011 r. Nr 144, poz. 859). Zgodnie z pkt 7 ww. załącznika linia metra powinna być wyposażona co najmniej w dwa punkty pomiaru drgań, zapewniające monitorowanie, w sposób ciągły, poziomu drgań w poziomie podtorza i budynkach sąsiadujących z linią metra.
Wobec powyższego GDOŚ w zmodyfikowanym warunku (pkt 9 decyzji) nałożył na inwestora obowiązek zastosowania działań minimalizujących uciążliwości dla ludzi oraz zabezpieczenia obiektów budowlanych przed wpływem drgań dynamicznych. W tym celu organ II instancji wskazał, że na całym projektowanym szlaku należy zastosować system podpór blokowych w otulinie (EBS), w rozstawie 750 mm lub 650 mm, wraz z montażem elementów wibroizolacyjnych. Z kolei na terenie STP M. konieczne jest zastosowanie nawierzchni torowej w technologii podsypkowej i bezpodsypkowej. Uszczegółowienie działań minimalizujących, nastąpi na etapie projektu budowlanego, co wynika z nałożonego przez RDOŚ w pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że wymagania w zakresie ograniczenia wpływu drgań wynikających z funkcjonowania metra określa załącznik nr 2 do rozporządzenia dot. metra.
GDOŚ uchylił pkt 1.3.13 zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie (punkt 10 decyzji), gdyż powiela obowiązki, których spełnienie wynika z obowiązujących norm prawnych. Wpisywanie w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany przepisami prawa, jest nie tytko zbędne, ale również, w przypadku zmiany przepisów, może doprowadzić do zobligowania do działania wbrew literze prawa. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), w oparciu o które inwestor, miał wykonać analizy w przypadku wprowadzenia rozwiązań mogących mieć niekorzystny wpływ na klimat akustyczny i powietrze atmosferyczne, zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609). Zgodnie z pkt 1.3.13 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. inwestor zobowiązany byłby do wykonania analiz, zgodnie z nieobowiązującym już rozporządzeniem.
RDOŚ w warunku określonym w pkt 2 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. zobowiązał wnioskodawcę do prowadzenia na etapie realizacji przedsięwzięcia monitoringu zmiany poziomu wód gruntowych. J. S. w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy ooś, poprzez nałożenie ww. obowiązku, bez określenia szczegółowego zakresu monitoringu, częstotliwości przeprowadzenia oraz wskazania, jakim organom należy przedkładać informację. Uznając słuszność argumentacji strony w tym zakresie, GDOŚ zdecydował o konieczności zmiany ww. warunku, zobowiązując inwestora, aby przed przystąpieniem do prac budowlanych, w fazie budowy, a także do jednego roku po oddaniu obiektu do eksploatacji prowadzić pomiary położenia zwierciadła wód podziemnych. Otwory piezometryczne mają być zlokalizowane wzdłuż całej trasy projektowanego odcinka metra. W okresie realizacji inwestycji pomiary należy prowadzić z częstotliwością nie mniejszą, niż raz dziennie. Z kolei przed przystąpieniem do prac budowlanych i po oddaniu obiektu do eksploatacji częstotliwość pomiarów może być zmniejszona. GDOŚ zobowiązał inwestora do przedłożenia wyników z monitoringu zmiany poziomu wód gruntowych do RDOŚ. Określenie dokładnej lokalizacji otworów piezometrycznych, ma nastąpić w projekcie budowlanym, co wynika z nałożonego przez RDOŚ w pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.
Jednocześnie GDOŚ zobowiązał inwestora, aby przed przystąpieniem do prac budowlanych i w fazie budowy prowadzić pomiary deformacji ośrodka gruntowego (osiadania terenu). Punkty obserwacji (reperów) zlokalizować wzdłuż trasy projektowanego odcinka metra, w wytypowanych miejscach w zależności od istniejącego zagospodarowania terenu. Częstotliwość pomiarów w punktach obserwacji powinna być nie mniejsza, niż raz dziennie. GDOŚ zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia wyników z monitoringu deformacji ośrodka gruntowego. Rozmieszczenie reperów nastąpi na etapie projektu budowlanego.
Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy ooś, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. W decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. RDOŚ nie przedstawił stosownego stanowiska. Wobec powyższego GDOŚ modyfikując pkt 3 decyzji wskazał (w pkt 12 lit. b), że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w znacznej odległości od granic państwa. Oddziaływanie przedmiotowego odcinka będzie ograniczać się do bezpośredniego otoczenia inwestycji.
Jednocześnie organ odwoławczy przychylił się do stanowiska RDOŚ dotyczącego konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś. W tym zakresie organ II instancji dodatkowo wskazał, że inwestor zobowiązany będzie do zaprojektowania działań minimalizujących ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne podczas realizacji inwestycji, a także szczegółowego przedstawienia lokalizacji punktów obserwacyjnych, niezbędnych do przeprowadzenia monitoringu w zakresie z pkt 2 decyzji RDOŚ z [...] lutego 2020 r.
GDOŚ wywodził, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ określa warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora lub, jeśli zachodzą ku temu przesłanki, odmawia określenia tych warunków. Jeśli w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji, określone w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków w wariancie wskazanym we wniosku. RDOŚ określił środowiskowe uwarunkowania w wariancie preferowanym przez wnioskodawcę, tj. w wariancie 1, po wykluczeniu okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji dla tego wariantu. Analiza materiału dowodowego wykazała, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko. W takim przypadku organ wydający decyzję nie mógł wykraczać poza ocenę przedsięwzięcia w zakresie wymogów ochrony środowiska. Organ nie jest uprawniony do dowolnego określania lokalizacji, kształtu i zakresu inwestycji. Jeżeli intencją wnioskodawcy była budowa w wariancie 1, a nie zaistniały przesłanki do odmowy, RDOŚ zobligowany był do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 21 grudnia 2017 r.
Powyższe stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które wskazują m.in., że rolą organu rozstrzygającego w sprawie uwarunkowań środowiskowych jest ocena dopuszczalności objętej wnioskiem inwestycji pod względem wymagań środowiskowych. Organ ten określa warunki korzystania z zasobów środowiskowych dla inwestycji sprecyzowanej we wniosku, o którego zakresie decyduje wnioskodawca, nie posiadając kompetencji do rozstrzygania w zakresie zaproponowanych rozwiązań technicznych, komunikacyjnych objętej wnioskiem inwestycji czy też jej przebiegu. Poddaje on własnej ocenie z zakresu ochrony środowiska skonkretyzowaną we wniosku inwestycję. Z tego powodu propozycje S. P. w kontekście innego przebiegu projektowanego odcinka metra, tj. skrócenie trasy, czy też lokalizacja inwestycji na gruntach niższej klasy, nie zostały przez GDOŚ rozpatrzone.
Zgodnie z art. 7 K.p.a. organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w niniejszym przypadku zostało dokonane przez GDOŚ. Organ II instancji trzykrotnie wzywał inwestora do złożenia wyjaśnień oraz uzupełnienia raportu ooś oraz akt sprawy (wezwania z dnia: 8 kwietnia 2020 r., 15 września 2020 r., 28 października 2020 r.). GDOŚ, zobowiązany na mocy art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego, co umożliwiło dokonanie oceny dowodów, wymaganej zgodnie z art. 80 K.p.a. Z dyspozycji art. 136 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, co GDOŚ prawidłowo uczynił. Jedynie umotywowane niezastosowanie przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a. daje podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. Odwołujący się nie sprecyzowali w jaki sposób organ uchybił art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.
Organ nie uznał za zasadny zarzutu dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, poprzez nieprawidłowe przedstawienie w raporcie ooś wariantów realizacji inwestycji (brak opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, raport ooś powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego (pkt a), wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (pkt b). Zdaniem organu obowiązek ten został spełniony. Inwestor rozważył realizację dwóch wariantów realizacji przedmiotowej inwestycji. Z postanowień przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś wynika, że powinny zostać uwzględnione trzy warianty: proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, która zaistniała sprawie, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty. Z kolei alternatywność wymaga, by wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Alternatywność wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). GDOŚ stwierdził, że opisane kryteria zostały spełnione przez wnioskodawcę. Zgodnie z raportem ooś (str. 42) racjonalny wariant alternatywny dla przedmiotowego przedsięwzięcia polega na innej lokalizacji oraz powierzchni STP M., niż w wariancie inwestorskim. Autorzy przedmiotowej dokumentacji w Tabeli 5-1 Porównanie - różnice w zagospodarowaniu terenu wariantów 1 i 2 STP M. (42-48 raportu ooś), szczegółowo zestawili dwie propozycje realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Oba warianty są możliwe do realizacji, zatem żaden z nich nie ma charakteru pozornego. GDOŚ podkreślił, że autorzy raportu ooś jedynie dodatkowo opisali wariant polegający na niepodejmowaniu realizacji inwestycji.
Zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś organ uznał za bezpodstawny.
Zgodnie ze stanowiskiem S. P. przedsięwzięcie może wpływać na środowisko gruntowo-wodnej powodować odkształcenia ośrodka gruntowego i upłynnienie gruntów. Analiza raportu ooś (wersja ujednolicona z marca 2019 r. oraz uzupełnienia - aneksu nr 1 z lipca 2019 r.) wykazała, że w dokumentacji nie przedstawiono danych pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na właściwości ośrodka gruntowo-wodnego. GDOŚ pismami z dnia 8 kwietnia 2020 r. i z dnia 15 września 2020 r. wezwał wnioskodawcę o przedłożenie informacji na temat wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo - wodne, a także prognozowane osiadania gruntu. W odpowiedzi inwestor przedłożył Projekty geotechniczne dla: stacji C1, C2, C3, szybu startowego SCI oraz wentylatorni V2, V3, ([...] Sp. z o.o. wrzesień i października 2020 r.) oraz Projekty tuneli szlakowych drążonych tarczami zmechanizowanymi (TBM) dla: stacji C1, C2, C3 oraz wentylatorni V2, V3 (I. Sp. z o.o. czerwiec i październik 2020 r.).
Z przedstawionych danych wynika, iż maksymalne osiadania na długości analizowanego odcinka metra nie przekroczą 20 mm (w zależności od obiektu osiadania kształtować się będą na poziomie 14 - 19 mm) (str. 5 uzupełnienia raportu ooś z dnia 16 października 2020 r.). Będą one zatem stosunkowo niewielkie.
W zreformowanym warunku określonym w pkt 2 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. organ nałożył obowiązek monitorowania deformacji ośrodka gruntowego.
Odnosząc się do oddziaływań inwestycji na środowisko gruntowo - wodne, organ wskazał, że z przedłożonych projektów geotechnicznych i projektów tuneli szlakowych drążonych tarczami zmechanizowanymi wynika, że dopływ wody do wykopu w części płytkiej i głębokiej obiektów budowlanych zostanie ograniczony/odcięty, po bokach, przez ściany szczelinowe, a od dołu przez zastosowanie poziomej przesłony przeciwfiltracyjnej (w formie naturalnie zalegające warstwy słabo przepuszczalnych gruntów lub poziomo wykonanej przesłony z iniekcji uszczelniających grunt) (str. 5 uzupełnienia raportu ooś z dnia 16 października 2020 r.). Zastosowanie ww. rozwiązań technologicznych uniemożliwi doprowadzenie do sytuacji tzw. upłynnienia gruntów, na które wskazuje S. P..
Z danych przedstawionych w projektach wynika, że prognozowane obniżenie zwierciadła wód gruntowych na zewnątrz wykopu będzie niższe lub będzie mieściło się w granicach naturalnych wahań poziomu zwierciadła wód gruntowych (str. 6 uzupełnienia raportu ooś z dnia 16 października 2020 r.). Oddziaływanie inwestycji na poziom wód gruntowych będzie pomijalnie małe. Jednakże RDOŚ, kierując się zasadą ostrożności, w warunku zawartym w pkt 2 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek prowadzenia monitoringu poziomu wód.
Podnoszona przez S. P. kwestia nadmiernej emisji drgań została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu modyfikacji warunku zawartego w pkt 1.3.8 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
Odnosząc się do zarzutu S. P., dotyczącego ponadnormatywnej emisji hałasu GDOŚ wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy ooś RDOŚ w W. stwierdzając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś (pkt 1.3. decyzji), wziął pod uwagę okoliczność posiadania na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach danych na temat przedsięwzięcia.
Za zasadne organ uznał twierdzenie wnioskodawcy wyrażone w uzupełnieniu raportu ooś z sierpnia 2020 r., zgodnie z którym na etapie wykonywania raportu oraz aneksu nr 1 do niego nie były dostępne wszystkie dane dotyczące urządzeń, ich parametrów akustycznych i rodzaju wykonywanych prac, gdyż tak precyzyjne dane dostępne są na etapie zaawansowanych prac projektowych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozstrzygnięciem wstępnym.
Przeprowadzona przez GDOŚ analiza zapisów raportu ooś, wykazała, że tylko na etapie realizacji inwestycji dojdzie do nadmiernej emisji hałasu do środowiska z przedmiotowego odcinka metra oraz jego stacji i wentylatorni. RDOŚ w celu zminimalizowania oddziaływania akustycznego na terenach chronionych akustycznie nałożył na inwestora obowiązek zastosowania ekranów akustycznych odbijających dźwięk, o klasie izolacyjności akustycznej od dźwięków powietrznych B2 lub B3, o parametrach określonych w punkcie 1.2.68 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
Ponadto organ określił warunek, zgodnie z którym prace należy wykonywać przy wykorzystaniu sprawnego technicznie i nowoczesnego sprzętu o parametrach akustycznych nie gorszych, niż w pkt 1.2.53 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
GDOŚ częściowo podzielił twierdzenia Skarżących, iż pomimo zastosowania na etapie budowy ww. działań minimalizujących dojdzie do przekroczeń dopuszczalnych emisji hałasu. Doprecyzowanie działań minimalizujących owo ponadnormatywne oddziaływanie nastąpi na etapie uzyskiwania następczego zezwolenia inwestycyjnego, co wynika z pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
Odpowiadając na zarzut dotyczący przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 pomniejszonych o aktualne tło zanieczyszczeń powietrza, GDOŚ wyjaśnił, że prognozowane wartości tych stężeń emitowanych z terenu budowy obiektów naziemnych będą niewielkie i poza granicą placu budowy na poziomie terenu wyniosą od 0,04 % do 0,38 % dopuszczalnej wartości określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031,ze zm.). W rejonie najbliżej położonej zabudowy wartości stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 stanowią od 0,04 do 0,79 % wartości dopuszczalnej.
Za słuszne organ uznał wskazanie S. P., o wystąpieniu przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2.5, pomniejszonych o aktualne tło zanieczyszczeń powietrza.
RDOŚ, biorąc powyższe pod uwagę, nałożył na inwestora działania minimalizujące, w szczególności poprzez: odizolowanie terenu budowy wysokim pełnym ogrodzeniem, zraszanie placu budowy wodą, uważne ładowanie materiałów sypkich na samochody, przykrywanie plandekami skrzyń ładunkowych samochodów transportujących materiały sypkie, mycie kół pojazdów przed opuszczeniem budowy, ograniczenie prędkości jazdy pojazdów samochodowych w rejonie budowy (pkt 1.2.52. zaskarżonej decyzji).Działania minimalizujące zdaniem organu II instancji skutecznie ograniczą emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego.
