IV SA/Wa 22/23

IV SA/Wa 22/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Łuczaj
Joanna Borkowska
Tomasz Wykowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6189 Inne o symbolu podstawowym 618
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art 22, 34
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 3 października 2022 r., znak DLI-VII.766.9.2021.ASw w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia 3 października 2022 r. nr DLI-VII.766.9.2021.ASw (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Minister Rozwoju i Technologii (dalej "Minister" albo "Organ"), po rozpatrzeniu zażalenia K. F. (dalej "Skarżącego") na postanowienie Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...], oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku wydania nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie [...] – utrzymał postanowienie Wojewody w mocy.
II. Zaskarżone obecnie postanowienie Ministra zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
1. Decyzją Wojewody (dalej "decyzja zrid Wojewody") nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na: (-) budowie drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] i [...] od skrzyżowania z ulicą [...] – drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z ulicą [...] - drogą powiatową nr [...], (-) budowie nowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ulicą [...] - drogą krajową nr [...], (-) rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...], w ciągu ulicy [...], (-) budowie dwóch obiektów mostowych na rzece [...] wraz z (-) budową/przebudową sieci uzbrojenia terenu, urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych, innych dróg publicznych oraz zjazdów na terenie miasta [...] i gminy [...] objęto m.in. nieruchomość oznaczoną, jako działka nr [...], położoną w obrębie [...], w [...] przy ul. [...]. W/w działka nr [...] została w całości przeznaczona do przejęcia na rzecz Województwa [...] pod realizację ww. inwestycji drogowej.
Decyzja zrid Wojewody została utrzymana w mocy decyzją Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju (dalej "MFIiR") z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] (dalej "odwoławcza decyzja zrid").
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 16/20, tut. Sąd oddalił skargę na decyzję odwoławczą zrid. Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1235/21, NSA oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od w/w wyroku tut. Sądu.
2. Jak wynika z mapy sporządzonej do zasiedzenia przez uprawnionego geodetę, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2018 r. pod znakiem [...], działka numer [...] o pow. 0,4198 ha została podzielona na działki numer [...] o pow. 0,0183 ha i numer [...] o pow. 0,4015 h.
Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt I Ns 823/18, Sąd Rejonowy w [...] [...] I Wydział [...] stwierdził, że z dniem [...] grudnia 2018 r. W. i K. Małżonkowie F. nabyli w drodze zasiedzenia udział wynoszący 1/2 w nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 6 grudnia 2019 r.
3. Upomnieniem z dnia 26 sierpnia 2020 r., znak: [...], Wojewoda wezwał Skarżącego (łącznie z pozostałym trojgiem współwłaścicieli), na podstawie art.15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w dacie wydania postanowienie zaskarżonego obecnie t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.2000), dalej "p.e.a.", do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzjami zrid obu instancji, tj. wydania działki nr [...] w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
4. Wobec niewykonania powyższego obowiązku przez Skarżącego Wojewoda wystawił w dniu 19 listopada 2020 r. przeciwko Skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...], doręczony Skarżącemu w dniu 7 grudnia 2020 r.
5. Pismem z dnia 14 grudnia 2020 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zarzucając brak wymagalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym oraz niezgodność obowiązku zawartego w tytule wykonawczym z treścią obowiązku, wynikającego z decyzji organów I i II instancji.
6. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r. Wojewoda oddalił zarzuty Skarżącego do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego.
7. Pismem z dnia 9 marca 2021 r. Skarżący wniósł do Ministra zażalenie na postanowienie Wojewody (za pośrednictwem tego organu), zarzucając Wojewodzie naruszenie szeregu przepisów postępowania.
8. W wyniku rozpatrzenia w/w zażalenia Skarżącego na postanowienie Wojewody Minister utrzymał je mocy, przedstawiając na tę okoliczność następującą argumentację:
(i) Skarżący wniósł zarzuty w sprawie wszczętego wobec niego postępowania egzekucyjnego, wskazując na: 1) niezgodność obowiązku zawartego w tytule wykonawczym z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organów I i II instancji (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a p.e.a.) oraz 2) brak wymagalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c p.e.a.). Wojewoda prawidłowo ocenił, że wniesione przez Skarżącego zarzuty są bezzasadne.
