IV SA/Wa 2529/19

IV SA/Wa 2529/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sękowska /sprawozdawca/
Jarosław Łuczaj /przewodniczący/
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 3190/21 - Wyrok NSA z 2024-01-16
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c., art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 189f § 2 i § 3, art. 189 f § 1 pkt 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz J. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2019 r. Nr [...], orzekającą o wymierzeniu J.K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Mechanika Pojazdowa [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł za prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy o odpadach, bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, prowadzonego przez Marszałka Województwa [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Od 20 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę u prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Mechanika Pojazdowa [...]. ul. [...],[...][...]. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany jako wytwórca odpadów zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów prowadzi działalność bez wymaganego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami BDO prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Strona prowadzi działalność w zakresie serwisowania oraz naprawy wszystkich typów automatycznych skrzyń biegów stosowanych w samochodach osobowych, terenowych oraz dostawczych. Prowadzi również diagnostykę komputerową wszystkich marek samochodowych oraz ich przeglądy i naprawy. Jednocześnie podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że Strona wytworzyła odpady o kodach podanych w protokole oraz że prowadzi ilościową i jakościową ewidencję wytwarzanych odpadów z zastosowaniem kart przekazania odpadów i kart ewidencji odpadów. Podczas kontroli Strona złożyła do Marszałka Województwa [...] wniosek o wpis do rejestru BDO i 7 stycznia 2019 r. uzyskała numer rejestrowy. Protokół z kontroli został podpisany 31 stycznia 2019 r. bez uwag i zastrzeżeń przez kontrolowanego.
Pismem z 11 lutego 2019 r. [...] Wojewódzki inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił J.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Mechanika Pojazdowa [...], o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z naruszeniem art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy o odpadach, tj. za prowadzenie działalności bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez Marszałka Województwa [...].
Następnie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] marca 2019 r., Nr [...], wymierzył Stronie, administracyjną karę pieniężną w wysokości 5 .000,00 zł.
Pismem z 18 marca 2019 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W decyzji (data i nr wskazany na wstępie) wydanej na skutek rozpatrzenia odwołania, organ II instancji wyjaśnił co następuje:
Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy o odpadach marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek wytwórców odpadów obowiązanych do prowadzenia ewidencji odpadów. Jednocześnie z art. 50 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach wynika, iż przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru, a działalność w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Zgodnie także z art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". Przytaczając ustawowe definicje posiadacza oraz wytwórcy odpadów, organ stwierdził, że Strona niewątpliwie jest posiadaczem odpadów, gdyż wytwarzała odpady wskazane w protokole kontroli w związku z prowadzoną działalnością oraz prowadziła ilościową i jakościową ewidencję wytwarzanych odpadów z zastosowaniem kart przekazania odpadów i kart ewidencji odpadów. Wytwórcy odpadów obowiązani do prowadzenia ewidencji odpadów powinni na wniosek uzyskać wpis do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez odpowiedniego Marszałka Województwa. Rejestr został utworzony 24 stycznia 2018 r. (Komunikat Ministra Środowiska z 24 stycznia 2018 r. w sprawie daty utworzenia rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, Monitor Polski poz. 118). Zgodnie z art. 234 ust. 2 ustawy o odpadach podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru, tj. do 24 lipca 2018 r. Zgodnie z art. 5 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 2422) do wytwórców odpadów wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e i art. 52 ust. 1 pkt 8 lit. f ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się przepisy art. 234 ust. 2 ustawy o odpadach. Strona będąc wytwórcą odpadów obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów i nie posiadającym pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów w wymaganym prawem terminie takiego wniosku do Marszalka Województwa [...] nie złożyła.
Dalej organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że Strona jako wytwórca odpadów zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji odpadów i taką ewidencję prowadzi. Biorąc powyższe pod uwagę Strona jako zobowiązana do prowadzenia ewidencji odpadów jest jednocześnie zobligowana na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy o odpadach do uzyskania wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez Marszałka Województwa [...].
