IV SA/Wa 3038/19

IV SA/Wa 3038/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik /przewodniczący/
Aleksandra Westra.
Wanda Zielińska-Baran /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2436/20 - Wyrok NSA z 2023-06-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1614
art. 17 ust.1 pkt 7, art. 17 ust. 2
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Sędzia del. SO Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia E. S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2019 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przystani kajakowej o znaczeniu lokalnym na części działki o nr [...] ([...]), obręb [...], dla etapowej obsługi spływów kajakowych ciągiem jezior i rzeką [...] z wykorzystaniem istniejącego pomostu i umocnienia brzegu zlokalizowanego na działce nr [...] ( j. [...]), gm. [...]. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż pismem z dnia 10 maja 2018 r., które do organu I instancji wpłynęło w dniu 24 kwietnia 2019 r., Wójt Gminy [...] wystąpił do RDOŚ w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji, stwierdzając, że omawiana inwestycja nie zalicza się do inwestycji celu publicznego oraz narusza zakaz uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r., poz.[...] ze zm.).Przedsięwzięcie to dotyczy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego – z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej , gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 pkt 7 ww. Uchwały).
W zażaleniu E. S. zarzucił RDOŚ w [...], że błędnie rozpatrzył sprawę, powołując się na uchwałę Sejmiku Województwa [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, jak również błędnie zinterpretował przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące celu publicznego.
Organ odwoławczy rozpatrując sprawę wskazał, iż inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, polega na budowie przystani kajakowej o znaczeniu lokalnym na części działki o nr [...], obręb [...] dla etapowej obsługi spływów kajakowych ciągiem jezior i rzeką [...] z wykorzystaniem istniejącego pomostu i umocnienia brzegu zlokalizowanego na działce nr [...] ( j. [...]), gm. [...] w graniach [...] Parku Krajobrazowego. GDOŚ podkreślił, iż zarówno organ I instancji, jak i skarżący słusznie wskazali, że przedstawiony projekt decyzji dotyczy inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody zakazy obowiązujące na terenach parków krajobrazowych nie dotyczą inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem przez inwestycje celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym) i ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym ( obejmującym również inwestycje międzynarodowe, ponadregionalne), oraz metropolitarnym ( obejmującym obszar metropolitarny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowią realizację celów. o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na regulację ustawy o p.z.p. ( art. 2 pkt 5) prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o katalog zamknięty. Oznacza to, że art. 6 u.g.n. zawiera listę celów publicznych, która nie może być poszerzona na drodze wykładni. Ustawodawca ustalił, że celem publicznym może być tylko cel expressis verbis wyrażony w art. 6 pkt 1 – 9b, bądź też zgodnie z art. 6 pkt 10 cel określony jako publiczny w innej ustawie. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" posiada charakterystyczne cechy, konieczne jest zatem określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, a także czy stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Dopiero łączne spełnienie tych przesłanek przesądza o tym, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Art. 6 u.g.n. zawiera spis przedsięwzięć zaliczanych do celów publicznych, m.in.: budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, uczelni publicznych. federacji podmiotów szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, szkół publicznych, państwowych i samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych, obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych ( art. 6 pkt 6 u.g.n.). Do obiektów sportowych według rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1989 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych do obiektów sportowych zalicza się: 1. boiska i budowle sportowe, zagospodarowanie terenu przeznaczone do uprawiania sportów na świeżym powietrzu, np. takich jak: piłka nożna, baseball,, rugby, sporty wodne, lekkoatletyka, wyścigi samochodowe, rowerowe kub konne;