(ii) Odnosząc się do niezgodności pomiędzy treścią obowiązku wynikającego z decyzji oraz określonego w tytule wykonawczym, należy wyjaśnić, że jak wynika z mapy sporządzonej przez uprawnionego geodetę przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2018 r. pod znakiem [...] działka numer [...] o pow. 0,4198 ha została podzielona na działki numer [...] o pow. 0,0183 ha i numer [...] o pow. 0,4015 h. Działki numer [...] o, powierzchni 0,0183 i numer [...] o pow. 0,4015 ha przedstawione na mapie [...] sporządzonej do zasiedzenia wydzielone zostały zatem z działki nr [...] o pow. 0,4198 ha, która w całości została przejęta na mocy decyzji Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], na własność Województwa [...].
Tym samym, nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, iż cała powierzchnia ówczesnej działki numer [...] została przejęta na potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej na mocy decyzji zrid. Obecnie zaś teren działki numer [...] stanowią działki numer [...] i [...], z czego działka numer [...] objęta została niniejszym postępowaniem egzekucyjnym.
W tytule wykonawczym (część B, punkt 5 "Treść obowiązku") Wojewoda wskazał wyraźnie, że działka numer [...] w dacie wydania przedmiotowej decyzji Wojewody stanowiła część działki numer [...]. Organ egzekucyjny uwzględnił tym samym aktualny stan prawny nieruchomości.
Obowiązek określony w doręczonym zobowiązanemu tytule wykonawczym, polegający na wydaniu terenu przeznaczonego pod realizację przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego, wynika zatem z treści decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zaś interpretacją prezentowana przez zobowiązanego, iż dokonany podział geodezyjny działki niweczy skutki decyzji o wywłaszczeniu, nie znajduje uzasadnienia. Powyższe potwierdza również treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], gdzie działka o numerze [...] została ujęta razem z innymi działkami stanowiącymi pas drogowy, jako przedmiot własności Województwa [...], w zarządzie MZD [...].
(iii) Odnosząc się zaś do drugiego zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego, wyjaśnić trzeba, iż przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego d zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wykonalny, jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Wymagalność obowiązku oznacza bowiem, że zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a ponieważ uchyla się od jej dopełnienia, wierzyciel musi żądać zastosowania wobec zobowiązanego środków przymusu, celem wyegzekwowania tej powinności, co zastosowano w rozpoznawanej sprawie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
W omawianym przypadku, na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego egzekwowany obowiązek istniał, był wymagalny i wynikał z decyzji zrid Wojewody, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest przede wszystkim natychmiastowa jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości, w tym opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń (w przypadku nieruchomości zabudowanych) przez dotychczasowego jej właściciela i odpowiednio przez jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, a także przez każdego innego posiadacza nieruchomości, lokalu i innych pomieszczeń.
Jak już wyżej wskazano, w niniejszym przypadku teren działki numer [...], wydzielony z ówczesnej działki numer [...] wymienionej w ww. decyzji Wojewody został przeznaczony pod pas drogowy drogi wojewódzkiej nr [...]. Nie można w tej sytuacji mówić o niewykonalności obowiązku polegającego na wydaniu terenu, który - na mocy ww. decyzji - został przeznaczony pod inwestycję drogową.