Strona wymagany wniosek o wpis do rejestru złożyła 28 grudnia 2018 r., natomiast wpis jak wynika z informacji przekazanej przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] uzyskała 7 stycznia 2019 r. Tak więc w okresie od 25 lipca 2018 r. do 7 stycznia 2019 r. prowadziła działalność bez wymaganego wpisu, naruszając w tym zakresie przepisy.
Sankcją za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez właściwego Marszałka Województwa jest wynikająca z art. 194 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, administracyjna kara pieniężna w wysokości nie mniej niż 5000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł. Ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył karę w najniższej wysokości, tj. w kwocie 5.000 zł.
Organ uznał, że znajduje w sprawie zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, gdyż naruszenie, którego dopuściła się Strona nie miało charakteru znikomego. Trwało ono od 25 lipca 2018 r. do 7 stycznia 2019 r., a więc obejmowało znaczny okres. W okresie tym Strona nie mogła prowadzić żadnej działalności powodującej wytwarzanie odpadów. Nadto organ wskazał, że sankcja za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wpisu do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] ma za zadanie wymuszenie realizacji tego obowiązku poprzez prewencję szczególną i ogólną. Dopuszczenie więc do sytuacji, że podmiot, który naruszał przepisy nie poniesie z tego tytułu konsekwencji doprowadziłoby do podważenia prawidłowego wykonywania obowiązków nałożonych na wytwórcę odpadów, co podważyłoby cel regulacji w tym zakresie. Z tych względów Organ nie widzi również podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a., gdyż odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna w zakresie wytworzenia prewencji ogólnej.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. złożył J.K., zarzucając jej:
1. Naruszenie prawa procesowego to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu kary pieniężnej okoliczności, że strona mimo iż nie dokonała wpisu do rejestru gromadziła odpady i obracała nimi zgodnie z przepisami ww. ustawy a także okoliczności, że strona wielokrotnie zwracała się do organów administracji publicznej o udzielenie wyczerpującej informacji o czynnościach dotyczących gospodarki odpadami, które powinna podjąć przed rozpoczęciem działalności gospodarczej. Żaden z tych organów ani nie udzielił jej wyczerpujących informacji ani nie wskazał podmiotu, do którego powinna się udać aby informacje te uzyskać. Ponadto naruszenie obowiązku przez stronę polegało jedynie na formalnym niezastosowaniu się do dyspozycji normy prawnej, nie wywołującym jakichkolwiek skutków materialnych a po stwierdzeniu niewykonania obowiązku zgłoszenia strona dobrowolnie zaniechała dalszego naruszania obowiązku.
2. Naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie do oceny zachowania strony działającej w okolicznościach, w których zwracała się do organów administracji publicznej o udzielenie informacji w jaki sposób powinna działać aby wypełnić zasadę legalizmu wobec władzy publicznej i informacji tej nie uzyskała a nadto poprzez nałożenie nieproporcjonalnej kary w stosunku do stopnia zawinienia i skutków wywołanych zaniechaniem obowiązku ustawowego a także naruszający zasadę równego traktowania stron działających w podobnych stosunkach prawnych i dotyczących niemal tożsamych przedmiotów.
3. Naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej kreującej zasadę równego traktowania przez wadzę publiczną obywateli znajdujących się w podobnej lub tożsamej sytuacji prawnej lub występujących w stosunkach prawnych tego samego rodzaju poprzez jej niezastosowanie, które doprowadziło do nałożenia na stronę nieproporcjonalnej do stopnia zawinienia i materialnych skutków sankcji karnej za zaniechanie działania polegającego jedynie na nie złożeniu wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących gospodarkę odpadami, w sytuacji gdy inne podmioty bezkarnie i bez jakiegokolwiek nadzoru sprowadzają z zagranicy i gromadzą odpady toksyczne, szkodliwe dla środowiska naturalnego i ludzi a w celu ich utylizacji bezkarnie wzniecają pożary, które gasi Państwowa i Ochotnicza Straż Pożarna na koszt Skarbu Państwa.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnienie wskazano, że po powzięciu wiadomości o stwierdzonej nieprawidłowości usunął wadę i wpisał swoje przedsiębiorstwo do rejestru podmiotów wprowadzających produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, prowadzonego przez Marszałka Województwa[...].
