IV SA/Wa 2911/16

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...]. Na mocy tej decyzji Szef Urzędu, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 ze zm.; dalej: "u.o.c.") oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), rozpatrzył odwołanie I. S. (dalej: "skarżący", "cudzoziemiec", "strona") od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2016r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na:

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania w/w decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu ww. decyzji;

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania w/w decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

W wyniku rozpoznania ww. odwołania Szef Urzędu uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu oraz orzekł o:

- określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Ponadto utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz przytoczył brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 299 ust. 6 pkt 2, art. 315 ust. 1 i ust. 3, art. 318 ust. 1-2, art. 319 pkt 1, art. 303 ust. 1, art. 348, art. 349 ust. 1-2, oraz art. 351 u.o.c.

Wyjaśnił, iż w dniu 9 grudnia 2015r. funkcjonariusze [...] Oddziału Straży Granicznej przeprowadzili kontrolę legalności pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku której stwierdzono, że cudzoziemiec po otrzymaniu ostatecznej decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej nie opuścił terytorium Polski w ustawowym terminie, tym samym przebywa na tym terytorium nielegalnie, czym wypełnił obligatoryjną przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c. do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wskazał, iż jak wynika z zapisów w prowadzonym przez organ odwoławczy Krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców cudzoziemiec został przekazany do Polski ze [...] w dniu [...] października 2014r. Tego samego dnia złożył wniosek o udzielnie ochrony międzynarodowej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r nr [...] Szef Urzędu odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] utrzymała w mocy ww. decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została prawidłowo doręczona cudzoziemcowi w dniu 2 listopada 2015r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c. cudzoziemiec był zobowiązany do opuszczenia terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, tj. do [...] grudnia 2015r.

Podczas przesłuchania w dniu 21 grudnia 2015 r. cudzoziemiec zeznał, że do Polski został przekazany w ramach Dublin ze [...] w dniu [...] października 2014r., tego samego dnia złożył wniosek o pomoc, ze względu na brak możliwości powrotu na [...].

W dniu [...] grudnia 2015r. postanowieniem nr [...] organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie w związku ze złożeniem przez cudzoziemca drugiego wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej i nie rozstrzygnięciem kwestii czy powyższy wniosek zostanie uznany za dopuszczalny.

W dniu 14 stycznia 2016r. do organu I instancji wpłynęło pismo nr [...] informujące, iż zebrany materiał dowodowy w sprawie drugiego wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej nie wskazuje, na zachodzenie przesłanki do wydania postanowienia o dopuszczalności wniosku. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] organ I instancji podjął zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie.

W dniu [...].03.2016r. organ I instancji wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stwierdzając zaistnienie obligatoryjnej przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c. oraz nie zachodzenie okoliczności uniemożliwiających wydanie przedmiotowej decyzji określonych w art. 303 ust. 1 u.o.c.

W związku z deklaracją cudzoziemca, iż jego żona uzyskała tytuł pobytowy we [...] w dniu [...] marca 2016r. strona polska zwróciła się do właściwych organów [...] o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej. Z zapisów w prowadzonym przez Szefa Urzędu Krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców wynika, że strona [...] odmówiła przejęcia odpowiedzialności za rozpatrywanie przedmiotowego wniosku.

Zważywszy powyższe organ odwoławczy stwierdził zasadność wydania przedmiotowej decyzji o zobowiązaniu skarżącego do powrotu. Cudzoziemiec nie opuścił terytorium Polski na otrzymaniu ostatecznej decyzji orzekającej o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. decyzji. W związku powyższym, należało stwierdzić, iż wobec skarżącego zachodzą okoliczności określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c., na podstawie których wydaje się decyzję o zobowiązaniu do powrotu.

Dalej Szef Urzędu przytoczył brzmienie art. 13 ust. 1, art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.). Wskazał, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby cudzoziemiec prowadził w Polsce życie rodzinne lub prywatne podlegające ochronie w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Powyższe znalazło potwierdzenie w zeznaniach cudzoziemca złożonych do protokołu w dniu [...] grudnia 2015r. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż obawy cudzoziemca związane powrotem do kraju pochodzenia zostały zbadane w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Organy rozpatrujące ww. sprawy nie stwierdziły istnienia indywidualnego zagrożenia w kraju pochodzenia cudzoziemca dla jego życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nadto organ odwoławczy po zapoznaniu się z ww. oceną zawartą w wydanych rozstrzygnięciach zgodził się z wyciągniętymi wnioskami oraz wskazał, że jednocześnie cudzoziemiec nie przedstawił innych okoliczności, czy dowodów, które wymagałyby dodatkowej oceny.

