IV SA/Wa 2506/19

IV SA/Wa 2506/19 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Paweł Dańczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 747/20 - Postanowienie NSA z 2020-05-26
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 58 § 1 pkt 5a, art. 232 § 1pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B." Sp. z o.o. Sp. k. z siedziba w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić na rzecz "B." Sp. z o.o. Sp. k. z siedziba w [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem wpisu sądowego.
Uzasadnienie
"B." Sp. z o.o. Sp. k. z siedziba w [...] przedmiotem zaskarżenia uczyniła uchwałę Rady Miasta [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności.
Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., jest m.in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przy czym prawo do wywiedzenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym, wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem.
Istotą planu miejscowego wraz z innymi przepisami jest kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości (por. art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przepisy te stanowią źródło interesu prawnego tych podmiotów w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego. Innymi słowy, legitymację do zaskarżenia planu miejscowego posiadają właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem.
Skarżąca Spółka wywodzi legitymację procesową z faktu, że uchwała Rady Miasta [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] narusza jej interes prawny, w związku z ograniczeniem wykonywania działalności gospodarczej w zakresie ekspozycji reklam na wolnostojącym nośniku, które na mocy umowy najmu usadowiony jest na działce objętej planem. Skoro zaś skarżąca Spółka jest jedynie najemną części nieruchomości objętej ustaleniami kwestionowanej uchwały, to nie posiada legitymacji do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego mogą mieć bowiem jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości przez takie ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z jego prawa własności do nieruchomości, że niemożliwe lub utrudnione stanie się wywiązanie przez niego z umowy cywilnoprawnej uprawniającej inny podmiot do korzystania z nieruchomości lub pobierania z niej pożytków. Podmioty te mogą mieć więc interes w kwestionowaniu ustaleń planu, lecz nie będzie to interes prawem chroniony, lecz interes faktyczny. Art. 101 ust. 1 u.s.g. nie zawiera instytucji skargi powszechnej, przysługującej każdemu mieszkańcowi danej gminy. Przepis ten reguluje prawo do wniesienia skargi tylko wtedy, gdy ustawowo chroniony interes danej osoby zostaje naruszony podjętym przez organ gminy aktem z zakresu administracji publicznej. Natomiast okoliczność, że treść planu miejscowego ogranicza możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez najemcę, nie stanowi o naruszeniu jego ustawowo chronionego interesu prawnego. Co więcej, żaden przepis rangi ustawowej nie chroni przedsiębiorcy wynajmującego nieruchomość przed ustaleniami planu miejscowego bądź jego zmianą w taki sposób, że zamierzenia w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być kontynuowane lub w przyszłości realizowane.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.