Po przeprowadzeniu kontroli organ kontrolujący wydał także zarządzenie pokontrolne, w którym zobowiązał wnioskodawcę do terminowego sporządzania i składania Marszałkowi Województwa [...] zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów. Wnioskodawca obowiązek ten przyjął do wiadomości i zobowiązał się do jego wykonania. Nadto, z okoliczności wynika, że wnioskodawca mimo iż nie dokonał wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, przez cały czas nie wprowadzał odpadów do środowiska i gospodarował tymi odpadami zgodnie z przepisami ustawy o odpadach a nadto już w trakcie kontroli zobowiązał się do terminowego składania Marszałkowi Województwa [...] zbiorczych zestawień o gospodarowaniu odpadami i za 2018r obowiązek ten wykonał należycie.
W opisanych okolicznościach uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie nałożonej kary fiskalnej jest zdaniem skarżącego słuszne i znajduje uzasadnienie nie tylko w obowiązujących przepisach k.p.a., ale także w zasadach współżycia społecznego i innych aktach normatywnych normujących stosunki prawne tego rodzaju.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Spór między stronami sprowadza się do oceny czy w rozpoznanej sprawie istnieje podstawa do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Spór dotyczy więc zasadności odmowy zastosowania art. 189f ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a."). Zdaniem organów orzekających w sprawie, wobec uznania, że stwierdzone naruszenie nie ma charakteru znikomego, zastosowanie tego przepisu nie jest możliwe. Ocenę swoją organy oparły natomiast na przekonaniu, że długość trwania naruszenia, tj. od 25 lipca 2018 r. do 7 stycznia 2019 r., uzasadnia uznanie, że nie miało ono charakteru znikomego. Nadto organ odwoławczy wskazując, że sankcja za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wpisu do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] ma za zadanie wymuszenie realizacji obowiązku wpisu, dopuszczenie do sytuacji, że podmiot, który naruszał przepisy nie poniesie z tego tytułu konsekwencji, doprowadziłoby podważenia celu regulacji w tym zakresie. Z tych względów organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a.
Sąd nie podziela oceny dokonanej przez organ.
Kodeks postępowania administracyjnego w § 1 pkt 1 art. 189f wymaga dla odstąpienia od nałożenia kary wystąpienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa. Przy tym ustawodawca nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy dokonywaniu oceny czy w danej sprawie mamy do czynienia ze znikomym naruszeniem prawa, czy też nie. Przyjmuje sie jednak, że oceniając czy w danej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem o znikomej wadze można odwołać się do rozwiązań obowiązujących w prawie karnym, gdzie stopień ciężkości naruszenia przez sprawcę prawa mierzony jest tzw. stopniem społecznej szkodliwości czynu, którego "znikomość" również stanowi negatywną przesłankę do wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania karnego (patrz: Dudziak Sławomir. Zasady wymiaru administracyjnych kar pieniężnych po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorząd Terytorialny, 2018, nr 6. s. 23-32.). Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z art. 115 § 1 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W piśmiennictwie wskazuje się również, że oceniając czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego" należy odwołać się do przesłanek wymierzenia kary administracyjnej określonych w art. 189d pkt 1 k.p.a. (patrz: Wróbel Andrzej. Art. 189(f). W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Jeszcze inny pogląd (Cebera Agata i Firlus Jakub Grzegorz. Art. 189(f). W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019) nakazuje przy ocenie wagi naruszenia prawa kierować się tym, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną, wskazując że jeżeli konkretne naruszenie prawa:
– wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna;
– wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna;
– wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma.