Konkludując Szef Urzędu stwierdził, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby wobec cudzoziemca w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 u.o.c. w związku z art. 348 i art. 351 u.o.c., mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Skargę (uzupełnioną pismem z dnia 27 września 2016 r.) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Autor skargi decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów:

1) art 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c., zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, albo przebywa w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców, kiedy to w przypadku skarżącego wciąż toczy się postępowanie w zakresie udzielenia jego osobie ochrony międzynarodowej, a więc cytowany przepis został zastosowany mimo braku zaistnienia przesłanek do przyjęcia go za podstawę prawną wydanej decyzji;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. art. 80 w zw. z 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskutek czego organ II instancji przyjął, iż złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie mu ochrony międzynarodowej w Polsce spotkał się z uznaniem jego niedopuszczalności, w związku z czym podjęto zawieszone postępowanie w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu i zakazie wjazdu do RP, kiedy postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej jest wciąż w toku.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie przedmiotowej decyzji Szefa Urzędu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] wydana w stosunku do I. S. o uchyleniu decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016r. Nr [...] w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu oraz orzekająca o określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa i o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części.

Podstawą materialnoprawną zobowiązania skarżącego do powrotu był art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c. Zgodnie z tym przepisem, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2.

W myśl zaś powołanego wyżej art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c., cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej - stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.

Zgodnie zaś z art. 305 ust. 2 u.o.c. postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Należy podkreślić, decyzja o zobowiązaniu do powrotu jest decyzją związaną (verba legis: "decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się"). Organom nie pozostawiono zatem uznania, czy w razie zajścia okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. można zastosować ten środek prawny kierując się np. względami słuszności. Teza o związanym charakterze decyzji o zobowiązaniu do powrotu przyjmowana jest również w piśmiennictwie (zob. np. P. Dąbrowski, [w:] Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2015, teza 6 komentarza do art. 302) oraz orzecznictwie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., II OSK 1935/14, CBOSA). Organy nie mogły zatem, powołując się m. in. na wskazany w skardze art. 7 k.p.a., odstąpić od wydania decyzji zobowiązującej do powrotu w razie ustalenia, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek wskazanych w art. 302 ust. 1 u.o.c. Ponadto, obowiązek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu jest niezależny od tego, czy w realiach danej sprawy cudzoziemiec miał świadomość okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. Chodzi tu bowiem o obiektywną odpowiedzialność administracyjną, a nie odpowiedzialność karną opartą na zasadzie winy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2011 r., II OSK 1123/10, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2013 r., IV SA/Wa 2918/12, CBOSA). Tylko zaistnienie okoliczności wyraźnie wskazanych w innych przepisach prawa może uzasadniać niewydanie w takim przypadku decyzji zobowiązującej do powrotu. Okoliczności takie zostały wskazane m. in. w art. 303 ust. 1 u.o.c. Ponieważ okoliczności te stanowią wyjątek od zasady wydawania decyzji o zobowiązaniu do powrotu w razie zajścia okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 u.o.c. nie mogą być one poddawane wykładni rozszerzającej (exceptiones non sunt extendendae).

Na gruncie niniejszej sprawy nie jest kwestią sporną zajście przesłanki pozytywnej z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c. obligującej organy do wydania wobec skarżącego decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Sąd zauważa, iż wobec wydania w stosunku do skarżącego decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, na mocy art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c. skarżący obowiązany był opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym ww. decyzja została skarżącemu doręczona. Z zapisów w Krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców wynika, że decyzja została doręczona cudzoziemcowi w dniu 2 listopada 2015r. Tym samym obowiązany był opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 2 grudnia 2015r. Taki stan rzeczy niewątpliwie odpowiada hipotezie normy określonej w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c.