Autorzy raportu ooś (str. 101) podali, że tło zanieczyszczeń określone dla rejonu budowy obiektów naziemnych dotyczy sytuacji aktualnej. Obiekty te (z wyjątkiem wentylatorni) znajdują się w rejonie większych lub mniejszych ulic. Na okres budowy obiektów naziemnych, ulice będą zamknięte (częściowo lub całkowicie) dla ruchu pojazdów. Tym samym lokalne tło zanieczyszczeń w rejonie placów budowy, w tym pyłu zawieszonego PM 2,5, ulegnie obniżeniu. Można zatem oczekiwać, że w takim przypadku przekroczenia stężeń średniorocznych prognozowane przy obecnym wysokim tle zanieczyszczeń, w praktyce nie wystąpią.
Organ przytoczył art. 108 K.p.a. i odnosząc się do zarzutów Skarżących odnośnie wadliwości rygoru, ze względu na brak wypełnienia przesłanek ustawowych, oraz brak uzasadnienia niezbędności przedmiotowej inwestycji, GDOŚ wskazał, że podstawą do nałożenia na przedmiotową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach rygoru był interes społeczny. Przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczył do inwestycji celu publicznego w obszarze metropolii [...]. Jak wskazał RDOS w W. (str. 31-32 decyzji) najważniejszymi celami bezpośrednimi inwestycji jest możliwość wykorzystania środków unijnych z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014 - 2020, budowa środka transportu przyjaznego środowisku, kontynuacja rozwoju systemu metra zgodnego z celami polityki transportowej W., unowocześnienie systemu transportowego.
Realizacja przedsięwzięcia wpisuje się w katalog działań podejmowanych w interesie społecznym. Organ przytaczając statystykę dotyczącą ilości pasażerów wnioskował, że realizacja inwestycji skróci czas podróży, zmniejszy liczbę przesiadek i poprawi komunikację zbiorową, redukując ruch samochodowy. Opóźnienia w realizacji przedmiotowego odcinka II linii metra wpłyną niekorzystnie na funkcjonowanie rozrastającej się aglomeracji W.
Zgodnie z § 20a ust. 2 pkt 1 mpzp1 oraz § 12 pkt 4 lit. c mpzp 2 dla realizacji lokalnego celu publicznego ustalono zasięg korytarza II linii metra zgodnie z wyrysem z dokumentów planistycznych.
Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, a to świadczy o jego szczególnym charakterze z punktu widzenia ogółu, określonego wart. 108 § 1 K.p.a. mianem interesu społecznego. Z tych powodów za niezasadny GDOŚ uznał zarzut odnośnie do braku spełnienia przesłanek, określonych w art. 108 § 1 K.p.a. GDOŚ nie zaaprobował również stwierdzenia J. S., zgodnie z którym organ I instancji przyjął bez dogłębnej analizy argumentację zawartą we wniosku o nadanie decyzji rygoru. O przeprowadzeniu stosowanej analizy świadczy zapis w decyzji (str. 35). Organ odwoławczy uznał, że wypełniała ona jedną z czterech przesłanek z art. 108 § 1 K.p.a.
J. S. w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy ooś, poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia monitoringu poziomu wód gruntowych bez określenia szczegółowego zakresu monitoringu, częstotliwości przeprowadzenia oraz wskazania, jakim organom należy przedkładać informację o ich wynikach. Uznając słuszność argumentacji strony w tym zakresie GDOŚ w pkt 11 decyzji reformował ww. warunek, zobowiązując inwestora, aby w fazie budowy i do jednego roku po oddaniu obiektu prowadzić pomiary położenia zwierciadła wód podziemnych. Otwory piezometryczne mają być zlokalizowane wzdłuż trasy odcinka. W okresie jego realizacji pomiary należy prowadzić nie rzadziej, niż raz dziennie, a częstotliwość może być zmniejszona po oddaniu obiektu do eksploatacji. Inwestor został zobowiązany do przedłożenia wyników z monitoringu zmiany poziomu wód.
J. S. zarzucił decyzji RDOŚ w W. naruszenie art. 37 pkt 2 ustawy ooś, w związku z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy ooś, poprzez wybiórcze i zdawkowe odniesienie się do uwag złożonych przez przedstawicieli lokalnej społeczności w ramach procedury udziału społeczeństwa.
W piśmie z dnia 4 marca 2019 r. J. S. wyraził sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia i zażądał zmiany lokalizacji infrastruktury przedmiotowego odcinka z uwagi na niewłaściwe zaplanowanie, a pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. Strona podtrzymała stanowisko o braku akceptacji ingerencji w Jej nieruchomości. Ponadto J. S. podniósł, że nieruchomość budynkowa, znajdująca się na działce o nr ewid. [...] nie jest przystosowana do oddziaływań dynamicznych emitowanych przez przedmiotowy odcinek metra, co może skutkować destabilizacją gruntu pod domem, dom może osiąść, i ulec zniszczeniu. Strona podniosła także, że na terenie jej nieruchomości znajdują się nasadzenia cennych gatunków iglastych drzew i krzewów oraz innych gatunków roślin, chroniących mieszkańców przez zanieczyszczeniem. J. S. wskazał także, że przyjęcie stanowiska odmiennego, skutkować będzie kosztami społecznymi, tj. odszkodowaniem z tytułu wycinki drzew, uszkodzeniem obiektu budowlanego na nieruchomości o nr 16 oraz za dodatkowe koszty domu na działce o nr 15. Strona wyraziła również swoje negatywne stanowisko wobec lokalizacji wyjść z metra w okolicach ul. L. i G., wskazując na błędy projektowe. J. S. zawnioskował o montaż wysokich ekranów akustycznych na czas budowy na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...] i o przeniesienie wyjść ze stacji metra z działki o nr ewid. [...] na działkę o nr ewid. [...].
Z kolei pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r. J. S. przedłożył do RDOŚ w W. do podanie skierowanie do spółki M. Sp. z o.o., zawierające sprzeciw z żądaniami zmiany niektórych elementów projektu stacji metra C1 "[...]" oraz wniosku o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. Strona przedłożyła wniosek z dnia 28 sierpnia 2019 r. złożony do Prezydenta W. wyrażający sprzeciw wobec projektu stacji metra C1.
Pismem z dnia 11 października 2019 r. J. S. zawnioskował do organu I instancji o niewydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do momentu rozpatrzenia wszelkich uwag i wniosków składanych przez niego w toku postępowania. W tym zakresie strona wskazała, że inwestor pozbawił ją dostępu do nieruchomości o nr ewid. [...], [...] i [...], ametro będzie znacząco oddziaływać na miejsce zamieszkania. Pan J. S. w piśmie tym wskazał ponadto, że w wyniku odwodnienia budowlanegomoże zniknąć ekosystem zlokalizowany na nieruchomości o nr ewid. [...]. Strona wniosła także o przeprowadzenie wizji.
Podaniem z dnia 11 listopada 2019 r. J. S. wniósł o przeprojektowanie stacji metra C1 "[...]". Jak podnosi strona, inwestor nie poinformował RDOŚ w W., że na nieruchomości o nr ewid. 16 znajduje się dom jednorodzinny, niezabezpieczony przed skutkami oddziaływania metra wraz z ekosystemem - cenne gatunki drzew, a nieruchomość ta stanowi mały park. Wnioskodawca nie wykorzystał innych możliwości lokalizacji obiektu metra, tj. pustych działek. Według J. S.należy przeprojektować projekt i zlikwidować wyjścia ze stacji metra zaplanowane do budowy na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...], a stację metra C1 "[...]" można zlokalizować na nieruchomości o nr ewid. [...]. W piśmie tym J. S. podniósł także szereg uwag dotyczących negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, m.in. pozbawienie dostępu do wody, ograniczenie terenów biologicznie czynnych, gruntów, zmiany przepływu wód podziemnych, ponadnormatywne emisje hałasu i pyłów i gazów do powietrza, składowanie odpadów niebezpiecznych, skażenie środowiska, doprowadzenie do katastrofy ekologicznej. Strona zaznaczyła, że projektowany parking Parkuj i Jedź w połączeniu z STP M., doprowadzi do powstania "krematorium", w związku z czym każda zieleń powinna zostać zachowana, jako "zielone płuca". Strona ponownie wniosła o przeprowadzenie wizji terenowej oraz zabezpieczenie nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] wysokimi ekranami akustycznymi.
Pismem z dnia 23 grudnia J. S. wskazał, iż uwagi i wnioski dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia przedłoży do dnia 15 stycznia 2020 r., co uczyniła dnia 13 stycznia 2020 r. wnoszą uwagi tożsame do wcześniejszych.
RDOŚ w W. na str. 19-33 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. ustosunkował się do treści wszystkich pism złożonych przez J. S. trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego. GDOŚ po analizie tej decyzji stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustosunkował się do treści wszystkich uwag dotyczących postępowania, a zagadnienia dotyczące przebiegu projektowanej linii metra, lokalizacji stacji, kwestii wjazdu na nieruchomość, czy też kwestii innych ingerencji w nieruchomości, których właścicielem jest strona, nie warunkują uzyskania środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Organ odniósł się zatem do kwestii merytorycznych w granicach kompetencji.
Odnosząc się zaś do argumentacji tej Strony GDOŚ ocenił zarzut dotyczący braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w okolicach wyjścia ze stacji metra "[...]", jako nie zasługujący na uwzględnienie. Wskazał, że organ I instancji przeprowadził ocenę oddziaływania dla całej planowanej inwestycji. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że ominął nieruchomości strony oraz tereny z nimi sąsiadujące. W kontekście oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość o nr ewid. [...] wyjaśnił, że zgodnie z raportem ooś (str. 6-7 uzupełnienia raportu ooś z dnia 16 października 2020 r.), budynek mieszkalny tam zlokalizowany, znajduje się poza strefą wpływów od budowy obiektów stacyjnych (stacji C01) oraz poza strefą osiadania od drążenia tuneli tarczami zmechanizowanymi TBM. W zakresie oddziaływania akustycznego, jedynie na etapie budowy może dojść do ponadnormatywnej emisji hałasu w okolicach stacji "[...]". W tym zakresie organ I instancji zobowiązał inwestora do zastosowania ekranów akustycznych zlokalizowanych po wschodniej stronie tej stacji, o wysokości 5 m, ustawionych wzdłuż granicy terenu budowy (pkt 1.2.68 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.). Stanowisko Strony dotyczące niezobowiązania inwestora do zastosowania środków ochrony akustycznej GDOŚ uznał za nieprawidłowe. Realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje także ponadnormatywnych emisji gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego w okolicach tej stacji. Wyjątkiem w tym zakresie jest jedynie emisja pyłu zawieszonego PM 2,5 w fazie budowy. RDOŚ w W. określił jednak stosowne działania minimalizujące na etapie realizacji inwestycji, określone w pkt 1.2.52., pkt 1.2.63. oraz pkt 1.2.64. zaskarżonej decyzji. GDOŚ wywodził dalej, że wg raportu ooś (załącznik nr 9 Inwentaryzacja przyrodnicza) na nieruchomości o nr ewid. [...] zostanie wyciętych ok. 19 jodeł, a zatem wbrew twierdzeniom J. S. wskazane przez niego gatunki drzew nie są przeznaczone do usunięcia. W celu zminimalizowania wycinki ok. 19 jodeł, RDOŚ w W. w warunku określonym w pkt 1.2.7 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. (zreformowanym w pkt 3 decyzji) zobligował do wprowadzenia nasadzeń zastępczych. Realizacja i eksploatacja inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na nieruchomość o nr ewid. [...]. Zajęcie nieruchomości nie leży w kompetencji organów ochrony środowiska i nie stanowi przedmiotu badania w ramach postępowania środowiskowego.
Zdaniem J. S. parking Parkuj i Jedź wraz z STP M. doprowadzi do powstania krematorium. Zgodnie ze stanowiskiem inwestora (str. 27 uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r.), ww. obiekt nie wchodzi w zakres przedmiotowego przedsięwzięcia. Z kolei z bazy danych o ocenach oddziaływania na środowisko prowadzonej przez GDOŚ (http://bazaoos.gdos.gov.pl) wynika, że dla wskazanego przez stronę parkingu zlokalizowanego na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], B. (ustalone na podstawie załącznika nr 9 do pisma J. S. z dnia 13 stycznia 2020 r.), nie wszczęto, ani nie zakończono postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższego GDOŚ wnosił o prawidłowości przyjęcia, że w myśl art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy ooś, wnioskodawca nie był zobowiązany do przedstawienia wyników analizy oddziaływania skumulowanego, uwzględniającej ww. parking, bowiem obiekt ten nie jest realizowany, czy też zrealizowany. Ponadto dla wskazanego przez stronę parkingu Parkuj i Jedź nie wystąpiono z wnioskiem o wydanie decyzji.
Odnosząc się z kolei do likwidacji studni na styku nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] (w ocenie GDOŚ Skarżący prawdopodobnie miał na myśli nieruchomość o nr ewid. [...]) i braku wody na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, GDOŚ wskazał, że z informacji zawartych w raporcie ooś (str. 197-198) wynika, że studnia zlokalizowana na ww. nieruchomościach nie jest przeznaczona do likwidacji. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z raportem ooś (str. 285) planowana inwestycja znajduje się w kolizji z lokalną siecią wodociągową, która doprowadza wodę do budynku mieszkalnego stanowiącego własność strony. Zgodnie z zapisem raportu ooś (str. 285), sieć wodociągowa zostanie czasowo przebudowana na nową bezkolizyjną lokalizację lub czasowo podwieszona, lub przełożona, a następnie przywrócona do pierwotnego przebiegu. Jednocześnie GDOŚ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem inwestora ewentualna konieczność wykonania ujęć wód podziemnych, w zamian za studnie likwidowane, zostanie uregulowana w umowach dotyczących zmian w stanie prawnym terenów przewidzianych pod obiekty metra (str. 200 raportu ooś). Analiza raportu ooś przeprowadzona przez GDOŚ wykazała, że lokalizacja podziemnych elementów przedmiotowego odcinka metra nie będzie skutkować ograniczeniem dostępu do wody budynków zlokalizowanych w obszarze oddziaływania inwestycji.
Realizacja inwestycji spowoduje ograniczenie terenów biologicznie czynnych w związku z zaplanowaną wycinką zadrzewień. Wobec powyższego RDOŚ w warunku określonym w pkt 1.2.7. decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. (zreformowanym w pkt 3 decyzji) nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia kompensacji przyrodniczej, minimalizującej ów efekt zredukowania. Odnosząc się do wnioskowanych przez J. S. wizji terenowych, organ argumentował, że zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia oględzin należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność znacząca dla sprawy. GDOŚ zaprezentował stanowisko, że przedłożony przez inwestora raport ooś wraz z uzupełnieniami został sporządzony zgodnie z wymogami art. 66 ustawy ooś i zawiera wszystkie informacje niezbędne do dokonania oceny oddziaływania. Okoliczność, iż trasa przebiegu przedmiotowego odcinka, jest sprzeczna z interesem J. S., w opinii GDOŚ nie stanowi wystarczającej podstawy do przeprowadzenia dowodu w postaci wizji terenowej.
GDOŚ po weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że RDOŚ w prawidłowy sposób odniósł się do uwag zgłoszonych przez J. S..
Za niesłuszny organ uznał zarzut strony o naruszeniu przez organ I instancji art. 37 ustawy ooś (zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie, ma po pierwsze rozpatrzeć uwagi i wnioski, a po drugie podać w uzasadnieniu decyzji informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa). Wywodził, że udziału społeczeństwa nie należy utożsamiać z prawem stron do czynnego udziału w danej sprawie. Udział ten oznacza bowiem prawo składania uwag i wniosków przez każdego, czyli także przez osoby niezaliczone do kręgu stron.