W dwóch ostatnich publikacjach wskazuje się jednak również, że z uwagi na zawarty w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymóg zaprzestania naruszania prawa, przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu. Powyższe zaś oznacza, że przepis ten nie mógłby być podstawą odstąpienia do wymierzenia kary w rozpoznanej sprawie. Jest to, zdaniem Sądu, koncepcja o tyle słuszna, że w przypadku jednorazowego naruszenia obowiązku lub zakazu, z uwagi na ich specyfikę, nie można mówić o zaprzestaniu popełniania deliktu. Delikt się bowiem popełniło raz, nie można go popełnić więcej razy, nie można też stanu naruszenia cofnąć. Pojęcia zaprzestania naruszania prawa nie należy utożsamiać z obowiązkiem przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem lub usunięciem skutków naruszenia prawa. Innymi słowy dokonanie przez stronę wymaganego wpisu, nie stanowi zaprzestania naruszania prawa, ale jest wyrazem przywrócenia stanu zgodnego z prawem.
Skoro w rozpoznanej sprawie nie mogła mieć zastosowania przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej określona w art. 189f § 1 kpa, zasadne było ustalenie czy w rozpoznanej sprawie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 189f § 2 i 3 kpa. Przepisy te (§ 2 i 3) dają możliwość odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W rozpoznanej sprawie organ uznał, że cele te nie zostaną spełnione. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że sankcja za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wpisu do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] ma za zadanie wymuszenie realizacji tego obowiązku poprzez prewencję szczególną i ogólną. Dopuszczenie więc do sytuacji, że podmiot, który naruszał przepisy nie poniesie z tego tytułu konsekwencji doprowadziłoby do podważenia prawidłowego wykonywania obowiązków nałożonych na wytwórcę odpadów, co podważyłoby cel regulacji w tym zakresie.
W ocenie Sądu ocena ta jest zbyt ogólna. Aby prawidłowo ustalić czy cele wymierzenia kary administracyjnej zostały w danym przypadku spełnione, należy poza oczywistym zidentyfikowaniem celu, jaki spełniać ma konkretna administracyjna kara pieniężna, zidentyfikować także cele, jakie zostałyby zrealizowane w przypadku poprzestania na pouczeniu, przy jednoczesnym usunięciu naruszenia prawa lub powiadomieniu właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa oraz dokonać porównania, czy cele, dla których kara administracyjna ma być nałożona, pokrywają się z celami jakie osiągnięte zostaną w razie poprzestania na pouczeniu. Jeżeli cele te się pokrywają, to przyjąć należy, że odstąpienie od ukarania i poprzestanie na pouczeniu pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. (por. przywoływany już wyżej: Cebera Agata i Firlus Jakub Grzegorz. Art. 189(f). W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019.)
Wskazanych wyżej ocen organ jednak nie przeprowadził. Uznał jedynie, że cel nałożenia kary nie zostanie osiągnięty, z uwagi na fakt, że jej wprowadzenie jest uzasadnione koniecznością wyegzekwowania obowiązku rejestracji. Organ jednak nie rozważył, że w rozpoznanej sprawie strona nie uchylała się od dokonania rejestracji, ani tym bardziej od wypełnienia obowiązków związanych z wytwarzaniem odpadów, a jedynie inne okoliczności przesądziły o nie wykonaniu obowiązku rejestracji. Organ nie rozważył również – co zdaniem Sądu jest istotną okolicznością w warunkach rozpoznanej sprawy – że strona dokonała już rejestracji i to jeszcze w trakcie prowadzonej kontroli, natychmiast po uzyskaniu jednoznacznej informacji co do spoczywających na niej obowiązkach w tym zakresie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Sąd uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję w całości. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 200 zł (wpis od skargi) orzekł na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.
Ponownie rozpatrując sprawę, organy dokonają oceny spełnienia celów nałożenia kary w wyżej wyjaśnionym zakresie i po jej dokonaniu podejmą działania przewidziane w omówionych przepisach.