Kwestia sporną jest czy wobec toczącego się postępowania na skutek złożenia przez skarżącego w dniu 9 grudnia 2015r., czyli w dniu wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania do powrotu, kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, organy mogły wydać zaskarżone w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu w świetle obecnie obowiązujących przepisów złożenie kolejnego wniosku w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie ma wpływu na dopuszczalność wszczęcia postępowania i wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

Zgodnie z art. 303 ust. 1 pkt 1 u.o.c. w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej.

Z kolei zgodnie z art. 305 ust. 1 u.o.c. postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu zawiesza się w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej. Art. 305 ust. 1 u.o.c. nie dotyczy jednak przypadku, takiego jak przypadek skarżącego, tzn. sytuacji, gdy cudzoziemiec składa kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Wynika to wprost z treści cytowanego już wyżej art. 305 ust. 2 u.o.c. zgodnie, z którym postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył koleiny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Sad zauważa, iż powyższe uregulowanie nie oznacza, że skarżący zostanie przymusowo wydalony z Polski przed rozpoznaniem jego kolejnego wniosku. Zgodnie z art. 330 ust. 1 pkt 1 u.o.c. decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się, gdy wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej. Z kolei zgodnie z art. 330 ust. 2 u.o.c. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, który jest:

1) pierwszym wnioskiem niedopuszczalnym z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jeżeli złożenie tego wniosku nastąpiło tylko w celu opóźnienia wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo w celu opóźnienia lub uniemożliwienia jej wykonania;

2) złożony po wydaniu ostatecznej decyzji o:

a) uznaniu wniosku za niedopuszczalny z przyczyn,- o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej albo decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydanej po rozpatrzeniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Brzmienie ww. regulacji wskazuje zatem, że podnoszona w skardze kwestia uznania kolejnego wniosku skarżącego za niedopuszczalny nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, a jedynie na kwestię wykonania decyzji już wydanej.

Sąd zauważa także, iż kluczowe dla sprawy znaczenie miał fakt zakończenia pierwszego z postępowań w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaniem ostatecznej decyzji odmownej, jak i okoliczność, że do dnia wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu drugie z ww. postępowań nie zakończyło się nadaniem skarżącemu statusu uchodźcy, lub udzieleniem ochrony uzupełniającej, co wykluczałoby w myśl art. 303 ust. 1 pkt 1 u.o.c. możliwość wydania decyzji takiej jak zaskarżona.

Zdaniem Sądu, w świetle przywołanej powyżej regulacji, rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej nie stanowiło w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego i wniosek taki należy wyprowadzić z art. 305, art. 306 i art. 330 ust. 1 pkt 1 u.o.c. A zatem za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi w tym zakresie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, aby wobec cudzoziemca zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 u.o.c. w związku z art. 348 i art. 351 u.o.c., mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W szczególności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 348 pkt 1 lit.a u.o.c., cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę, że dla zastosowania tego przepisu sama ewentualność zagrożenia nie jest wystarczająca. Cudzoziemiec musi być narażony na takie zagrożenie w bardziej indywidualny sposób niż tylko na skutek ogólnej przemocy panującej w danym państwie. Nie jest też wystarczające stwierdzenie nieprzestrzegania praw obywatelskich lub dysfunkcje systemu politycznego (por. np. P. Dąbrowski, [w:] Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2015, teza do art. 348; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II OSK 27/09). Tymczasem okoliczności podawane przez skarżącego nie mogą w żaden sposób wypełniać opisanych wyżej znamion zagrożenia dla zdrowia lub życia. Postępowanie w sprawie nadania skarżącemu statusu uchodźcy nie wykazało istnienia stanu powszechnego łamania praw człowieka na terytorium całej [...], jak również nie potwierdziło zasadności deklarowanych przez skarżącego obaw przed powrotem na [...], związanych z zabójstwem kolegi skarżącego. Postępowanie w sprawie nadania skarżącemu statusu uchodźcy wykazało bowiem, że skarżący wyjechał z kraju pochodzenia z pobudek o charakterze ekonomicznym.

Sąd w niniejszym składzie podziela przy tym pogląd, że ewentualne pogorszenie sytuacji ekonomicznej cudzoziemca po powrocie do kraju pochodzenia nie stanowi podstawy do niewydawania decyzji zobowiązującej do powrotu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2011 r., II OSK 1123/10, CBOSA).

Z tych też względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd orzekł jak w wyroku.