(iv) Zarzuty zażalenia Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
III. Pismem z dnia 23 listopada 2022 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra, zarzucając Organowi:
1) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych na okoliczność tego, że:
a) podział działki nr [...] wymienionej w decyzji zrid Wojewody na działki nr [...] i nr [...] nastąpił już po wydaniu decyzji zrid obu instancji;
b) działka nr [...] jest objęta decyzją zrid,
2) naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) p.e.a. albowiem obowiązek określony w tytule wykonawczym jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji zrid obu instancji,
3) art. 33 § pkt 6 lit. c) p.e.a. albowiem brak jest wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
W uzasadnieniu w/w zarzutów Skarżący wskazał w szczególności, co następuje:
(i) Wadliwie ustaliły organy, że działka nr [...] została objęta treścią decyzji zrid obu instancji, gdy tymczasem działka ta nie została w tych aktach nigdzie wymieniona;
(ii) Wadliwie także ustaliły organy, iż wyodrębnienie działki nr [...] nastąpiło po wydaniu przez Wojewodę decyzji zrid. Już na trzy miesiące przed wydaniem decyzji zrid Wojewody, tj. w dniu [...] sierpnia 2018 r., działka nr [...] została wydzielona przez uprawnionego geodetę mgr inż. W. R. z działki nr [...] objętej wówczas księgą [...]. Już w dniu [...] września 2018 r. natomiast (czyli na 51 dni przed wydaniem decyzji zrid) stan ten ujawniono w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym, o czym zaświadcza znajdująca się aktach niniejszego postępowania mapa do celów zasiedzenia z pieczęcią Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w [...], stwierdzająca zarejestrowanie tej mapy w dniu [...] września 2018 r. pod numerem [...] w ewidencji gruntów i budynków Miasta [...]. Od [...] września 2018 r. działka nr [...] stanowi zatem samodzielny byt w obrocie prawnym. Podział działki nr [...], prowadzący do wyodrębnienia działki nr [...], nastąpił zatem przed wydaniem decyzji zrid obu instancji. Okoliczność tę potwierdzają ponadto dodatkowe dokumenty (powołane w skardze). Powyższe uprawnia do wniosku, iż gdyby objęcie decyzją zrid działki nr [...] było zamiarem organów obu instancji, orzekających w tym przedmiocie, to działka ta zostałaby w tych decyzjach wymieniona (do czego nie doszło);
(iii) W postępowaniu sądowym o stwierdzenie zasiedzenia działki nr [...], zakończonym postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., uczestniczący w nim Gmina [...], Miejski Zarząd Dróg oraz Województwo [...] nie oponowali przeciwko zasiedzeniu działki przez cztery osoby fizyczne, w tym przez Skarżącego. Uwzględniając wniosek o zasiedzenie, sąd powszechny uznał przy tym, iż przeszkodą do stwierdzenia zasiedzenia nie jest wydanie decyzji zrid Wojewody, obejmującej działkę nr [...] (sąd dysponował odpisem tej decyzji);
(iv) Nawet, gdyby przyjąć, iż decyzjami zrid objęto działkę nr [...], co miałoby prowadzić do jej nabycia przez Województwo, to następnie własność działki przeszła na własność Skarżącego i pozostałych trzech osób fizycznych na zasadzie zasiedzenia;
(v) zaskarżone postanowienie jest jednostronne i nie uwzględnia faktu, że na organach ciąży powinność wszechstronnego rozpoznania zasadności wydanego nakazu egzekucji administracyjnej pod kątem kolizji z interesami osób trzecich, która miała miejsce w sprawie tym konkretnym przypadku; organ wydający decyzję winien rozważyć zasadność wywłaszczenia w kontekście realizacji celów ustawy; winien on zatem przede wszystkim ustalić czy podlegające wywłaszczeniu nieruchomości są zgodne z projektem przeznaczonym pod realizację inwestycji drogowej; nadto wskazać należy, iż prawo własności jest dobrem chronionym w art. 21 ust. 1 i art 64 Konstytucji. Organ decydując o podziale nieruchomości winien jednak rozważyć, czy wynikające z tego pozbawianie prawa własności jest konieczne i czy nie może odbyć się mniejszym dla właścicieli kosztem;
IV. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 22 grudnia 2022 e., Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
V. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2022 r. poz.2492). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a.").
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Stosownie do art.119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.
W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.
W uzasadnieniu w/w zarzutów Skarżący wskazał w szczególności, co następuje:
VI. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Organu prowadzi do następujących wniosków:
1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, było rozpatrzenie przez wierzyciela zarzutów zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej.
Przekonująco wykazały organy obu instancji, iż zarzuty Skarżącego wniesione w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci wydania nieruchomości objętej decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, są niezasadne.
2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:
Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art.33 § 1 u.p.e.a.).
Jak trafnie podnosi się w piśmiennictwie (por. P. Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz" Lex):
"Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1) albo b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2), albo c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3), albo d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4), albo e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5), albo e) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6).
(...) Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 20.09.1995 r., SA/Lu 2104/94, LEX nr 26956; wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzut oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1, a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. W orzecznictwie wskazano, że nie nadaje się biegu zastrzeżeniom niemogącym stanowić podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, jeżeli pismo zobowiązanego zawierające zarzut zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 15.04.2011 r., II FSK 220/10, LEX nr 1081347).
Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że poszczególne podstawy zarzutu wyłączają się wzajemnie (wyrok NSA z 12.01.2018 r., II FSK 3535/15, LEX nr 2440687). Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako dwóch lub więcej podstaw zarzutu.
Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutu uzupełniać zarzutu zgłoszonego w terminie, powołując nowe jego podstawy, gdyż zarzut w tym zakresie jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu.".
3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:
3.1. Skarżący konsekwentnie wywodzi, iż:
1) określony w tytule wykonawczym obowiązek wydania działki nr [...] jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji zrid organów obu instancji, w których to decyzjach w/w działka nie została wskazana (zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt 2 lit a p.e.a.),
2) określony w tytule wykonawczym obowiązek wydania działki nr 104/91 jest w tej sytuacji niewymagalny (zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt. 6 lit. a p.e.a.).
Zarzuty te nie są trafne.
3.2. Nie można podzielić twierdzeń skargi, iż określony w tytule wykonawczym obowiązek wydania działki nr [...] jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji zrid organów obu instancji.
Sąd w całości podziela stanowisko organów rozpatrujących zarzut, iż bezsporne niewymienienie w decyzjach zrid organów obu instancji (tj. w Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r. oraz w decyzji MFIiR z dnia [...] października 2019 r.) działki nr [...], a wymienienie w to miejsce działki nr [...], nie stanowiło przeszkody do wszczęcia przeciwko Skarżącemu egzekucji obowiązku, polegającego na wydaniu działki nr [...], w sytuacji, w której zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość, iż działka nr [...] jest działką powstałą w następstwie podziału działki [...], stanowiącą w dacie wydawania decyzji zrid część tej działki. Znalazło to jednoznaczne odzwierciedlenie w treści skierowanego do Skarżącego tytułu wykonawczego, oznaczającego treść egzekwowanego obowiązku, jako: "Wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Wojewody [...], utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju, polegającego na wydaniu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej jako działka numer [...] (obr. [...]) (stanowiącej w dacie wydania decyzji Wojewody [...] cześć działki nr [...]) w celu umożliwienia inwestycji polegającej na budowie ....." .
Z akt sprawy wynika, iż równolegle z postępowaniem administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji zrid, obejmującym działkę nr [...] (o powierzchni 4198 m2), wszczętym w dniu [...] czerwca 2018 r., zakończonym decyzjami Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r. oraz MFIiR z dnia [...] października 2019 r., przed sądem powszechnym toczyło się z wniosku Skarżącego postępowanie o zasiedzenie działki nr [...] (o powierzchni 183 m2), tj. gruntu wchodzącego w skład działki nr [...].
W/w umiejscowienie działki nr [...] odzwierciedla w sposób niesporny między stronami mapa do zasiedzenia nieruchomości, sporządzona przez geodetę uprawnionego W. R., przyjęta do Państwowego Zasobu Kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] za numerem [...] w dniu [...] września 2018 r. Z mapy tej wynika, iż: 1) na dzień jej sporządzenia w ewidencji gruntów ujawniona była działka nr [...], stanowiąca użytek drogowy "dr" o powierzchni 4198 m2, 2) podmiotem ujawnionym w ewidencji gruntów, jako władający działką nr [...], był Skarb Państwa a użytkownikiem Miejski Zarząd Dróg w [...], 3) według kryterium stanu władania zachodzą podstawy do wyodrębnienia ze w/w działki dwóch osobnych obszarów, tj. działki nr [...] ("dr") o powierzchni 183 m2 oraz działki nr [...] ("dr") o powierzchni 4015 m2.
Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., prawomocnym od dnia 6 grudnia 2019 r., sąd powszechny stwierdził, iż Skarżący (wraz z innymi osobami) zasiedział działkę nr [...] o powierzchni 183 m2 z dniem [...] grudnia 2018 r., przedstawioną na w/w mapie.