2. budowle sportowe i rekreacyjne pozostałe: a. wesołe miasteczka lub parki wypoczynkowe oraz inne obiekty na wolnym powietrzu, np. rasy i szlaki narciarskie wyciągi orczykowe, krzesełkowe i kabinowe – zainstalowane na stałe, b. skocznie, tory saneczkowe, bobslejowe, pola golfowe, lotnika sportowe, ośrodki jazdy konnej, przystanie jachtowe oraz wyposażenie plaż i bazy sportów wodnych, c. ogrody i parki publiczne, skwery, ogrody botaniczne i zoologiczne. GDOŚ stwierdził, iż w świetle powyższego planowana inwestycja nie zalicza się do inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, iż skoro nie jest to inwestycja celu publicznego, to pozostało rozważyć, czy nie stoi w sprzeczności z zakazami zapisanymi ww. uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego w postaci załącznika graficznego do projektu decyzji oraz map dostępnych na geoportalu jasno wynika, że teren inwestycji znajdujący się na działce [...], obręb [...], położony jest strefie 100 metrowej od brzegów jeziora [...], a pozostała część działki znajdująca się poza tą strefą to las. Wobec tego planowane przedsięwzięcie, zdaniem organu, narusza zakaz zawarty w § 3 pkt 7 ww. Uchwały, zgodnie z którym Parku Krajobrazowym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2001 Prawo wodne – z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej , gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 pk 7 ww. Uchwały). Organ II instancji stwierdził, że nie znalazł przesłanek umożliwiających zastosowanie odstępstw od zakazu dotyczących obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Przez pojęcie turystki wodnej należy rozumieć podróżowanie szlakami , drogami wodnymi, wykorzystując przy tym określony sprzęt i urządzenie pozwalające realizować tego typ turystyki. Do turystyki wodnej można zaliczyć np. żeglarstwo, kajakarstwo, wioślarstwo. Do obiektów służących turystyce możemy zaliczyć proste budowle np. pomosty lub bardziej złożone obszarowe np. nabrzeża, miejsca cumowania. Do obiektów, których nie można sklasyfikować jako obiekty służące turystyce wodnej należy zaliczyć m.in. hangary kajakowe, obiekty noclegowe czy gastronomiczne – restauracyjne. Organ stwierdził, iż w związku z powyższym do obiektów służących turystyce wodnej zaliczamy obiekty bez których uprawianie tejże turystyki byłoby niemożliwe. Obiekty mają na celu zapewnienie bezpiecznego korzystania z wód przez użytkowników. Obiekt sportowy – budynek przystani kajakowej nie jest zaliczany do obiektów bez których rozwój turystyki wodnej byłby niemożliwy. GDOŚ wskazał, iż z przeprowadzonej analizy wynika, że odstępstwa od zakazów zawartych § 4 ust. 1 pkt 1 - 3 ww. uchwały nie dotyczą planowanej inwestycji. Ponadto w § 4 ust,. 1 pkt 1 uchwały zapisane jest, że zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Organ podkreślił, że nie ma przesłanek do zastosowania tego odstępstwa, ponieważ na analizowanym obszarze nie występuje zwarta zabudowa. Ponadto Wójt w przedłożonym projekcie nie zawarł informacji dotyczących tego, że działka będąca przedmiotem postępowania znajduje się w granicach zwartej zabudowy wsi wyznaczonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. GDOŚ stwierdził, że nie widzi również podstaw do zastosowania odstępstw od zakazów określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, tj. wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenie akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, o czym świadczy charakter inwestycji. W konstatacji GDOŚ stwierdził, iż po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, rozważeniu odstępstw, nie widzi przesłanek umożliwiających zmianę stanowiska RDOŚ w [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 pkt 6 u.g.n., polegające na błędnym uznaniu, że zamierzone przez niego przedsięwzięcie polegające na budowie obiektu sportowego nie mieści się w katalogu celów publicznych.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie budynku przystani kajakowej o znaczeniu lokalnym na części działki ew.nr [...], obręb [...], dla etapowej obsługi spływów kajakowych ciągiem jezior i rzeką [...] z wykorzystaniem istniejącego pomostu i umocnienia brzegu zlokalizowanego działce nr [...] ( j. [...]), gm. [...]. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji na terenie [...] Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 [...].