RDOŚ rozpatrzył oraz odniósł się (str. 19-33 decyzji) do uwag i wniosków złożonych w trakcie postępowania. Organ I instancji wskazał ponadto, które uwagi uwzględnił, a którym nie przyznał słuszności przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., przedstawiając stosowną argumentację. Rozpatrzone przez organ I instancji uwagi i wnioski pochodziły, tylko od stron. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut naruszenia art. 37 ustawy ooś, bowiem RDOŚ obwieszczeniem z dnia 9 września 2019 r., wyznaczył zainteresowanej społeczności 30-dniowy termin udziału społeczeństwa, tj. od 12 września 2019 r. do 11 października 2019 r. Nie wpłynęły uwagi i wnioski od społeczeństwa, w trakcie wyznaczonego terminu.
Odnosząc się z kolei do zarzutu J. S., dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy ooś, organ uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy ooś, w raporcie ooś należy przedstawić informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.
Analiza raportu ooś wykazała, że w analizie oddziaływań skumulowanych nie uwzględniono oddziaływań pochodzących z przedsięwzięcia polegającego na Budowie II linii metra w W. - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacja C4 (rejon Ratusza B.) do Stacji Techniczno-Postojowej M. w Dzielnicy B. W., dla którego Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. GDOŚ pismem z dnia 15 września 2020 r. wezwał wnioskodawcę o przedstawienie analizy oddziaływania skumulowanego. W odpowiedzi inwestor wskazał, że wnioskiem z dnia 6 października 2020 r., zwrócił się do Prezydenta W., o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] z powodu jej bezprzedmiotowości.
Jednakże GDOŚ nie zgodził się ze stwierdzeniem wnioskodawcy, iż przedsięwzięcie objęte decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r.nr [...], nie było, nie jest i nie będzie realizowane na terenie, na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r. i w związku z tym nie ma podstaw do analizowania oddziaływań skumulowanych, wynikających z realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz przedsięwzięcia opisanego w decyzji Prezydenta W. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [..] pozostawała bowiem wciąż w obrocie prawnym i ustanawiała prawa i obowiązki inwestora.
Wobec powyższego organ odwoławczy pismem z dnia 28 października 2020 r., wezwał inwestora do przedłożenia decyzji Prezydenta W. o wygaśnięciu decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2017 r.nr [...]. W następstwie wnioskodawca pismem z dnia 9 listopada 2020 r., przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię ostatecznej decyzji Prezydenta W., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r.
Wobec okoliczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] ma podstaw do przedstawiania w raporcie ooś analiz oddziaływań skumulowanych wynikających z realizacji tych przedsięwzięć.
Ustosunkowując się z kolei do stanowiska J. S., zgodnie z którym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 K.p.a., GDOŚ wskazał, iż jest ono bezpodstawne, bowiem organ I instancji wyjaśnił podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, a z art. 107 K.p.a. nie wynika, aby obligatoryjnym elementem decyzji był opis przebiegu postępowania. Niemniej jednak RDOŚ w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2020 r. omówił najistotniejsze aspekty postępowania. W opinii GDOŚ zarzut J. S., dotyczący przedstawienia w rozstrzygnięciu organu I instancji wyłącznie streszczenia przebiegu postępowania jest bezpodstawny. Zdaniem organu odwoławczego argumentacja strony o bezkrytycznym przyjęciu przez RDOŚ w W. twierdzeń inwestora bez ich wnikliwej analizy jest nieprecyzyjna, bowiem nie wskazuje jakie twierdzenia organu I instancji nie zostały poddane należytej analizie.
Odnośnie do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. organ argumentował, że obwieszczeniem z dnia 9 grudnia 2019 r. RDOŚ w W. wyznaczył siedmiodniowy termin dający możliwość stronom zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Organ wymienił miejsca, w których zamieszono to obwieszczenie i wskazując na "fikcję doręczenia" doręczenia z art. 49-49a K.p.a. wyjaśnił, że upływ 14 dni, w ciągu których ogłoszenie było publicznie dostępne, powoduje że czynność doręczenia uważana jest za dokonaną ze skutkiem prawnym i otwarcie terminu na wniesienie odwołania. Data udostępnienia odpisu decyzji w trybie art. 49b K.p.a.– w ocenie organu - nie ma znaczenia dla terminu do zaskarżenia decyzji. GDOŚ pismem z dnia 4 sierpnia 2020 r. zobowiązał RDOŚ do przekazania odpisu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., a Odwołująca się miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji w trakcie całego postępowania odwoławczego i podczas osobistej wizyty pełnomocnika strony w siedzibie GDOŚ w dniu 4 grudnia 2020 r. Organ II instancji nie przychylił się do stanowiska Strony, iż RDOŚ w W. naruszył art. 73 K.p.a. Pismem z dnia 27 lutego 2020 r. organ I instancji wyjaśnił, że w związku z wniesionymi odwołaniami od decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., całość akt sprawy została przekazana do GDOŚ. Wobec tych okoliczności RDOŚ w W. nie był już w posiadaniu akt sprawy.
W ocenie organu II instancji nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., a zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno RDOŚ w W., jak i GDOŚ zapewnili stronom postępowania możliwość czynnego uczestnictwa.
Ustosunkowując się do argumentacji E. C., dotyczącej tożsamości spraw: prowadzonej przez RDOŚ w W. oraz Prezydenta W. organ wskazał, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie II linii metra w m.st. Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją C4 (rejon Ratusza B.) do Stacji Techniczno-Postojowej M. w Dzielnicy B. W.. GDOŚ pismem z dnia 28 lutego 2020 r. zwrócił się do Prezydenta W. o przekazanie decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2017 r. Ponadto zawnioskował o przesłanie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta W. oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem organu zaistniała tożsamość podmiotowa, bowiem wnioskodawcą było Miasto W.. Jednakże decyzja Prezydenta W. z [...] grudnia 2017 r., oraz decyzja RDOŚ z dnia [...] lutego 2020 r., zostały wydane na dwa odrębne zamierzenia budowlane; różnią się m.in. lokalizacją stacji metra, wentylatorni, oraz powierzchnią STP M.. Ponadto, tylko wydane przez Prezydenta W. rozstrzygnięcie ma charakter decyzji ostatecznej.
Niezależnie od powyższego Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...], stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], a wyeliminowanie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. powoduje niezasadność zarzutu naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej.
Oceniając prawidłowość ustosunkowania się przez RDOŚ w W. do uwag i wniosków złożonych przez pozostałe strony organ II instancji wskazał, że zawiadomieniem z dnia 27 września 2019 r. E. C. poinformowała RDOŚ w W. o upoważnieniu P. C. do jej reprezentowania i zgodnie z treścią na str. 19 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. organ I instancji uwzględnił to żądanie. Z kolei pismem z dnia 11 października 2019 r. P. C. zwrócił się do RDOŚ z wnioskiem o uzupełnienie akt sprawy o udostępniony w wersji papierowej raport ooś wraz z wnioskiem o zawiadamianie o czasie, w którym udostępnienie będzie możliwe w siedzibie urzędu. W odpowiedzi organ I instancji pismem z dnia 4 listopada 2019 r. poinformował pełnomocnika E. C., że z dokumentami zgromadzonymi w trakcie postępowania strona może zapoznać się w siedzibie organu od poniedziałku do piątku w godz. od 900 do 1500. Ponadto P. C. pismem z dnia 11 października 2019 r. zawnioskował o zawiadomienie strony o zebraniu całokształtu materiału dowodowego oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. RDOŚ w W. wskazał, że obwieszczeniem z dnia 9 grudnia 2019 r. wyznaczył siedmiodniowy termin, dający możliwość zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. RDOŚ nie uwzględnił jednak drugiego wniosku strony. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji (str. 22) wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 89 K.p.a., uzasadniające przeprowadzenie rozprawy, bowiem jest to fakultatywny instrument. W opinii GDOŚ taka potrzeba nie zachodziła i brak jej przeprowadzenia nie miał wpływu na jej wynik. RDOŚ odniósł się do ww. uwag i wniosków zgłoszonych przez E. C. i jej pełnomocnika. Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2020 r. P. C. wniósł o umorzenie postępowania z powodu naruszenia powagi rzeczy osądzonej, bowiem dla przedmiotowego przedsięwzięcia Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. RDOŚ po rozpatrzeniu ww. podania postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego odcinka.
GDOŚ po rozpatrzeniu zażalenia P. C. z dnia 24 lutego 2020 r. na postanowienie RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r., postanowieniem z dnia 26 marca 2020 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie. W tym zakresie organ II instancji wskazał, że RDOŚ w Warszawie nie był upoważniony do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia prowadzonego przez siebie postępowania, ponieważ zostało już ono wszczęte. W przedmiotowej sprawie RDOŚ w W. winien potraktować pismo E. C. z dnia 27 stycznia 2020 r. jako uwagi i wnioski strony.
Z kolei pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. E. C. wniosła o przywrócenie terminu na wniesienie uwag, przedstawiając zastrzeżenia dotyczące m.in. sposobu prowadzenia postępowania, w tym konieczności wydania postanowienia w sprawie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Strona podniosła także kwestię dotyczącą niepoinformowania przez organ o 30-dniowym terminie na złożenie uwag i wniosków do postępowania, a zamiast którego został wyznaczony 7-dniowy termin bez podstawy prawnej. E. C. wniosła o odniesienie się RDOŚ do wcześniejszego wniosku o przeprowadzenie rozprawy.
GDOŚ wskazał, że obwieszczeniem z dnia 9 września 2019 r., wyznaczył zainteresowanej społeczności 30-dniowy termin udziału społeczeństwa, tj. od 12 września 2019 r., wskazując że w ww. terminie istnieje możliwość składania uwag i wniosków. Ponadto w ww. obwieszczeniu organ I instancji poinformował o możliwości składania uwag i wniosków przez cały okres jego trwania. Obwieszczeniem z dnia 9 grudnia 2019 r. organ wyznaczył dla stron siedmiodniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzoną dokumentacją oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Terminy uwidocznienia wszystkich obwieszczeń były dotrzymane, w związku z czym nastąpiło skuteczne doręczenie. Zarzuty w kwestii sposobu prowadzenia postępowania przez RDOŚ organ uznał za bezzasadne, bowiem RDOŚ kierując się art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Nie zaszły przesłanki z art. 89 K.p.a., uzasadniające rozprawę administracyjną.
W opinii organu odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy informował Strony o terminach wyznaczonych na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy ooś oraz art. 10 K.p.a. Jednocześnie GDOŚ wskazał, że RDOŚ w W. w sposób wystarczający odniósł się do uwag E. C. z dnia 30 stycznia 2020 r. i podtrzymał merytoryczne stanowisko organu I instancji w tym zakresie.
W ramach postępowania pierwszoinstancyjnego S. P. wniósł cztery pisma z uwagami (z dnia 11, 12, 13 oraz 14 grudnia 2019 r.) wyrażając sprzeciw wobec jakichkolwiek inwestycji na terenie nieruchomości o nr ewid. [...], przy ul. S. w W. Organ wyjaśnił, że kwestie te dotyczyły prawa własności oraz podjęcia działań przez Miasto W., co oznacza prawidłowość przekazania na podstawie art. 243 K.p.a. tych wniosków zgodnie z właściwością do Miasta W.
Ustosunkowując się do treści uwag E. C. i S. P., złożonych w ramach postępowania odwoławczego, GDOŚ wskazał, że E. C. pismem z dnia 3 marca 2020 r. wniosła o przesłanie za pomocą platformy ePUAP odpisu decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Organ II instancji w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. poinformował stronę, że całość materiału dowodowego dostępna jest do wglądu w siedzibie organu. Ponadto organ odwoławczy pismem z dnia 22 kwietnia 2020 r., zobowiązał organ I instancji do przesłania stronie odpisu decyzji za pośrednictwem platformy ePUAP. Dodatkowo wobec treści odwołania E. C. z dnia 14 lipca 2020 r., GDOŚ zobligował RDOŚ w W. do przekazania odpisu zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2020 r. pełnomocnikowi.
E. C. pismem z dnia 19 maja 2020 r. wniosła o udzielenie informacji o aktualnym statusie postępowania. Organ II instancji pismem z dnia 22 maja 2020 r., poinformował, że przed tym organem prowadzone jest dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w związku z wezwaniem z dnia 8 kwietnia 2020 r. inwestora do złożenia wyjaśnień i uzupełnień raportu ooś. GDOŚ ponadto powiadomił stronę, że przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie zawiadomi na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., o możliwości wypowiedzenia się. Organ II instancji wskazał, że strony mogą składać pisma procesowe w trakcie całego postępowania.
Odnosząc się z kolei do pisma S. P. z dnia 5 czerwca 2020 r. GDOŚ podał, że kwestie podnoszone w tym piśmie dotyczyły przebiegu trasy planowanego przedsięwzięcia, technologii jego realizacji i ingerencji w grunty rolne oraz w nieruchomość o nr ewid. [...], obręb [...], B.. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ działa w granicach zakresu przedmiotowego wskazanego we wniosku, wobec czego kwestie podnoszone przez S. P. w piśmie z dnia 5 czerwca 2020 r. w zakresie zmiany lokalizacji planowanego zamierzenia nie warunkują odmowy uzyskania środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Jednocześnie GDOŚ ponownie wyjaśnił, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko wynika, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko.
Ustosunkowując się z kolei do pism E. C. z dnia 21 i 23 grudnia 2020 r. organ wskazał, że GDOŚ przeprowadził w postępowaniu odwoławczym stosowne postępowanie w trybie art. 136 K.p.a. W ocenie organu akta pozwalają na pełne rozpoznanie sprawy. Odnośnie do naruszenia art. 49b K.p.a. przez przesłanie pismem RDOŚ z dnia 6 sierpnia 2020 r., jedynie pisma przewodniego bez odpisu decyzji organ wywodził, że udostępnił pełnomocnikowi strony odpis decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. pismem z dnia 8 grudnia 2020 r. Stosowny odpis zaskarżonej decyzji został przekazany jako załącznik. Odnosząc się z kolei do uwagi strony z dnia 7 stycznia 2021 r. o wniesieniu w dniu 5 stycznia 2021 r. wniosku do RDOŚ w Warszawie o uzupełnienie treści decyzji w trybie art. 111 § 1 K.p.a. wyjaśnił, że kwestia ta nie dotyczy postępowania odwoławczego prowadzonego przez GDOŚ. Skuteczne doręczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło w trybie art. 49 K.p.a. w dniu 18 lutego 2020 r.
Organ uznał, że wniosek E. C. z dnia8 stycznia 2021 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał jakie opracowania dołączono do uzupełnień raportu ooś, wymieniając w szczególności następujące pliki elektroniczne na płycie CD:
- analizę wpływu drgań i obciążeń dynamicznych na konstrukcję budynków i ludzi w nich przebywających, sierpień 2020 r., Politechnika K., I. Sp. z o.o.;
- analizę i uszczegółowienie ekspertyzy. Analiza wpływu drgań i obciążeń dynamicznych od komunikacji naziemnej i od projektowanej linii metra na konstrukcję budynków i na ludzi w budynkach w strefach wpływu projektowanej II linii metra I etapu realizacji odcinka zachodniego. Tom I. Budynki objęte pozwoleniami C06 i D07, wrzesień 2017 r., Politechnika K.;
- projekt wykonawczy monitoringu drgań i hałasu przed podjęciem prac oraz w trakcie budowy zachodniego odcinka II linii metra w W. dla stacji C06 "K." i wentylatorniV07, listopad 2016 r., S. Sp. z o.o.;
- ocenę stanu budynków w strefach wpływu budowy metra. Tom 1, listopad 2019 r., I. Sp. z o.o.;
- projekt monitoringu oddziaływania budowy na obiekty budowlane i inżynieryjne - faza 2. Opis techniczny, czerwiec 2017 r. B. Sp. z o.o., O. Sp. z o.o.;
- karty katalogowe obiektów przy ul. S., listopad 2019 r., I. Sp. z o.o.;
- projekty geotechniczne,
- opracowania dotyczące tuneli szlakowych drążonych tarczami zmechanizowanymi.