Nie można podzielić argumentacji skargi, iż w/w okoliczności nie dawały organom postaw do przyjęcia, iż podział działki nr [...], wskazanej w decyzjach zrid obu instancji, nastąpił już po wydaniu tych decyzji. Odnotować należy w tym kontekście, iż wprawdzie przywołane postanowienie sądu powszechnego z dnia [...] października 2019 r. o zasiedzeniu prawa własności działki nr [...] zapadło jeszcze przed wydaniem odwoławczej decyzji zrid z dnia [...] października 2019 r. (a zatem przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej), niemniej do uprawomocnienia się tego postanowienia doszło dopiero w dniu 6 grudnia 2019 r. a zatem już po wydaniu odwoławczej decyzji zrid. Jednocześnie na mapie do zasiedzenia, przyjętej do zasobu we wrześniu 2018 r., jednoznacznie zaznaczono, iż może być ona wykorzystana w postępowaniu ewidencyjnym i wieczysto – księgowym wyłącznie z prawomocnym postanowieniem sądu o uregulowaniu własności w trybie zasiedzenia.
Odnotować należy, iż brak wypływu podziału działki geodezyjnej, objętej decyzją administracyjną, który to podział został dokonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do spowodowania wykonania obowiązków zobowiązanego, wynikających z tej decyzji, na dopuszczalność prowadzenia egzekucji, podnosi się w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 868/20, publ. CBOSA).
Niezależnie od powyższego należałoby przyjąć, iż nawet sytuacja, w której decyzją zrid błędnie objęto by taką działkę ewidencyjną, która przed zakończeniem postępowania w przedmiocie wydania decyzji zrid uległa podziałowi w odrębnym trybie prawnym, nie prowadziłaby do niedopuszczalności prowadzenia egzekucji o wydanie działki powstałej w wyniku w/w podziału. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż przedmiot egzekucji (tj. działka wyodrębniona w wyniku podziału) zwierałby się w przedmiocie wskazanym w decyzji (działka przedpodziałowa).
Nieskutecznie wywodzi Skarżący, iż uprawomocnienie się z dniem 6 grudnia 2019 r. postanowienia sądu powszechnego z dnia [...] października 2019 r. o zasiedzeniu działki nr [...] zniosło skutek wywłaszczeniowy, wynikający z zapadnięcia odwoławczej decyzji zrid z dnia [...] października 2019 r. (tj. skutek polegający na przejściu gruntu, stanowiącego następnie działkę nr [...], na własność Województwa), prowadząc do trwałego nabycia prawa własności przedmiotowej działki przez Skarżącego i inne osoby. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skutkiem uprawomocnienia się w/w postanowienia sądu powszechnego było wyłącznie potwierdzenie nabycia przez Skarżącego i inne osoby prawa własności nieruchomości w przeszłości, tj. z dniem [...] grudnia 2018 r., nie zaś potwierdzenie, że osoby te są właścicielami także w dacie wydania postanowienia (por. np. postanowienie SN z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt IV CSK 608/10, publ. CBOSA).
W sprawie wystąpiła zatem sytuacja, w której prawo własności gruntu, objętego ostatecznie działką nr [...], zostało najpierw nabyte przez Skarżącego i inne osoby z dniem [...] grudnia 2018 r. (co potwierdziło dopiero późniejsze deklaratoryjne postanowienie sądu powszechnego), po czym prawo to przeszło na Województwo z dniem [...] października 2019 r. Bez znaczenia w tym kontekście pozostaje fakt, iż zdarzeniem wcześniejszym jest decyzja odwoławcza zrid, wywołująca skutek w postaci przejęcia nieruchomości na Województwo ([...] października 2019 r.), natomiast późniejszym uprawomocnienie się orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości przez Skarżącego i inne osoby (6 grudnia 2019 r.). Inaczej bowiem przedstawia się chronologia skutków prawnych tych zdarzeń, tj. decyzja odwoławcza zrid wywołała skutek rzeczowy z dniem jej wydania, tj. z dniem [...] października 2019 r. (w tym dniu doszło zatem do nabycia prawa własności nieruchomości przez Województwo), podczas gdy postanowienie sądu potwierdziło jedynie zajście w dacie znacznie poprzedzającej datę wydania odwoławczej decyzji zrid innego skutku rzeczowego, dotyczącego tej samej nieruchomości, tj. nabycie prawa własności nieruchomości przez Skarżącego i inne osoby w dniu [...] grudnia 2018 r.
3.3. Nie można podzielić twierdzeń skargi, iż określony w tytule wykonawczym obowiązek wydania działki nr [...] jest niewymagalny. Na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego egzekwowany obowiązek istniał, był wymagalny i wynikał z decyzji zrid Wojewody, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.