Sejmik Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. 2011 r. poz. [...] ze zm.) wydaną na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ustanowił na terenie tego Parku określone zakazy, jak również zwolnienia od nich. Jak stanowi art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w związku z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Uzgodnienia takiego dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Do form ochrony przyrody – stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm., dalej jako" u.o.p.") – zalicza się park krajobrazowy. Park krajobrazowy według art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 7 lit a) u.o.p. na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy, w tym zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak stanowi art. 17 ust. 2 pkt 4 u.p.o. zakazy obowiązujące w parku krajobrazowym nie dotyczą m.in. realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wedle definicji zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym), ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym ( obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitarnym ( obejmujący obszar metropolitarny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak stanowi art. 50 ust. 1 u.p.zp. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydawanie tego typu decyzji, jako dozwalające na zmianę sposobu zagospodarowania terenu, ocenić należy jako wyjątkowe, skoro regułą w przypadku braku planu, będzie wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, skoro z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zd. 1 wynika, że "Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy". W literaturze przedmiotu podkreśla się, że inwestycja taka musi mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a zatem powinna realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa, a nawet obszar kilku państw. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnienie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego) – por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, s. 398 ( por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., II OSK 2407). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy podkreślić należy, że organy obu instancji nie zakwestionowały aby planowana inwestycja nie miała charakteru lokalnego. Natomiast uznały, że nie można zaliczyć jej do inwestycji celu publicznego, gdyż nie jest zamierzeniem realizującym cel, o którym mowa w art. 6. pkt 6 u.g.n. W orzecznictwie podkreśla się, iż prawidłowe rozstrzygnięcie, czy zamierzona przez skarżącego inwestycja spełnia ustalenia definicyjne w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., wymaga ustalenia i zrekonstruowania tego pojęcia na gruncie konkretnego przypadku poprzez uwzględnienie treści art. 6 u.g.n. Przepis ten zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona drogą wykładni. W piśmiennictwie zwraca się przy tym uwagę, że należy przeciwstawić się takiemu rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zgodnie z którym każda inwestycja realizująca cele z art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. (...) Gdyby chciano traktować na zasadzie równości inwestycję celu publicznego z każdym zamierzeniem wymienionym w katalogu art. 6 u.g.n. wprowadzanie dwuelementowej definicji legalnej w art. 2 pkt 5 u.z.pp. byłoby całkowicie zbędne i naruszałoby zasady poprawnej legislacji (por. Z. Czarnik, A. S. Tokarz, Potrzeba społeczna istotną cechą pojęcia łączności publicznej jako celu publicznego, "Administracja. Teoria-Dydaktyka-Praktyka", Nr 3(24), 2011, s. 22). W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wskazano, że inwestycją celu publicznego jest działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, to jednak działania te muszą zarazem stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Przy rekonstruowaniu powyższego pojęcia ad casum, należy uwzględnić charakter danego zamierzenia, jako realizującego cel, ujęty w art. 6 u.g.n. Skarżący ubiega się o ustalenie inwestycji celu publicznego w postaci budynku przystani kajakowej, jako obiektu sportowego, co oznacza, że w tym przypadku chodziło o ustalenie charakteru jego zamierzenia inwestycyjnego na gruncie przepisu art. 6 pkt 6 u.g.n. Powołany przepis określa, że celami publicznymi w rozumieniu u.g.n. jest "budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych". Charakter tak określonego celu publicznego sprawia, że oznaczonego rodzaju działania przewidziane w cyt. przepisie mogą być podejmowane przez podmioty publicznoprawne lub organy działające w imieniu podmiotów publicznoprawnych (tak. M. Wolanin, w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, 4 wydanie, Warszawa 2015, s. 48, także: E. Bończak-Kucharska, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Warszawa 2017, s. 84). W piśmiennictwie wskazuje się ponadto, że w przypadku powstania wątpliwości odnośnie do definiowania celu publicznego określonego art. 6 pkt 6 u.g.n. należy uwzględniać definicje zawarte w odrębnych ustawach, jako przykład takiej ustawy wskazuje się ustawę o sporcie (por. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, red. P. Czechowski, Warszawa 2015 ). Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie . w art. 27 ust. 1 stanowi, że tworzenie warunków, w tym, organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym w ust.1 , wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostek zamierza osiągnąć ( ust. 2). Z treści tych przepisów wynika, że realizacja obiektów sportowych należy do zadań własnych gminy, a nadto zgodnie z art. 6 pkt 6 u.g.n. budowa publicznego obiektu sportowego. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy art. 6 u.g.n. zawiera listę celów publicznych, która nie może być zostać rozszerzona w drodze wykładni. W piśmiennictwie zwraca się przy tym uwagę, że należy przeciwstawić się takiemu rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym każda inwestycja realizująca cele z art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. (...) Gdyby chciano traktować na zasadzie równości inwestycję celu publicznego z każdym zamierzeniem wymienionym w katalogu art. 6 u.g.n. wprowadzanie dwuelementowej definicji legalnej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. byłoby całkowicie zbędne i naruszałoby zasady poprawnej legislacji (por. Z. Czarnik, A. S. Tokarz, Potrzeba społeczna istotną cechą pojęcia łączności publicznej jako celu publicznego, "Administracja. Teoria-Dydaktyka-Praktyka", Nr 3(24), 2011, s. 22). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zasadnie organy obu instancji uznały , że zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie wyczerpuje pojęcia inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt. 6 u.g.n. Z analizy akt wynika, że skarżący nie wykazał w postępowaniu przed organami uzgadniającymi, że przedmiotowe zamierzenie wyczerpuje pojęcie inwestycji celu publicznego ani też , że ma ono charakter obiektu sportowego i to o charakterze publicznym. Składając wniosek w dniu 25 marca 2019 r. nie wykazał bowiem, aby działał w imieniu lokalnej wspólnoty samorządowej – gminy, do której zadań własnych należy mi.in. budowa publicznych obiektów sportowych. Nie wykazał również aby planowany do realizacji budynek przystani kajakowej był obiektem sportowym. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy przedmiotowy budynek przystani kajakowej nie jest wymieniony jako obiekt sportowy w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Sportowych. Wobec tego słusznie uznał organ II instancji, iż o w odniesieniu do inwestycji objętej projektem decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania art. 17 ust. 2 pkt 4 u.o.p., wyłączający zakazy ustanowione na terenie parku krajobrazowego w stosunku do inwestycji celu publicznego. W warunkach rozpoznawanej sprawy, prawidłowo przyjęły organy uzgadniające, że nie zachodziły podstawy do zastosowania wyłączenia przedmiotowej inwestycji od zakazu, o których mowa w § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Zgodnie z tym przepisem uchwały na terenie parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo wodne, - z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Bezsporne jest, że planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej Jeziora [...].
Należy podkreślić, że określony w § 3 pkt 7 cytowanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r. wyjątek od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, dotyczący obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, należy wykładać w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Ponadto ratio legis wprowadzenia odstępstwa od powyższego zakazu dotyczy w szczególności realizacji tylko tych obiektów, która służą przemieszczaniu się po akwenach i drogach wodnych. Z kolei do poruszania się po wodzie nie jest potrzebny obiekt budowlany, lecz tylko odpowiedni sprzęt, jak i konieczna jest odpowiednia infrastruktura dla uprawiania turystyki wodnej. Natomiast odstępstwa od zakazu wprowadzonego w § 3 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...] – w zależności od rodzaju turystyki wodnej – dotyczą budowy takich obiektów budowlanych, które przede wszystkim powinny służyć kotwiczeniu, cumowaniu, holowaniu, opuszczaniu i wyciąganiu na wodę jednostek pływających (np. pochylnie i wyciągi). Dlatego też są to w szczególności obiekty związane z turystyką wodną, które wymienia załącznik do ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ponieważ w kategorii XXI wyróżniono właśnie obiekty związane z transportem wodnym, jak np. porty, przystanie, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty i pochylnie. Natomiast obiekty budowlane służące tylko do przechowywania sprzętu pływającego nie są użyteczne podczas przemieszczania się po jeziorach, ale służą tylko okresowemu i wygodnemu przechowywaniu sprzętu pływającego. Oznacza to, że dla pływania (np. kajakami) nie jest niezbędna lokalizacja budynku do przechowywania sprzętu pływającego w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Dlatego też planowany do realizacji budynek przystani kajakowej, jako obiekt służący do przechowywania sprzętu pływającego w zakresie turystyki wodnej jest obiektem budowlanym, który tylko pośrednio jest związany z turystyką wodną.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane w wyroku z 5 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2581/14 ( CBOSA), zgodnie z którym "lokalizacja projektowanego obiektu budowlanego w strefie 100 m od linii brzegu nie jest czynnikiem, który determinuje turystykę wodną, ponieważ budynek służący obsłudze ruchu kajakowego tj. m.in. przechowywaniu niewielkiej przecież liczby kajaków, może być położony poza strefą 100 m od linii brzegowej danej rzeki". Podzielić należy również stanowisko organów uzgadniających, że w sprawie nie zachodzą także odstępstwa, od zakazu z § 3 pkt 7, wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1- 3 uchwały, gdyż planowana inwestycja planowana jest do realizacji na terenie na którym nie występuje zwarta zabudowa, nie dotyczy ona istniejącego siedliska rolniczego, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 roku, jak również nie dotyczy budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego. Prawidłowe jest również stanowisko organu odwoławczego, że w odniesieniu do planowanej inwestycji brak jest podstaw do zastawania od ww. zakazów odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1 – 3 u.o.p., bowiem nie dotyczy ona wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ( pkt 1), wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa (pkt 2), prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. W świetle powyższego uznać należy, że skarga nie ma usprawiedliwionych i dlatego podlega oddaleniu. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.