Prawidłowość tego postępowania organ upatrywał w art. 66 ustawy ooś, zgodnie z którym wymienione projekty nie są konieczne do przedstawienia w raporcie ooś. Wymienione pliki elektroniczne na płytach CD do uzupełnień raportu z sierpnia, października i listopada 2020 r., dotyczyły szczegółowych danych pozyskanych przez wnioskodawcę na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Dokumenty te uzasadniały jedynie elementy uzupełnień raportu ooś.
W związku z powyższym GDOŚ uznał, że akceptowalne było i naruszające zasady pisemności z art. 14 K.p.a. załączenie przez inwestora plików elektronicznych dokumentów sporządzonych na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę. Uzupełnienia raportu ooś z sierpnia, października i listopada 2020 r. zostały przekazane zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej, czym wypełniono wymóg określony w art. 74 ust. 2 ustawy ooś.
Podsumowując organ wskazał, że okoliczność, iż plan budowy przedmiotowego odcinka metra, jest sprzeczny z interesem stron nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanej inwestycji. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na uwadze przede wszystkim słuszny interes całego społeczeństwa wyrażający się w ograniczeniu negatywnych skutków realizacji przedsięwzięcia na środowisko.
W skardze z dnia 12 lutego 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej przez S. P., uzupełnionej pismami z dnia 14, 15 oraz 16 lutego 2021 r. na decyzję GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. Strona wniosła uchylenie decyzji organu II instancji w całości, oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Z kolei w dalszej części skargi, jak również w jej uzupełnieniu z dnia 14 lutego 2021 r. S. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący ponadto zawnioskował o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, względnie o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności na czas rozpoznania skargi, a także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Strona zarzuca decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. naruszenie przepisów postępowania, mianowicie:
1. art. 7 K.p.a., w związku z art. 77 § 1 K.p.a., w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5-7 powoływanej wcześniej ustawy ooś, poprzez brak zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Powyższe doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy pełne zebranie materiału dowodowego winno prowadzić do konstatacji o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
2. art. 15 w zw. z art. 7 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez pominięcie analizy i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia o nieprecyzyjności zarzutu, dotyczącego nieprawidłowości uzasadnienia decyzji organu I instancji. Zdaniem strony ograniczenie się przez RDOŚ w W. do streszczenia przebiegu postępowania jest niewystarczające. Nieodniesienie się do braków uzasadnienia organu I instancji narusza możliwość analizy prawidłowości ustaleń organu, a co za tym idzie kontroli instancyjnej.
S. P. wskazał ponadto, że:
3. decyzji GDOŚ zarzuca naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a., w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5 - 7 ustawy ooś, ponieważ w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.;
4. raport ooś, powinien zawierać opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia. Z postanowień art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś wynika, że powinny zostać uwzględnione trzy warianty: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Podkreślił, że nie można też wykluczyć sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty. W ocenie Strony nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie ooś jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane.;
5. opis możliwych wariantów przedsięwzięcia w raporcie ooś jest zbyt ogólny i ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że II linia metra w W., w tym III etap realizacji odcinka zachodniego, wpisuje się w cele dokumentów strategicznych W., a w szczególności w Strategię Rozwoju Miasta W. do 2020 r. i Strategię Zrównoważonego Rozwoju Systemu Transportowego W. do 2015 roku i na kolejne lata, w tym Zrównoważony Plan Rozwoju Transportu Publicznego W.,
6. w zaskarżonej decyzji nie postały wskazane inne warianty przebiegu metra. Wskazana jest tylko jedna lokalizacja: M.. W tym zakresie Skarżący dodatkowo podniósł, że wariant alternatywny i wariant proponowany przez wnioskodawcę różni się wyłącznie zagospodarowaniem terenu Stacji Techniczno - Postojowej M., dalej STP M., tj. powierzchnią, powiązaniem STP M. z układem kolejowym PKP, lokalizacją obiektów na terenie STP M.;
7. GDOŚ nie rozważył możliwości innej lokalizacji STP M. nie na zachodnim, ale na północno-wschodnim końcu linii — na terenie pomiędzy linią kolejową nr [...], ul. M., trasą [...] i K.(z przedłużeniem linii metra do stacji T., co umożliwi skomunikowanie z liniami kolei miejskiej). Wówczas na odcinku zachodnim zbędna byłaby budowa stacji P. i C., a możliwe zakończenie II linii metra na stacji L., skracając linię o ok. 3,5 km;
8. GDOŚ nie wziął pod uwagę zasadności realizacji inwestycji. Skarżący wskazał w tym zakresie, że projektowane stacje "C." i "P." nie obsłużą żadnej większej zabudowy, gdyż w promieniu 500 - 800 m od nich nie ma żadnych skupisk zabudowy wielorodzinnej, ani znaczącej zabudowy jednorodzinnej;
9. grunty wzdłuż przedmiotowego odcinka II linii metra są gruntami rolniczymi wysokich klas i ich użytkowanie rolnicze powinno podlegać ochronie, a obszary te powinny pozostać niezabudowane;
10. zawarte w raporcie ooś wyniki analiz - zdaniem Strony - wykazały, że realizacja inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie ludzi, w szczególności w związku z emisją zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego i hałasu;
11. w wyniku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dojdzie do ponadnormatywnych emisji hałasu na obszarach podlegających ochronie akustycznej w sąsiedztwie stacji C2 "C." i wentylatorni V3, w związku z czym właściciele nieruchomości przy ul. S. będą narażeni na szkodliwe oddziaływanie hałasu;
12. wskutek eksploatacji przedmiotowego odcinka II linii metra wystąpią drgania odczuwalne przez ludzi, jak również drgania wpływające na konstrukcję budynków. Budynek położony przy ul. S. znajduje się w strefie drgań wywoływanych eksploatacją metra;
13. wystąpią przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 pomniejszonych o aktualne tło zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego;
14. nieuzasadnione było nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 K.p.a., ponieważ żadna z przesłanek wymienionych w ww. przepisie nie zaistniała. Motywując stanowisko Strona powołała się na wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 stycznia 2019 r. (sygn. akt: II SA/Ke 612/18), zgodnie z którym z postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności powinno jednoznacznie wynikać, że brak wdrożenia w życie decyzji nieostatecznej zagraża w konkretny i realny sposób zdrowiu i życiu ludzkiemu, może spowodować ciężkie straty w gospodarstwie narodowym lub zagrozi innym dobrom, które składają się inny interes społeczny, o jakim mowa w art. 108 § 1 K.p.a. Skarżący, powołując się na powyższą argumentację wskazał, że jego wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. jest uzasadniony.
W piśmie z dnia 14 lutego 2021 r., stanowiącym uzupełnienie skargi z dnia 12 lutego 2021 r. na decyzję organu II instancji S. P. podniósł ponadto, że:
15. w kwestionowanym rozstrzygnięciu określono nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości;
16. Skarżący zawnioskował o dołączenie do akt dokumentów ze sprawy, znak: WI-I-747.2.7.2019.AP/MP, dotyczącej rozstrzygnięcia Wojewody M. wydanego na wniosek Miasta W. z dnia 24 czerwca 2020 r.;
17. Skarżący podtrzymał sprzeciw dla jakiejkolwiek ingerencji inwestycyjnej w obszarze nieruchomości o nr ewid. [...], obręb [...] B., tj. na terenie nieruchomości gruntowej przy ul. S. w W.;
18. GDOŚ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do propozycji innego przebiegu zarówno samej trasy metra, jak i lokalizacji stacji metra C2, którą strona zaproponowała inwestorowi w piśmie z dnia 17 kwietnia 2019 r., stanowiącym w odpowiedź na pismo znak: ZTM-IMW-1.01441.2.2019.IWA;
19. wyraził wobec organu odwoławczego i innych organów postulat dotyczący odstąpienia od wszystkich działań oraz robót budowlanych w zakresie II linii metra 3+STP M. miałyby być projektowane, a następnie wykonywane (mowa o pracach napowietrznych, jak i pod powierzchnią terenu), między innymi na działce stanowiącą prywatną własność S. P., tj. nieruchomością gruntową zabudowaną -działka o nr [...] z obr. [...], położona przy ul. S. w W.,
20. zasugerował, że ewentualna próba stosowania polityki tzw. faktów dokonanych w stosunku do strony naruszać będzie podstawowe prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.), dalej Konstytucja, w tym art. 64 Konstytucji oraz przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), dalej K.c., tj. art. 222 § 2 K.c.;
21. wyraził wątpliwość czy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przestępstwem z art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444, ze zm.), dalej K.k.;
22. wniósł o dołączenie do akt odwołania z dnia 14 lutego 2020 r. od decyzji RDOŚ w Warszawie z dnia [...] lutego 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach;
23. w ocenie Strony działanie wnioskodawcy, w tym mocodawców wnioskodawcy, oraz organu prowadzącego przedmiotowe postępowanie są krzywdzące, szkodliwe, niesprawiedliwe oraz łamie podstawowe normy moralne.
Z kolei pismem z dnia 12 lutego 2021 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie części decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r., zgodnie z którą decyzja o ustaleniu linii kolejowej dla obiektów metra stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości w zakresie nieruchomości o nr ewid. [...], obręb [...] B., oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji GDGŚ z dnia [...] stycznia 2021 r.
Dodatkowo pismem z dnia 15 lutego 2021 r. S. P. wyraził sprzeciw wobec postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] na wniosek W. i wniósł o wycofanie ww. podania przez inwestora oraz o dołączenie do postępowania prowadzonego przez GDOŚ akt sprawy z postępowania o sygnaturze [...].
Nadto pismem z dnia 16 lutego 2021 r. Skarżący ponownie zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonalności zapisu dotyczącego nieruchomości o nr ewid. [...], obręb [...], w stosunku do której decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], wywołuje skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżąca strona powtórnie zawnioskowała o dołączenie do postępowania prowadzonego przez GDOŚ akt sprawy z postępowania o sygnaturze [...]. S. P. wskazał przy tym, że wykonanie decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., narazi na niepowetowaną szkodę majątkową.
Od decyzji organu Il instancji w dniu 3 marca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. C., działająca przez pełnomocnika P. C.
Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. oraz o uchylenie w całości decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Skarżąca zawnioskowała ponadto o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.
Strona w treści skargi kwestionuje decyzję RDOS w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Podważając zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach E. C. wskazała, że:
1. dla przedmiotowego przedsięwzięcia została już wydana ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej już wcześniej ostateczną decyzją jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji we właściwym trybie. Zgodnie ze stanowiskiem E. C., jeżeli dana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, która nie została uchylona, istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji;
2. organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty, jeżeli w sprawie występują dwie strony i każda z nich może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżąca stwierdziła, że dopóki nie upłyną terminy do złożenia odwołań to wydanie ostatecznej decyzji w stosunku do odwołania jednej strony, a następnie w stosunku do odwołania drugiej strony, powoduje wadę nieważności decyzji wydanej później. W tym upatrywała przesłanki nieważności całego postępowania prowadzonego przez RDOŚ w W., w związku z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej stwierdzonej w prawomocnej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Prezydenta W.;
3. przesłanką przemawiającą za uchyleniem decyzji organu I instancji jest okoliczność braku doręczenia pełnomocnikowi Strony skarżonej z ostrożności procesowej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.;
4. nie wzięto pod uwagę faktu, że ustanowienie pełnomocnika ma skutki w zakresie doręczeń. Doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma - w stosunku do tej strony - wymiar wyłącznie informacyjny.;
5. RDOŚ w W. odmówił doręczenia Skarżącej wydanego rozstrzygnięcia w wersji elektronicznej, tj. w trybie określonym w art. 49b § 1 K.p.a., co uniemożliwiło stronie zapoznanie się z treścią decyzji i ustaleniami faktycznymi w niej zawartymi, ograniczając gwarantowany w art. 10 § 1 K.p.a. czynny udział strony;
6. dopiero skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 r. pełnomocnikowi strony zgodnie z realizacją zobowiązania nałożonego przez organ nadzorczy, rozpoczyna bieg terminu na wniesienie odwołania, liczonym od daty prawidłowego, określonego w art. 109 § 1 K.p.a. doręczenia decyzji;
7. RDOŚ w W. pismem z dnia 27 lutego 2020 r., odmówił Skarżącej udostępnienia odpisu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że w związku z wniesionymi odwołaniami, całość akt została przekazana do GDOŚ, czym naruszył art. 73 K.p.a., uniemożliwiając merytoryczne odniesienie się do decyzji;
8. zamiast stosownego odpisu decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Skarżąca otrzymała jedynie kserokopię rozstrzygnięcia organu I instancji, pozbawioną waloru autentyczności potwierdzonego podpisem elektronicznym upoważnionego przedstawiciela organu administracyjnego, niebędącego odpisem lecz jedynie nie poświadczoną kserokopią, stąd – zdaniem SKarżącej - nie jest uprawnione uznanie, że decyzja RDOŚ w W. została skutecznie doręczona;
9. strona została pozbawiona prawa do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargi GDOŚ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. i wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
I. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 5 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje – w zakresie swojej właściwości – kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.).
Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) uwzględniając zasadniczo stan prawny i faktyczny z daty wydania zaskarżonego aktu administracyjnego (tak NSA w wyroku z 11 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 298/09, CBOSA, por. również wyroki NSA z dnia 27 lipca 1994r., SA/Wr 652/94 - POP 1996/4/110, Lex nr 25285; 11 marca 1998r., SA/Sz 1003/97 - Lex nr 34128; 6 stycznia 1999r., III SA 4728/97 - OSP 2000, z. 1, poz. 16, str. 51; 25 kwietnia 2000r., V SA 2526/99 - Lex nr 49868; 27 lipca 2001r., III SA 1188/00 - Monitor Podatkowy z 2001r., nr 9, str. 2, Lex nr 48378; 12 maja 2005 r., FSK 2045/04 - Monitor Podatkowy z 2006r., nr 3, str. 45; 25 lutego 2005r., FSK 1521/2004 - LexPolonica nr 412880, a także wyrok SN z dnia 2 października 2002r., III RN 150/01 - OSNAPU 2003, nr 16, poz. 372).
Sąd, dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
II. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r., który po rozpatrzeniu odwołania S. P., J. S. oraz E. C. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2020 r., określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie II linii metra w W. - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją C4 "P." do Stacji Techniczno - Postojowej (STP) M., wraz z STP M., według wariantu 1, uchylająca w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, uchylająca w części i umarzająca postępowanie organu I instancji w tej części, a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy decyzję RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy powoływanej wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2020 r., poz. 283, ze zm.), dalej ustawa ooś.
III. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skarg, dotyczących kwestii cywilnych, tj. kwestionowania możliwości wejścia na teren nieruchomości Stron Sąd wskazuje, że słusznie wywodził GDOŚ, że ich rozpatrzenie nie podlega kognicji tego organu, jako prowadzącego postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i zobowiązanego – zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i 6 K.p.a. do stosowania zasady praworządności. Przestrzeganie ustanowionych w przedstawionym zakresie zasad kompetencyjnych należy do tej kategorii obowiązków organów, które gwarantują stronom zapewnienie zasady praworządności. Dlatego ustawodawca w art. 19 K.p.a. zobowiązał organy administracji do przestrzegania z urzędu ich właściwości rzeczowej i miejscowej, obwarowując to wymaganie sankcją nieważności decyzji (zgodnie z art. 156 par. 1 pkt 1 K.p.a.). W związku z tym każdy organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany podporządkować się tej regule. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest to, że żaden organ nie może dowolnie stosować przepisów, dotyczących właściwości, które podlegają ścisłej wykładni. Kodeks postępowania administracyjnego określa zasady ustalania właściwości organów administracji w art. 20-23. Zgodnie z tymi regulacjami właściwość rzeczową organów ustala się według przepisów o zakresie ich działania (art. 20 K.p.a.), a właściwość miejscową według reguł, zawartych w art. 21 K.p.a. Przepisy o właściwości podlegają ścisłej wykładni, a ich naruszenie, jako niezgodne z zasadą praworządności, stanowi rażące naruszenie prawa, nawet jeżeli decyzja pod innymi względami byłby prawidłowa. Kwestia ta jest jednolicie, od dawna traktowana w judykaturze (por. np. uchwała składu Pięciu Sędziów NSA, z dnia 19 listopada 1997 r., FPK 9/97). Istnieje zakaz domniemania kompetencji, a wszystkie działania organów powinny być oparte na konkretnym przepisie, zawierającym normę kompetencyjną. W orzecznictwie TK (por. uchwała TK z 10 maja 1994 r., W 7/94, OTK 1994, nr 1, poz. 23; wyrok TK z 27 maja 2002 r., K 20/01, OTK 2002, nr 3, poz. 34; wyrok NSA z 11 stycznia 2010 r., I OSK 1453/09) wskazuje się, iż z konstytucyjnej zasady legalności (art. 7 Konstytucji RP), jak również z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) wynika jednoznaczny wniosek, że w przypadku, gdy normy prawne nie przewidują wyraźnie kompetencji organu państwowego, kompetencji tej nie wolno domniemywać i w oparciu o inną rodzajowo kompetencję przypisywać ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził. Przepis kompetencyjny "podlega zawsze ścisłej wykładni literalnej, domniemanie objęcia upoważnieniem materii w nim niewymienionych w drodze np. wykładni celowościowej nie może wchodzić w rachubę" (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r. II OSK 347/16, wyrok NSA z 21 lutego 2008 r., II OSK 54/07, Lex nr 519743; wyrok NSA z 3 czerwca 2008 r., II OSK 590/07, Lex nr 484998; wyrok WSA w Lublinie z 20 maja 2010 r., II SA/Lu 616/09, Lex nr 706029; wyrok NSA z 15 lutego 2012 r., II OSK 2135/10, Lex nr 1426707; wyrok NSA z 12 lutego 2013 r., II OSK 1897/11, Lex nr 1358451; wyrok NSA z 25 lutego 2013 r., II OSK 2037/11, Lex nr 1354927).
Dla legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia fakt, że inwestor przed wystąpieniem o taką decyzję nie uzyskał praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami bezpośrednio lub pośrednio zajętymi przez planowaną inwestycję. Samo wskazanie miejsca realizacji inwestycji przez inwestora zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 a ustawy ooś nie powoduje, że inwestor ma wykazać się tytułem prawnym do tej nieruchomości. Decyzja ta, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w skargach nie narusza prawa własności nieruchomości których dotyczy (tak NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2019 r., II OSK 761/17, CBOSA). Dla jej uzyskania nie jest wymagane legitymowanie się prawem dysponowania nieruchomością na dany cel. Zgodne z prawem jest zatem wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestora, który występując o tę decyzję nie legitymuje się prawem do nieruchomości objętych inwestycją (tamże). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną.
Ochrona prawa własności i posiadania jest domeną prawa cywilnego, a nie administracyjnego. Zakaz samowolnego naruszania posiadania wynika z art. 342 Kodeksu cywilnego; w razie jego naruszenia przysługuje roszczenie posesoryjne z art. 344 § 1 K.c. W wypadku naruszenia prawa własności, wbrew zakazowi z art. 140 K.c. – przysługuje roszczenie negatoryjne z art. 222 § 2 K.c.
Należy podkreślić, że przedmiotowe postępowanie mieści się w przestrzeni prawa administracyjnego, przewidującego instrumenty prawne, na podstawie których własność ta może być ograniczania, a nawet właściciel może być jej pozbawiony. Ustosunkowując się kwestii naruszenia art. 64 Konstytucji, zgodnie z którym każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (ust. 1), a te z kolei podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (ust. 2), należy wskazać, że o ile organ działa w granicach prawa, o tyle nie dochodzi do naruszenia tego przepisu. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunki zgody na realizację inwestycji mają na celu zapewnienie dotrzymania standardów jakości środowiska ustanowionych poszczególnymi normami prawnymi, a to z kolei podaje w wątpliwość stawianie tez dotyczących naruszania praw własności, implikując brak zasadności postulatu Skarżącego, dotyczący określenia w decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. nieruchomości, co do których decyzja ta wywołuje skutek w postaci trwałego ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości. Zarówno decyzja RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r., jak i decyzja organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zawiera takich zapisów. Rozstrzygnięcia organu I i II instancji określają środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie zaś wskazanie nieruchomości, co do których decyzje te ograniczają sposób korzystania z nich. Kwestie te regulują decyzje Wojewody [...]ego o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, które nie są przedmiotem postępowania prowadzonego zarówno przez RDOŚ w W., jak i GDOŚ.
Zakres postępowania organu w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu określa art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś, według którego przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu.
Za słusznie w związku z tym należy uznać twierdzenie organu, że brak zgody na jakiekolwiek inwestycje na powierzchni, jak również pod powierzchnią w obszarze nieruchomości Skarżących, nie zasługuje na uwzględnienie, a okoliczność, iż realizacja przedsięwzięcia w obrębie części nadziemnej i podziemnej ww. nieruchomości, jest sprzeczna z interesem strony, w opinii GDOS nie stanowi wystarczającej podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację zamierzenia budowlanego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia, ani do terenów w zasięgu oddziaływania inwestycji. Akt ten określa warunki realizacji inwestycji z uwzględnieniem wymogów normatywnych względem poszczególnych komponentów środowiska.
Zasadnie organ również wskazał, że inwestycja wyraża dbałość o bonum commune , a uwzględnienie żądania Skarżącego nie jest również możliwe z tej racji, iż nie przemawiają za tym względy celowości oraz racjonalności.
Na etapie wydawania zaskarżonej decyzji przedmiotowe przedsięwzięcia nie funkcjonuje i nie generuje jakichkolwiek oddziaływań, w tym na nieruchomość skarżącego. Z uwagi na fakt, że inwestycja jest na etapie planowania, nie można przesądzić o skali rzeczywistych oddziaływań planowanej inwestycji, bowiem w raporcie ooś przedstawiono opis przewidywanych oddziaływań (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś), które mogą ewentualnie wystąpić w przyszłości.
Nie oznacza to jednak, że oddziaływania te faktycznie wystąpią. W tym zakresie konieczne jest również wskazanie, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko wynika, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko.
Nadto z warunku określonego przez RDOŚ w W. w pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. (zreformowanego w pkt 12 decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r.) wynika obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś. Na tym etapie projektu budowlanego nastąpi doprecyzowanie skali oddziaływań pochodzących z inwestycji na środowiskowo oraz uszczegółowienie działań minimalizujących.
Wskazać także należy, że w przypadku wystąpienia niepożądanych i niemożliwych do określenia na etapie sporządzania raportu ooś oddziaływań, organ ochrony środowiska na podstawie art. 362 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.), może przeprowadzić postępowanie zmierzające do wydania decyzji nakładających obowiązki ograniczenia oddziaływania i jego zagrożenia lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego.
Jednocześnie GDOŚ ponownie podkreśla, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia, ani do terenów w zasięgu oddziaływania inwestycji.
Dalej należy zauważyć, że Skarżący nie wskazał jednoznacznie w jaki sposób czynności administracyjne podjęte w ramach niniejszego postępowania przez RDOŚ w W., i GDOŚ wypełniły znamiona czynu zabronionego z art. 231 § 1 K.k. Ponadto zarzut ten nie jest poparty wiarygodnymi informacjami i tym samym nie zasługuje na uwzględnienie.
IV. Odnosząc się na najdalej idącego zarzutu wydania drugi raz decyzji w tej samej sprawie, Sąd wskazuje, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Instytucja powagi rzeczy osądzonej, jako negatywna przesłanka procesowa, implikuje niedopuszczalność żądania powtórnego rozpatrzenia sprawy już rozstrzygniętej decyzją (np. na wniosek strony), a także niedopuszczalność jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia inną decyzją. Dla oceny zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej - rei iudicatae - organ administracji publicznej powinien stwierdzić, że decyzja administracyjna, która miałaby zostać wydana stanowiłaby kolejne rozstrzygnięcie w tej samej sprawie. Istotne jest zatem ustalenie, czy doszło do tożsamości spraw.
Tożsamość sprawy, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wyraża się w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym. O istnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), podobnie jak sprawy w toku (lis pendens), przesądza identyczność elementów podmiotowych oraz jednakowość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość sprawy, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. wyraża się w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma natomiast miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Sprowadza się to do ustalenia wystąpienia jednocześnie czterech identycznych elementów: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej (odstawy prawnej), których łącznie istnienie warunkuje uznanie, że mamy do czynienia sprawy w toku.
Zasadnie zatem GDOŚ pismem z dnia 28 lutego 2020 r. zwrócił się do Prezydenta W. o przekazanie oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Ponadto organ odwoławczy zawnioskował o przesłanie oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem wniosku o wydanie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta W. oraz przedłożonego dla tego postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Organ słusznie stwierdził, że w analizowanym przypadku istnieje tożsamość podmiotowa, bowiem wnioskodawcą obu wniosków o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było Miasto W. Jednakże, decyzja Prezydenta W. z [...] grudnia 2017 r., nr [...] oraz decyzja RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], zostały wydane na dwa odrębne zamierzenia budowlane. Przeprowadzona analiza raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przedłożonego do postępowania prowadzonego przez Prezydenta W. wykazała, że przedsięwzięcia różnią się m.in. lokalizacją stacji metra, wentylatorni, oraz powierzchnią STP M..
Skoro przedsięwzięcia te nie są tożsame co do przedmiotu, to organ I instancji był uprawniony do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zarazem zarzut w zakresie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Niezależnie od powyższego nadmienić należy, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...], stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...].
W piśmiennictwie prawniczym przyjmuje się na ogół, że podział na akty konstytutywne i deklaratoryjne jest oparty na kryterium skutku tego aktu. Akt deklaratoryjny nie stwarza nowej sytuacji prawnej, jedynie stwierdza powstanie takiej sytuacji z mocy prawa. Akt konstytutywny kreuje natomiast nowy stan prawny: tworzy, zmienia lub znosi stosunek prawny (np. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (w:) Prawo administracyjne pod red. M. Wierzbowskiego, Warszawa 1999, s. 301 i 302, K. Korzan: Orzeczenia konstytutywne w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1972, s. 42 i nast.). Akty deklaratoryjne nie są więc same źródłem jakichkolwiek nowych praw lub obowiązków. Ze względu na tę charakterystykę w judykaturze co do zasady przyjmuje się, że akty deklaratoryjne wywołują skutki prawne wstecz (ex tunc), czyli od momentu, w którym określony stan prawny zaistniał. Akty konstytutywne są zaś skuteczne na przyszłość (ex nunc), od chwili ich wydania.
W orzecznictwie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie, odnośnie do różnych jej przedmiotów, przypisuje się zarówno deklaratoryjny charakter wywołujący skutek wyeliminowania z obrotu ex tunc, tzn. od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 listopada 2008 r., III SA/Gl 1002/08, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), jak i konstytutywny (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 798/18, CBOSA). Przyjęcie któreś z koncepcji nie ma w tej sprawie decydującego znaczenia, bowiem – jak wskazano w pkt I tego uzasadnienia – Sąd ocenia biorąc pod uwagę stan sprawy z daty orzekania, a zaskarżona decyzja wydana została dnia [...] stycznia 2021 r. Przed jej wydaniem doszło zatem do usunięcia z obrotu prawnego decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r.
V. W ramach zarzutu, że organ odwoławczy nie mógł rozstrzygnąć sprawy co do istoty, jeżeli w sprawie występują dwie strony i każda z nich może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, Skarżąca wysunęła twierdzenie, że dopóki nie upłyną terminy do złożenia odwołań, wydanie ostatecznej decyzji w stosunku do odwołania jednej strony, a następnie w stosunku do odwołania drugiej strony, powoduje wadę nieważności decyzji wydanej później.
Twierdzenie to na tle okoliczności kontrolowanej poprzez Sąd sprawy jest błędne z kilku powodów.
Po pierwsze stanowisko to nie odpowiada przyjętym przez ustawodawcę powodom wszczęcia postępowań nadzwyczajnych. Wady z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to przede wszystkim wady o charakterze materialnoprawnym. Przyczyną stwierdzenia nieważności może być również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych, jednak tylko w sytuacji, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2015 r., I OSK 127/14, CBOSA). Innymi słowy, naruszenie przepisów proceduralnych, nawet rażące, może doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji tylko w sytuacji, gdy dane uchybienie proceduralne w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na treść kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2016 r., I OSK 1336/14, CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. nie może jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 K.p.a.). Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny katalog formułujący podstawy do stwierdzenia nieważności. System weryfikacji decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usuniecie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. np. wyroki NSA z 28 maja 2015 r., II OSK 899/15, CBOSA oraz z 29 czerwca 2006 r., II OSK 843/05, CBOSA; K. Glibowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Warszawa 2017, 20 wyd., Legalis, teza 57 pkt 13 do art. 156). Warto dodać, że również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, wskazano, że zasadniczo w art. 156 K.p.a. opisane są wady decyzji o charakterze materialnoprawnym, zaś wady o charakterze proceduralnym usuwane są w osobnym trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 K.p.a.
Innymi słowy, naruszenie przepisów proceduralnych, nawet rażące, może doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji tylko w sytuacji, gdy dane uchybienie proceduralne w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na treść decyzji kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym (por. np. wyroki NSA z 11 marca 2016 r., I OSK 1336/14 oraz z 13 stycznia 2016 r., II GSK 847/14, CBOSA). Wymóg ten, tzn. wpływ rażących wad proceduralnych na wynik sprawy, ma silne oparcie w wartościach konstytucyjnych. Chodzi tu nie tylko o zasadę stabilności obrotu prawnego (art. 2 Konstytucji RP; por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62).
Sąd wskazuje, że organ odwoławczy wydaje decyzję w stosunku do wszystkich odwołań, złożonych z dochowaniem formalnych wymogów, tj. w terminie. Po drugie wydanie decyzji przed upływem terminu do rozpatrzenia odwołania dla innych stron postępowania jest przesłanką wznowieniową, a nie nieważnościową.
Obecnie znany jest aktualny pogląd doktryny i judykatury, że stronie, która nie brała udziału w postępowaniu pierwszo-instancyjnym, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2230/00, M. Prawn. 2002/20/916). Dla strony pominiętej nie biegnie od dnia faktycznego dowiedzenia się przez nią o decyzji. Nie ma ona też prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż przysługuje on tylko stronie której decyzję doręczono (tak m.in. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, op. cit., s. 471 oraz G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II, Warszawa 2005, s. 209-210). O tym, że prekluzyjny termin do wniesienia odwołania dotyczy tylko osób, którym decyzja została doręczona opowiedział się także E. Iserzon. Według tego Komentatora, prekluzja ta nie może dotyczyć stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed pierwszą instancją i którym decyzja zapadła w tym postępowaniu nie została doręczona. Tenże (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970, s. 223, tak też A. Gill, Sytuacja procesowa strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym i postępowaniach wyjątkowych, Wrocław 2010, s. 101, zob. także J. Litwin, Wznowienie postępowania administracyjnego z powodu niedopuszczenia do uczestnictwa, Palestra 1965, nr 10, s. 45 i n. W ślad za doktryną można przywołać liczne przykłady orzeczeń sądowych, gdzie przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania dla stron pominiętych upływa z dniem terminu biegnącego dla strony której najpóźniej doręczono, np. NSA w wyroku z dnia 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2230/00, Monitor Prawny 2002, nr 20, s. 916, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1606/04, czy też NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 740/11, CBOSA.
Przedstawione stanowiska opierają się zatem na tezie, że w postępowaniach wielopodmiotowych skuteczne doręczenie decyzji choćby jednej ze stron wywołuje skutki prawne w związku z wejściem jej do obrotu prawnego wobec wszystkich uczestników postępowania - również pominiętych. Doręczenie to otwiera początek biegu terminu do wniesienia odwołania, które dla każdej strony której decyzję doręczono liczy się od daty jej doręczania. Decyzja staje się zatem ostateczna po upływie terminu do wniesienia odwołania stronie, której doręczono jako ostatniej.
Po trzecie zasadne jest uznanie, że doszło do prawidłowego doręczenia Elżbiecie C. decyzji pierwszoinstancyjnej, a Sąd podziela wywody uczynione przez GDOŚ w tym zakresie. Nie jest tym samym prawidłowe stanowisko, że przesłanką przemawiającą za uchyleniem decyzji organu I instancji jest okoliczność braku doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
W myśl art. 109 § 1 K.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W oparciu o ww. przepis przyjmuje się, że byt prawny decyzji uwarunkowany jest uzewnętrznieniem rozstrzygnięcia dokonanego przez organ, co następuje w drodze doręczenia lub ogłoszenia (Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP2019). Z kolei przy doręczaniu decyzji organ jest zobowiązany dochować wymogów określonych w rozdziale 8 K.p.a. "Doręczenia".
Zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może zawiadamiać strony o decyzjach oraz innych czynnościach poprzez obwieszczenie, tj. w formie rozplakatowania w miejscu publicznym, np. na tablicy ogłoszeń w urzędzie lub też przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Powyższa forma przekazywania informacji o czynnościach organu administracji publicznej wymaga jednak istnienia przepisu szczególnego, który będzie w sposób wyraźny przewidywał możliwość jej zastosowania. Artykuł 49 § 1 K.p.a. nie stanowi więc samodzielnej podstawy prawnej do korzystania z takiej formy przekazywania informacji stronom. Przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 49 K.p.a. jest art. 74 ust. 3 ustawy ooś, zgodnie z którym jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Zawiadamianie stron postępowania w sposób określony w omawianym przepisie K.p.a. znajduje więc głównie zastosowanie w tzw. postępowaniach masowych, czyli prowadzonych z udziałem znacznej liczby stron (K. Świderski, Publiczne ogłaszanie o czynnościach organów administracji publicznej, "Casus" 2012/64, s. 5). Rozwiązanie przyjęte w art. 49 K.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt: II OSK 45/10, CBOSA). Obwieszczenie w trybie art. 49 K.p.a. umożliwia każdemu zainteresowanemu, uważającemu się za stronę postępowania, dowiedzenie się o toczącym postępowaniu, a tym samym ewentualny czynny w nim udział (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 1739/11, CBOSA). NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt: II OSK 1635/07, CBOSA wskazał, że ze względu na dużą liczbę potencjalnych stron takiego postępowania, w dodatku liczbę, której praktycznie nie da się określić, ustawodawca odstąpił od normalnego trybu (art. 39-48 K.p.a.) doręczania pism na rzecz ogłoszenia publicznego. Uproszczony sposób doręczania określony w art. 49 K.p.a. został więc wprowadzony do porządku prawnego z uwagi na ważne przesłanki (np. znaczną liczbę stron postępowania), i tym samym ustawodawca zwolnił organ od obowiązku bezpośredniego doręczania. Poświęcenie instytucji doręczenia treści przepisów art. 39 - 49 K.p.a. ujętych w osobnym rozdziale wskazuje, że jest to regulacja wyczerpująca tej instytucji i jeśli w dalszych przepisach kodeksu mowa jest o doręczeniu (tj. uczyniono to w art. 109 K.p.a.), będzie to doręczenie w rozumieniu przepisów tego rozdziałuoraz dokonywane w sposób nimi przewidziany.
Przedkładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że z uwagi na liczbę stron biorących udział w prowadzonym przez RDOŚ w Warszawie postępowaniu, organ I instancji obwieszczeniem z dnia [...] lutego 2020 r. poinformował strony postępowania o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Obwieszczenie, o którym mowa powyżej, zostało zamieszczone: na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w O. oraz na monitach elektronicznej tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej w Urzędzie Dzielnicy B. W.. Najpóźniej ww. obwieszczenie RDOŚ w W. zostało zamieszczone w Urzędzie Miejskim w O. (w terminie od 4 lutego do 19 lutego 2020 r.) oraz w Urzędzie Dzielnicy B. W. (w terminie od 4 lutego do 18 lutego 2020 r.).
Rozwiązanie przyjęte w art. 49 K.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego. W przypadku, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, należy ustalić dzień, w którym obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień doręczenia decyzji przez publiczne ogłoszenie, a więc w trybie art. 49 K.p.a. (taki pogląd, podzielany przez skład orzekający wyrażany jest w orzecznictwie – tak NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12, CBOSA).
Zasadnie zatem, organ wywodził, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona stronom postępowania w trybie art. 49 K.p.a., w tym również pełnomocnikowi E. C., w dniu 18 lutego 2020 r.
Tym samym w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania argumentacja Skarżącej w kontekście ustanowienia pełnomocnika i skutków w zakresie doręczenia decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r.
E. C. w skardze z dnia 3 marca 2021 r. podniosła, że RDOŚ w W. odmówił doręczenia Skarżącej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. w wersji elektronicznej, tj. w trybie określonym w art. 49b § 1 K.p.a., co w konsekwencji uniemożliwiło stronie zapoznanie się z treścią decyzji i ustaleniami faktycznymi w niej zawartymi, ograniczając czynny udział, gwarantowany w art. 10 § 1 K.p.a.
Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego strony
postępowania były informowane o:
- wszczęciu postępowania - obwieszczeniem RDOS w W. z dnia 12 marca 2018 r.,
- wystąpieniu do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie W. - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 14 marca 2018 r.,
- wystąpieniu do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 26 marca 2018 r.,
- ponownym wystąpieniu do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 27 czerwca 2018 r.,
- wydaniu postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalającego zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dalej raport ooś - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 13 sierpnia 2018 r.;
- wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia do momentu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu ooś - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 24 września 2018 r.;
- wydaniu postanowienia o podjęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia w związku z przedłożeniem przez wnioskodawcę raportu ooś - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia 22 listopada 2018 r.;
- wystąpieniu do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie W. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. o wydanie opinii w związku z przeprowadzaną oceną oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji- obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia [...] grudnia 2018 r.;
- przekazaniu do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie W. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. uzupełnienia raportu ooś - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia [...] lipca 2019 r.;
- możliwości składania uwag i wniosków do prowadzonego postępowania przez każdego zainteresowanego - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia [...] września 2019 r.;
- możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści przed wydaniem decyzji - obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia [...] grudnia 2019 r.;
- wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - obwieszczeniem RDOS w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Doręczenie ww. obwieszczeń stronom postępowania organ I instancji zapewnił w drodze zawiadomienia (w trybie art. 49 K.p.a.). Strony postępowania miały możliwość uczestnictwa w procedurze wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z obwieszczeniem RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r., z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można się było zapoznać się w wymienionych (w tym obwieszczeniu) urzędach, tj. Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., Urzędzie Gminy Ożarów [...] oraz Urzędzie Gminy B. W..
Po czwarte zarzut naruszenia uregulowań zawartych w art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r, sygn. akt: II OSK 888/17, CBOSA). Istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść rozstrzygnięcia, które prowadziłyby do innej decyzji, niż wydana w sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem uwypuklić relację między naruszeniem prawa, a rozstrzygnięciem, która powinna być merytoryczna, a dodatkowo wpływ tej okoliczności powinien wyrażać się w możliwości upatrywania w niej przesłanki do innego rozstrzygnięcia.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Skarżąca pismem z dnia 3 marca 2020 r. (data przesłania za pośrednictwem platformy ePUAP: 3 marca 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 lipca 2020 r., wniosła skutecznie odwołanie od decyzji organu I instancji, wnioskując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Słuszne jest zatem przyjęcie, że zarzucane przez E. C. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie miało miejsca, bowiem nie wpłynęło na możliwość dokonania przez skarżącą czynności procesowych, tj. wniesienia odwołania.
Udostępnienia odpisu decyzji w trybie art. 49b § 1 K.p.a. nie należy utożsamiać z doręczeniem rozstrzygnięcia, które w przedmiotowej sprawie nastąpiło poprzez publiczne obwieszczenie w trybie art. 49 K.p.a. Termin na wniesienie odwołania nie biegnie bowiem od dnia udostępnienia stronie odpisu decyzji na podstawie art. 49b K.p.a. Zawiadomienie o decyzji uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne ogłoszenie. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 49-49a K.p.a. wprowadzają "fikcję doręczenia". Sam upływ 14 dni, w ciągu których ogłoszenie było publicznie dostępne, powoduje, że czynność doręczenia jest uważana za dokonaną ze skutkiem prawnym (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt: II OSK 791/16, CBOSA). Od upływu tych 14 dni liczy się termin na wniesienie odwołania od decyzji. Skoro termin do zaskarżenia decyzji wyznaczony jest w trybie art. 49b K.p.a., to data udostępnienia jej odpisu nie ma znaczenia. Termin ten jest bowiem wyznaczony zgodnie z art. 49 § 2 K.p.a. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, str. 406).
Po piąte nie jest zasadny zarzut, zaprezentowany w skardze przez E. C. z dnia 3 marca 2021 r., że RDOŚ w W. pismem z dnia 27 lutego 2020 r. nieprawidłowo odmówił Skarżącej udostępnienia odpisu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w czym upatruje naruszenia art. 73 K.p.a., ponieważ uniemożliwił stronie merytoryczne odniesienie się do przyjętych ustaleń, zawartych w skarżonej decyzji.
Organ odwoławczy pismem z dnia 4 sierpnia 2020 r., zobowiązał RDOŚ w W. do przekazania odpisu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Rozpoznając z kolei kwestię naruszenia art. 49b K.p.a. należy uznać za słuszną uwagę strony, zgodnie z którą RDOŚ w W. pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r., znak: W00ś-IV.402.187.2020.HD.5, przekazał jedynie pismo przewodnie bez odpisu zaskarżonej decyzji. Jednakże z akt sprawy wynika, że organ I instancji pismem z dnia 8 grudnia 2020 r. prawidłowo udostępnił pełnomocnikowi strony odpis decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Stosowny odpis zaskarżonej decyzji został przekazany jako załącznik WOOS-IV.402.187.2020.HD.6_zl.pdf. Nie jest zatem właściwe wskazanie przez E. C., iż stosowny odpis decyzji organu I instancji został przesłany dopiero po uwagach skierowanych do GDOŚ w pismach z dnia 21 i 23 grudnia 2020 r. Nadto odwołująca się miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji w trakcie całego postępowania odwoławczego, a także podczas osobistej wizyty pełnomocnika strony w siedzibie GDOŚ w dniu 4 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 27 lutego 2020 r., organ I instancji wyjaśnił, że w związku z wniesionymi odwołaniami od decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., całość akt sprawy została przekazana do GDOŚ. Wobec tych okoliczności RDOŚ w W. nie był już w posiadaniu zgromadzonych podczas postępowania pierwszoinstancyjnego akt sprawy.
Z uwagi na tryb wyrażony w art. 49b § 1 K.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku stanowisko Skarżącej, że RDOŚ w W. zamiast stosownego odpisu decyzji przesłał E. C. jedynie kserokopię rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 r. pozbawioną waloru autentyczności potwierdzonego podpisem elektronicznym upoważnionego przedstawiciela organu administracyjnego. Ponadto słusznie GDOŚ wywodził, że "odpis" to tekst odpisany od oryginalnego dokumentu, stanowiący kopię tego dokumentu. W uzasadnieniu uchwały z 29 marca 1994 r. III CZP37/94 Sąd Najwyższy stwierdził, że skoro tak odpis, jak kserokopia, stanowią odwzorowanie oryginału, tyle tylko, że pierwszy metodą tradycyjną, a druga metodą nowoczesną, to istnieje podstawa do objęcia pojęciem odpisu także kserokopii. Podobnie zatem, jako odpis należy uznać kserokopię za dokument stanowiący dowód istnienia oryginału i dlatego podlegający stosownej ocenie (podobnie NSA w wyroku z 9 sierpnia 2006 r. I OSK 1112/05, CBOSA).
Dalej E. C. w skardze z dnia 3 marca 2021 r. podniosła, że została pozbawiona prawa do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji. Tymczasem E. C. pismem z dnia 3 marca 2020 r. wniosła skutecznie odwołanie, a zatem skorzystała z praw określonych w art. 129 § 2 K.p.a.
VI. Ustosunkowując się do zarzutu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady nie ma przeszkód by nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nadać rygor natychmiastowej wykonalności (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2169/11, LEX nr 1152144; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 851/13, LEX nr 1568457). Stanowisko to w pełni akceptuje skład orzekający w tej sprawie. Należy zaznaczyć przy tym, że nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1134/09, LEX nr 597140). Zasadność rygoru rozumiana jest natomiast poprzez odwołanie się do szerszego spektrum, np. uznaje się, że w inwestycja leży w ważnym interesie inwestora, uzasadniającym nadanie rygoru, choćby z uwagi na fakt pozyskania na ten cel środków unijnych i konieczności szybkiego rozliczenia się z nich (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3704/21, CBOSA).
W ramach odniesienia się do zrzutu niezasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd wskazuje, że decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], GDOŚ uchylił i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, uchylił i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Oznacza to, że ww. rozstrzygnięcie jest ostateczne w administracyjnym toku postępowania i wykonalne. Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem walor decyzji ostatecznej uzyskuje każda decyzja wydana przez organ odwoławczy w administracyjnym toku instancji, w związku z rozpoznaniem środka odwoławczego. Decyzja GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. nie posiada rygoru natychmiastowej wykonalności
W aspekcie przesłanek nadania rygoru Sąd wskazuje, że art. 108 § 1 K.p.a. stanowi, iż od decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczy sytuacji wyjątkowej, a wymienione w art. 108 § 1 K.p.a. przesłanki muszą zaistnieć w sposób realny, a nie hipotetyczny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt: II SA/Ke 612/18, CBOSA).
W tym zakresie konieczne jest wyjaśnienie, iż wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, lecz raczej uargumentowania, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji, dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z 7 września 2016 r., I OSK 33/16, CBOSA).
W decyzji organ przedstawił przekonującą argumentację w tym zakresie, odwołując się w szczególności do znaczącej poprawy jakości komunikacji.
Nawet w przypadku przyjęcia, że interes powyższy nie został właściwie oceniony w toku postępowania, to jednak nie można abstrahować od skutku prawnego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji środowiskowej, polegającym na możliwości przejścia przez inwestora do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego. Innymi słowy, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji środowiskowej, nie powoduje – o ile decyzja nim objęta jest prawidłowa - negatywnej ingerencji w środowisko przyrodnicze, pozostając w zgodzie z konstytucyjną normą programową, nakładającą na władze publiczne obowiązek ochrony środowiska.
Na marginesie uwzględniając communis opinio doctorum Sąd nadmienia, że przyjmuje się jednolicie, że budowa, przebudowa dróg, innych elementów układów komunikacyjnych, jak również innego rodzaju infrastruktury lub jej odcinków np. sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (por. m.in. wyroki NSA: 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3704/21 z 6 lipca 2016 r., I OSK 1648/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, z 25 października 2013 r., I OSK 2967/12, CBOSA).
VII. W aspekcie przepisów materialnych zasadnym jest wskazanie, że sądy administracyjne nie poddają merytorycznej ocenie ustaleń faktycznych raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 552/15, CBOSA). Dlatego ocena raportu dotyczy zasadniczo jedynie jego strony formalnej, w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny w świetle wymogów określonych w treści art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 602/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 260/17, CBOSA).
Poza tym, jeżeli w danej sprawie złożony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji dokonał oceny, że jest on zupełny, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1048/16, CBOSA).
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in.: opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego (lit. a.) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (lit. b.) - wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5); określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego (pkt 6); porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na: ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020, poz. 55, ze zm.), w tym na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000 oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych, elementy wymienione w art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy ooś, jeżeli zostały uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jeżeli są wymagane przez właściwy organ, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami (pkt 6a) oraz uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu z uwzględnieniem informacji, o których mowa wyżej w pkt 6 i 6a (pkt 7). Ponadto raport zawsze powinien zawierać źródła informacji stanowiące podstawę do jego sporządzenia (art. 66 ust. 1 pkt 20 ustawy ooś).
Miało to miejsce w niniejszej sprawie, bowiem raport, biorąc pod uwagę jego uzupełnienia (wersja ujednolicona z marca 2019 r. oraz uzupełnienie aneks nr 1 z lipca 2019 r. i uzupełnienia przedłożone na etapie postępowania odwoławczego (z sierpnia 2020 r. przekazanego przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2020 r., znak: IP/239/2020/EG, 16 października 2020 r. oraz 9 listopada 2020 r.) jest kompletny.
VIII. Z orzecznictwa wynika, że argumentacja stron kwestionujących raport jest poddana pewnym wymogom, stanowiącym pochodną specyficznej roli tego dokumentu.
Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Natomiast, jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną – (wyroki NSA z 28 lipca 2016 r., II OSK 2661/17, CBOSA oraz z 6 lutego 2013 r. II OSK 1862/11, LEX nr 1358431). W tej sprawie na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo przyjęto, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest zupełny, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, stąd też słusznie uznano, iż nie ma potrzeby powoływać biegłego.
W literaturze wyrażono pogląd, według którego w przypadku ciężaru dowodu, niezależnie od tego, o jaką gałąź czy też dział prawa chodzi, występują dwa istotne elementy. Zdaniem L. Morawskiego, "ciężar dowodu określa dwie kwestie: kto powinien przedstawić dowody (ciężar dowodu w sensie subiektywnym, formalnym) oraz kto poniesie ryzyko nieudowodnienia (non liquet) określonych twierdzeń (ciężar dowodu w sensie obiektywnym, materialnym)" (zob. L. Morawski, Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 2008, s. 172). Według B. Rakoczego, "Jeżeli chodzi o skutki prawne braku skutecznego dowodu, to zależą one przede wszystkim od rodzaju postępowania - administracyjne, czy cywilne. Choć w prawie ochrony środowiska nie można przyjąć a priori jednego tylko sposobu dowodzenia, to jednak w zależności od tego, o jaki rodzaj postępowania chodzi, można przyjmować co do zasady skutki braku dowodu" (zob. B. Rakoczy, Rozdział 1 Zagadnienia wprowadzające, [w:] Ciężar dowodu w polskim prawie ochrony środowiska, Oficyna, 2010). W prawie ochrony środowiska, które jest częścią prawa administracyjnego obowiązek udowodnienia obciąża obok organu administracji również stronę postępowania. W orzecznictwie NSA wyrażono bowiem pogląd, według którego "Z art. 7 K.p.a. wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń skarżącego kasacyjnie, które nie zostały należycie uprawdopodobnione" (zob. wyroki NSA z 12 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1446/14, LEX nr 2037364, z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2749/14, CBOSA). Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577, CBOSA).
W związku z tym uznaje się, że zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Podważenie ustaleń raportu co do zasady wymaga przedstawienia równie kompleksowej analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu. Organ co do zasady nie dysponuje zaś odpowiednią wiedzą specjalistyczną, by móc w pełni ocenić wszystkie aspekty raportu (por. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie II OSK 639/13, z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie II OSK 2564/12, CBOSA). W postępowaniu środowiskowym na inwestorze ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu specjalistycznego (raportu), który podlega ocenie właściwego organu administracji. Jednocześnie w toku postępowania raport ten podlega uzgodnieniu przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska. Na podstawie posiadanych kompetencji i na podstawie uzgodnienia, właściwy w sprawie organ główny dokonuje samodzielnej oceny raportu i wydaje rozstrzygnięcie w sprawie. Podważenie raportu wymaga zatem od innych stron postępowania przedłożenia stosownych dowodów, które będą podlegały ocenie w toku postępowania administracyjnego. Strona nie może przenieść swoich obowiązków w tym zakresie na organ, np. przez złożenie wniosku o przeprowadzenie opinii z dowodu biegłego. Skuteczne zakwestionowanie wniosków wynikających z raportu, wymagało wykazania przez Skarżących inicjatywy dowodowej i przedłożenia dowodu sporządzonego z uwzględnieniem wiedzy specjalnej. Podważenie ustaleń raportu, co do zasady, mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Pogląd ten, prezentowany w orzecznictwie przez NSA (por. np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1241/16, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 832/17,CBOSA) podziela skład orzekający w rozpatrywanej sprawie.
IX. Sposób wariantowania został obszernie wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w dyrektywach zaimplementowanych do polskiego porządku prawnego m.in. przepisami ustawy ooś, z których wynika, że wariantowanie w raporcie polega na: przedstawieniu racjonalnych (rozsądnych) przeanalizowanych przez inwestora rozwiązań alternatywnych związanych z projektem, wielkością, skalą, lokalizacją, technologią przedsięwzięcia, porównaniu wpływu poszczególnych wariantów na środowisko oraz dokonaniu uzasadnionego wyboru jednej z opcji z uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko (vide: pkt 31 preambuły dyrektywy 2014/52/EU oraz art. 5 ust. 1 lit. d. dyrektywy 2011/52/UE i pkt 2 załącznika IV do tej dyrektywy). Racjonalny wariant alternatywny nie może mieć więc charakteru abstrakcyjnego czy też teoretycznego. Nie należy więc przedstawiać wariantu, którego faktyczna realizacja jest technicznie lub faktycznie niemożliwa albo jego realizacja jest skazana na niepowodzenie (np. ze względów finansowych) i tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 marca 2021 r., II SA/Bk 134/21, CBOSA).
"Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., II OSK 1871/17, CBOSA). Przy czym element ekonomiczny jest tylko jedną z przesłanek oceny wariantów i wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a zatem nie jest cechą zawsze przesądzającą o wyborze. Analiza przesłanki ekonomicznej jest złożona. Z jednej bowiem strony nieuzasadnione jest przedstawianie i wybieranie wariantu, którego faktyczna realizacja jest technicznie lub faktycznie niemożliwa albo jego realizacja jest skazana na niepowodzenie (np. ze względów finansowych). Z drugiej jednak strony czynnik ekonomiczny nie może wyłącznie przesądzać o wyborze, bowiem w zasadzie prewencji środowiskowej nie chodzi o to, by inwestor poniósł jak najmniejsze koszty, ale o to, by jak najmniejsze koszty poniosło środowisko. Tym samym nie jest uzasadnione kierowanie się wyłącznie przesłankami ekonomicznymi w taki sposób, że skorzysta na tym inwestor, a skutki w przyszłości poniesie środowisko (por. min. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 lutego 2020 r., II SA/Bk 583/19, CBOSA).
Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie siatki porównawczej, na gruncie której organ weryfikuje proponowany wariant, który może być zaakceptowany przez niego. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ilość wymaganych do przedstawienia w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia nie zależy zatem od woli i uznania, a także oceny inwestora. Inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 813/16; z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 89/16, CBOSA).
Wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale nigdy nie może być tożsamy z wariantem alternatywnym (tak NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 376/21, CBOSA). W takiej bowiem sytuacji nie ma żadnego wyboru - żadnej alternatywy. Wobec tego brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny oznacza, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
"Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń) – tak NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 376/21, CBOSA.
Racjonalny wariant alternatywny powinien opierać się na racjonalnych przesłankach realizacji przedsięwzięcia. Wymagana jest tu racjonalność metodyczna, instrumentalna oraz racjonalność społeczna i związana z ochroną środowiska obejmująca również cele i zasady prawne ochrony środowiska. Racjonalności nie może ograniczyć jedynie do instrumentów realizacji przedsięwzięcia, ponieważ w ramach oceny oddziaływania na środowisko należy zbadać nie tylko jak będzie realizowane przedsięwzięcie, ale przede wszystkim jak dobrać skutecznie metody i środki jego wykonania, a przede wszystkim po co i w jakim celu je stosować z punktu wymagań przepisów ustawy ooś w przypadku wyboru racjonalnego wariantu alternatywnego (tak NSA w wyroku z dnia 19 marca 2019 r., II OSK 1092/17, CBOSA).
Odnosząc powyższe założenia do stanu sprawy Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, raport ooś powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Stosownie do treści raportu ooś (str. 42) racjonalny wariant alternatywny dla przedmiotowego przedsięwzięcia polega na innej lokalizacji oraz powierzchni STP M., niż w wariancie inwestorskim. Autorzy przedmiotowej dokumentacji w Tabeli 5-1 Porównanie - różnice w zagospodarowaniu terenu wariantów 1 i 2 STT M. (42-48 raportu ooś), szczegółowo zestawili dwie propozycje realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Oba warianty są możliwe do realizacji, zatem żaden z nich nie ma charakteru pozornego. Nie jest zatem właściwe wysuwanie twierdzeń, iż inwestor przedstawił jedynie wariant wnioskodawcy oraz wariant polegający na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane. Słuszna jest ocena organu, że raporcie ooś (str. 34) inwestor jedynie dodatkowo przedłożył wariant, polegający na niepodejmowaniu realizacji inwestycji. Z postanowień art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy ooś wynika bowiem, iż w raporcie ooś należy przedstawić opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, uwzględniający dostępne informacje o środowisku oraz wiedzę naukową. Informacje zawarte w przedmiotowej dokumentacji na str. 34 wynikały zatem z delegacji ustawowej.
Wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty, co przekonująco organ wskazał na str. 29 decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Słuszne są w tym zakresie twierdzenia organu odwoławczego przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut strony, zgodnie z którym opis możliwych wariantów przedsięwzięcia w raporcie ooś ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że II linia metra w Warszawie, w tym III etap realizacji odcinka zachodniego, wpisuje się w cele dokumentów strategicznych W.. Zgodnie z zapisami raportu ooś (str. 35-39), wybór wariantu inwestorskiego poprzedzony był szczegółowymi analizami ekonomicznymi i funkcjonalnymi prowadzonymi przez m.st Warszawy. Podstawowymi parametrami decydującymi o przebiegu trasy były prognozowane obciążenia potokami pasażerskimi. Przy wyborze wariantu lokalizacyjnego brano również pod uwagę aspekty środowiskowe (metody budowy w nawiązaniu do warunków geologicznych i hydrogeologicznych, emisja hałasu, emisja do powietrza, gospodarka wodno - ściekowa, wody powierzchniowe, emisja odpadów, drgania, zieleń, środowisko przyrodnicze, zabytki, dobra kultury). Z kolei na str. 40-49 raportu ooś przedstawiono w sposób szczegółowy opis wariantu preferowanego oraz racjonalnego wariantu alternatywnego. Jak wskazują autorzy przedmiotowej dokumentacji (str. 42 raportu ooś) układ komunikacyjny stacji metra, wyjść z metra oraz przejść podziemnych został zaplanowany tak, aby tworzyły dogodne połączenie istniejących ciągów pieszych z przystankami komunikacji autobusowej i tramwajowej komunikacji miejskiej. Przyjęte rozwiązania umożliwiają zorganizowanie wygodnego, bezkolizyjnego i bezpiecznego ruchu oraz dostępu pieszych do infrastruktur) - komunikacji miejskiej w rejonie planowanej inwestycji. W raporcie ooś (str. 42-48 raportu ooś) szczegółowo zestawiono dwie propozycje realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wariant preferowany oraz racjonalny wariant alternatywny różnią się od siebie: powierzchnią Stacji M., powiązaniem STP M. z układem kolejowym PKP, czy też lokalizacją obiektów na terenie Stacji M..
Wobec powyższego nie można uznać iż opis wariantów realizacji przedmiotowej inwestycji ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że przedmiotowy odcinek II linia metra w W. wpisuje się w cele dokumentów strategicznych W..
Przedstawiony w raporcie ooś wariant alternatywny do wariantu proponowanego przez wnioskodawcę różni się zagospodarowaniem terenu S TP M. (powierzchnią, powiązaniem STP M. z układem kolejowym PKP, lokalizacją obiektów na terenie STP M.). Logiczne jest wywodzenie, że wskazana została jedna lokalizacja: M., bowiem to właśnie zagospodarowanie terenu STP M. stanowiło różnicę pomiędzy wariantem proponowanym przez inwestora oraz racjonalnym wariantem alternatywnym. Nie ulega wątpliwości, że wskazany przez wnioskodawcę racjonalny wariant alternatywny wypełnia przesłanki określone w ww. przepisie ustawy ooś.
Zgodnie z art. 107 K.p.a. kwestie dotyczące wariantowania, jak i alternatywności przyjętych założeń, zostały szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. na str. 29 30.
Słuszne jest twierdzenie organu, że analizując rzeczywisty wpływ planowanej inwestycji na środowisko, nie można odnosić się wyłącznie do fragmentu zamierzenia budowlanego, ale do jego całości, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów poddawanych ocenie, a nie tylko do wybranych odcinków. Powyższe oznacza, iż w przypadku przedsięwzięć liniowych zróżnicowanie wariantów lokalizacyjnych pod względem wpływu na środowisko rozpatruje się w kontekście całokształtu inwestycji, a nie jego wybranych fragmentów. Wariantowanie tego rodzaju przedsięwzięcia nie oznacza jedynie zaproponowania trzech, całkowicie odmiennych przebiegów danej trasy. Ponadto to inwestor, a nie pozostałe strony postępowania, określa przebieg trasy planowanego przedsięwzięcia. Dopuszczalne są zatem sytuacje, w których proponowane przez inwestora warianty realizacji inwestycji posiadają częściowo jednakowy przebieg. Stanowisko to podzielane jest w orzecznictwie, czego wyrazem jest np. wyroki NSA z dnia 14 września 2021 r. III OSK 528/21 oraz dnia 27 marca 2018 r., IV SA/Wa 2826/17, CBOSA.
Należy przy tym zauważyć, iż wariantowanie lokalizacyjne przedsięwzięć liniowych ma na celu wypracowanie zróżnicowanych rozwiązań dla ochrony określonych dóbr istotnych ze środowiskowego punktu widzenia. Powyższe nie oznacza, że inwestor jest zobowiązany do automatycznego różnicowania wariantów przebiegu inwestycji w każdym punkcie usytuowania inwestycji tak, aby zasługiwały na miano wariantów alternatywnych. Wskazują również na to wyznaczniki racjonalności wariantów, o którym była wyżej mowa.
Organy określiły środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia w wariancie preferowanym przez wnioskodawcę, tj. w wariancie 1, po wykluczeniu, w toku oceny oddziaływania na środowisko, okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji dla tego wariantu. Słusznie organy wywodziły, że merytoryczna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że organ określa warunki korzystania z zasobów środowiskowych dla inwestycji sprecyzowanej we wniosku, o którego zakresie decyduje wnioskodawca. Słusznie więc motywował organ, że nie posiada kompetencji do rozstrzygania w zakresie zaproponowanych rozwiązań technicznych, komunikacyjnych objętej wnioskiem inwestycji, czy jej przebiegu. Powyższe stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt: II OSK 2516/10, wyroki WSA w Warszawie z dnia: 27 marca 2018 r., IV SA/Wa 2826/17, CBOSA).
Skoro organ ochrony środowiska nie posiada kompetencji uprawniających do wprowadzania zmian koncepcyjnych w przedsięwzięciu stanowiącym przedmiot oceny oddziaływania na środowisko, to za nieuprawnione należy uznać żądanie Skarżących, dotyczące dokonania zmiany przebiegu projektowanego odcinka metra, tj. skrócenia trasy (zarzut nr 7), czy też lokalizacji zabudowy na gruntach niższej klasy (zarzut nr 9). Wskazane ramy prawne (tj. ograniczenie oceny dopuszczalności objętej wnioskiem inwestycji do wymagań i uwarunkowań środowiskowych) przekładają się na brak zasadności zarzutu dotyczącego lokalizacji stacji "C." i "[...]", które zdaniem Skarżącego nie obsłużą żadnej większej zabudowy, gdyż w promieniu 500 - 800 m od nich nie ma żadnych skupisk zabudowy wielorodzinnej, ani znaczącej zabudowy jednorodzinnej. Ocena zasadności podjęcia inwestycji, funkcjonalności i prawidłowości przyjętych przez inwestora założeń projektowych nie zawiera się we właściwości działania organów środowiskowych. Wobec powyższego podnoszone w tym zakresie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
X. Odnosząc się do zarzutu strony, zgodnie z którym zawarte w raporcie ooś wyniki analiz wykazały, że realizacja inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na zdrowie ludzi, w szczególności w związku z emisją zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego i hałasu do środowiska. Na etapie wykonywania raportu nie były dostępne wszystkie dane dotyczące ich parametrów akustycznych i rodzaju wykonywanych prac, gdyż tak precyzyjne dane jest w stanie określić dopiero wykonawca robót, na etapie zaawansowanych prac projektowych. Wskazać jednak należy, że autorzy raportu ooś przedstawili wyniki analiz emisji hałasu, w zakresie pozwalającym na określenie oddziaływań akustycznych na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wskazali działania minimalizujące ponadnormatywne oddziaływania do zastosowania w fazie budowy inwestycji, a organ dokonał jej szczegółowego omówienia na str. 32 zaskarżonej decyzji. Istotne jest również, że RDOŚ w W. w celu zminimalizowania oddziaływania akustycznego na terenach chronionych akustycznie podczas realizacji inwestycji nałożył na inwestora obowiązek zastosowania ekranów akustycznych odbijających dźwięk, o klasie izolacyjności akustycznej od dźwięków powietrznych B2 lub B3, o parametrach określonych w punkcie 1.2.68 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Nadto organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek, zgodnie z którym prace budowlane należy wykonywać przy wykorzystaniu sprawnego technicznie i nowoczesnego sprzętu budowlanego o parametrach akustycznych nie gorszych niż określone w punkcie 1,2.53 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r.
GDGŚ podzielił częściowo argumentację Skarżącego, iż pomimo zastosowania na etapie budowy ww. działań minimalizujących na niektórych obszarach terenu realizacji przedsięwzięcia może dojść do przekroczeń dopuszczalnych emisji hałasu do środowiska. Doprecyzowanie działań minimalizujących ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne nastąpi na etapie ponownej oceny oddziaływana na środowisko przeprowadzonej w ramach postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Wynika to z nałożonego na inwestora warunku określonego w pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. (zreformowanego w pkt 12 decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r.).
Powyższe skutkuje niezasadnością zarzutu narażenia na szkodliwe oddziaływanie akustyczne na właścicieli nieruchomości przy ulicy S.
GDOŚ odniósł się szczegółowo do emisji gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego na str. 32-33 decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Prognozowane wartości stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 emitowanych z terenu budowy obiektów naziemnych będą niewielkie i poza granicą placu budowy na poziomie terenu wyniosą od 0,04 % do 0,38 % (0,007 - 0,075 pg/m³) dopuszczalnej wartości średniorocznej określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dna 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031, ze zm.). W rejonie najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej wartości stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 stanowią od 0,04 do 0,79 % wartości dopuszczalnej (0,008 - 0,157 pg/m³). W skargach nie przedstawiono analiz, mogących podważać ustalenia poczynione w raporcie ooś.
Za słuszne organ uznał twierdzenie S. P., zgodnie z którym dla wszystkich rozpatrywanych obiektów wystąpią przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych pyłu zawieszonego PM 2,5 pomniejszonych o aktualne tło zanieczyszczeń powietrza, jednak przekonująco organ wyjaśnił, że Rzyczyny tego stanu należy upatrywać w bardzo wysokim aktualnym tle zanieczyszczeń powietrza w rejonie budowy obiektów naziemnych, które wynosi 23-24 pg/m³, podczas gdy wartość odniesienia dla 2020 r., wynosi 20 pg/m³.
RDOŚ w W. biorąc powyższe pod uwagę nałożył na inwestora działania minimalizujące, szczegółowo przywołane w części opisującej stan faktyczny niniejszego uzasadnienia, jak np. zraszanie placu budowy wodą, uważnie ładowanie materiałów sypkich na samochody, przykrywanie plandekami skrzyń ładunkowych samochodów transportujących materiały sypkie, zachowanie czystości wyjazdu z budowy min. poprzez mycie kół pojazdów przed opuszczeniem budowy.
Raport ooś (str. 102) wskazuje , że eksploatacja odcinka liniowego II linii metra, w tym stacji oraz wentylatorni, nie będzie źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza. Pociągi oraz inne elementy zasilania będą energią elektryczną, a systemy wentylacyjne służyć będą jedynie wymianie powietrza. Nadmienić przy tym należy, że w warunku zawartym w pkt 1.2.58 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. (zmienionym w pkt 8 decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r.), określono maksymalne roczne emisje substancji z obiektów zlokalizowanych na terenie STP M. (budynki elektrowozowni (obiekt nr 2-9), hala napraw taboru (obiekt nr 10), hala koM. odkurzania (obiekt nr 12), hala warsztatów utrzymania infrastruktury (obiekt nr 23), komora lakierniczo - suszarnicza, komora przygotowawcza, boks lakierniczy (obiekt nr 25). Powyższe wytyczne ograniczą możliwość ponadnormatywnych emisji gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego, w związku z funkcjonowaniem ww. obiektów zlokalizowanych na terenie M., a organ logicznie wyjaśnił, że zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Również kwestia oddziaływań dynamicznych została szczegółowo wyjaśniona na str. 23-24 decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. Kwestie oddziaływania wibroakustycznego określono w raporcie ooś na podstawie opracowania pn. Analizą wpływu drgań i obciążeń dynamicznych na konstrukcję budynków i ludzi w nich przebywających (Politechnika K., [...] Sp. z o.o., sierpień 2020). W oparciu o ww. dokument organ II instancji ustalił, że przeprowadzona ocena wpływu drgań na konstrukcje budynków wykazała, że w przypadku działań dynamicznych na budynki wywołanych przejazdami metra oraz przejazdami metra, z równoczesnym oddziaływaniem komunikacji naziemnej we wszystkich analizowanych budynkach, z wyjątkiem budynku przy ul. G., drgania można zakwalifikować jako nieodczuwalne przez konstrukcje tych budynków. W przypadku występowania każdego z analizowanych działań dynamicznych nie powinny wystąpić uszkodzenia tych budynków, ani też nie powinno następować przyspieszone ich zużycie z powodu występowania tych działań dynamicznych (str. 6 uzupełnienia raportu oos z sierpnia 2020 r.). W budynku przy ul. G.przejazdy metra wywoływać będą drgania sięgające II strefy szkodliwości, czyli mogą powodować przyspieszone zużycie budynku i pojawienie się uszkodzeń niekonstrukcyjnych. Zakwalifikowano te drgania jako pomijalnie małym wpływie na konstrukcję (str. 7 uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r.). Zgodnie z raportem ooś w wyniku eksploatacji metra zostanie przekroczony maksymalny wskaźnik odczuwalności drgań wynoszący 0,95, określony w Załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2011 r. Nr 144, poz. 859). Zgodnie z pkt 7 ww. załącznika linia metra powinna być wyposażona co najmniej w dwa punkty pomiaru drgań, zapewniające monitorowanie, w sposób ciągły, poziomu drgań w poziomie podtorza i budynkach sąsiadujących z linią metra.
Wobec powyższego zasadnie GDOŚ w zmodyfikowanym warunku (pkt 9 decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r.) nałożył na inwestora obowiązek zastosowania działań minimalizujących uciążliwości dla ludzi oraz zabezpieczenia obiektów budowlanych przed wpływem drgań dynamicznych. W tym celu organ II instancji wskazał, że na całym projektowanym szlaku należy zastosować system podpór blokowych w otulinie (EBS), w rozstawie 750 mm lub 650 mm, wraz z montażem elementów wibroizolacyjnych. Z kolei na terenie STP M. konieczne jest zastosowanie nawierzchni torowej w technologii podsypkowej i bezpodsypkowej. Uszczegółowienie działań minimalizujących, ma nastąpić na etapie projektu budowlanego. Wynika to z nałożonego przez RDOŚ w W. w pkt 3 decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś.
Biorąc powyższe pod uwagę, tj. przepisy prawa powszechnie obowiązującego w tym rozporządzenie Nr 24 Wojewody [...]z dnia 31 lipca 2009 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody położonych na terenie powiatu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. nr [...] poz. [...]), drzewa rosnące na przedmiotowej działce nie są pomnikami przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie planowane usunięcie drzew, krzewów i roślinności zielnej będzie stanowiło lokalną stratę miejsc występowania gatunków zwierząt, niemniej z uwagi na zakres i skalę prac strata ta nie będzie znacząca.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, stanowisko S. P. wyrażone w skardze z dnia 12 lutego 2021 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
XI. Podsumowując kwestie merytoryczne wskazać należy, że zasada prewencji w ocenie oddziaływania na środowisko wymaga stosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych, które zawsze powinny znaleźć się w opisie wariantów, których rolą jest chronić środowisko w jak najpełniejszym wymiarze (por. m.in. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., II OSK 3327/19, CBOSA).
Stanowisko w tym zakresie musi być właściwie uzasadnione, co także podlega ocenie organu właściwego do władczego rozstrzygnięcia sprawy. Nie czyniłaby bowiem zadość wymaganiu przeprowadzenia procedury ocen, w zakres której wchodzi analiza wariantów realizacji przedsięwzięcia, wykładnia przepisów skutkująca uznaniem, że inwestor – tak, jak wywodzono w skardze – może w praktyce celowo przedłożyć - jako alternatywne - rozwiązania, które w istocie determinuje wybór przez niego preferowany, przy czym organ nie może narzucić inwestorowi realizacji wariantu, który nie byłby racjonalny.
GDOŚ spełnił te wymogi, przedstawiając w uzasadnieniu spójny, logiczny i czytelny wywód, odwołujący się do materiału faktograficznego.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że wyboru analizowanego wariantu przebiegu trasy II linii metra dokonano po szeregu działań koordynacyjnych z udziałem specjalistycznych jednostek Miasta i na tej podstawie wskazano do realizacji przebieg II linii metra, w tym III etap realizacji odcinka zachodniego II linii metra od szlaku za stacją C4 do Stacji Techniczno Postojowej "M.". Dokonany wybór wskazanego wariantu realizacyjnego znalazł potwierdzenie poprzez ujęcie go w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z [...] października 2006 r.
Analiza uzupełnienia raportu ooś z sierpnia 2020 r. wykazała konieczność nałożenia na inwestora warunku wykonania dodatkowych działań minimalizujących wycinkę drzew, aby nie utracić siedlisk ornitofauny, co GDOŚ uczynił w pkt 1.2.7. GDOŚ określając m.in. umiejscowienie budek i ich montaż.
W warunku określonym w pkt 1.2.10 inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia wycinki drzew i krzewów pod nadzorem przyrodniczym i poza okresem lęgowym, a zgodnie z pkt 1.2.11. decyzji RDOŚ, przed rozpoczęciem robót należy sprawdzić z udziałem nadzoru przyrodniczego teren budowy pod kątem obecności zwierząt i ewentualnie przenieść je poza linie rozgraniczające. GDOŚ zadecydował o uszczegółowieniu zakresu nadzoru przyrodniczego (pkt 5 decyzji).
XII. Całość stanowiska Skarżącego znajduje się w aktach sprawy, znak: [...], dotyczącej rozstrzygnięcia Wojewody [...]na wniosek Miasta W. z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżący wniósł o dołączenie tego stanowiska do niniejszej sprawy w celu ustalenia całokształtu okoliczności sprany stosownie do brzmienia przepisów K.p.a.
Organ II instancji przeprowadził w ramach postępowania odwoławczego postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 K.p.a. (m.in. poprzez wnioskowanie o uzupełnienia raportu) i zgromadził materiał dowodowy pozwalający na pełne i prawidłowe rozpoznanie sprawy. Nie było podstaw do dodatkowego gromadzenia materiału z postępowania toczącego się przed organem architektoniczno-budowlanym, niestanowiącego dowodu wpływającego na istotę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Słusznie jako bezprzedmiotowy organ potraktował wniosek S. P. o dołączenie do akt niniejszej sprawy odwołania strony z dnia 14 lutego 2020 r. od decyzji RDOŚ w W. z dnia [...] lutego 2020 r. Powyższe podanie inicjowało wydanie decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2021 r. i znajduje się w aktach postępowania. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji na str. 28-36 odniósł się do wszelkich kwestii podnoszonych przez S. P. w odwołaniu z dnia 14 lutego 2020 r. od decyzji I instancji.
Należy również podnieść, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80, w zw. z art. 11 oraz w zw. z art. 15 K.p.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i z innych powodów, niż wskazywane przez Skarżących.
XIII. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.