IV SA/Wa 2037/06

IV SA/Wa 2037/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Opyrchał
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Marta Laskowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
II OSK 1177/07 - Wyrok NSA z 2008-09-16
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy (...) na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) września 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia (...) września 2006 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy (...) utrzymał w mocy postanowienie działającego z upoważnienia Wojewody (...) Dyrektora (...) Parku Krajobrazowego z dnia (...) maja 2006 r., którym odmówiono uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu sportowo - rekreacyjnego "(...)" na terenie wsi (...) i (...) na obszarze (...) Parku Krajobrazowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska przedstawił następujący stan sprawy.
Burmistrz Miasta i Gminy (...) zwrócił się z wnioskiem do Wojewody (...) o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem (...) września 2005 r. Rada Miasta i Gminy (...) podjęła uchwałę Nr (...) o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu sportowo - rekreacyjnego "(...)" na terenie wsi (...) i (...).
Dyrektor P. działając z upoważnienia Wojewody (...) w dniu (...) czerwca 2006 r. wydał postanowienie, którym nie uzgodnił w/w projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc kwestię walorów przyrodniczych terenów planowanej inwestycji oraz ich położenia na obszarze Natura 2000 o kodzie (...) pod nazwą B.
Na skutek złożonego przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) zażalenia Minister Środowiska stwierdził, że w jego ocenie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe z uwagi na to, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na walory przyrodnicze rejonu masywu J. Teren obejmuje nowe obszary, jednolite kompleksy leśne, a planowana inwestycja przyczyni się do przerwania naturalnych tras migracyjnych zwierząt oraz naruszenia ciągłości ekologicznej siedlisk, jak również degradacji siedlisk cennych gatunków roślin, dla których został utworzony obszar Natura 2000 o kodzie (...) pod nazwą B.
Obszar ten jest obszarem wspólnotowym, o znaczeniu europejskim, w ramach tworzonej Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.
Powołując się na przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz.880 ze zm.) Minister Środowiska wskazał, że na takich obszarach obowiązują ograniczenia w stosunku do podejmowania "działań mogących w istotny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w istotny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000".
Zdaniem organu drugiej instancji proponowany sposób zagospodarowania terenu wpłynie negatywnie na walory krajobrazowe obszaru poprzez zmianę jego formy użytkowania oraz zaburzenia w funkcjonowaniu systemu ekologicznego powodowane fragmentacją siedlisk leśnych. Nadto próba zarówno nadmiernego rozlokowania infrastruktury turystycznej, jak również zaplanowana wycinka drzewostanów o dużych walorach ekologicznych miałaby swoje negatywne konsekwencje w postaci nasilonych zjawisk erozyjnych w rejonach wylesionych.
Analiza prognozy oddziaływania na środowisko w zestawieniu z projektem planu wskazuje na kolizję zamierzeń projektowych z przyjętymi celami ochrony przyrody oraz zakazami obowiązującymi na terenie P., zgodnie z § 2 i § 3 punkt 5 Rozporządzenia Nr (...) Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r. (Dz.Urz. Woj.(...). Nr (...), poz.(...)). Zgodnie z § 3 punkt 1 rozporządzenia, na terenie Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2004 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przedsięwzięcia takie jak trasy narciarskie, bobslejowe, wyciągi narciarskie czy urządzenia obsługi ruchu turystycznego należą do tego rodzaju przedsięwzięć.
Minister Środowiska odniósł się również do zarzutu wskazanego w zażaleniu dotyczącego wcześniejszego pozytywnego uzgodnienia Dyrektora Parku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy(...). Zdaniem organu odwoławczego wcześniejsze pozytywne uzgodnienie nie musi być wiążące ponieważ zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - studium nie jest aktem prawa miejscowego, a ponadto jego uzgodnienie nastąpiło przed wejściem w życie rozporządzenia Wojewody
(...) z dnia (...) maja 2005 r. Obecne rozstrzygnięcie Dyrektora P. było podyktowane nowymi argumentami natury przyrodniczej, a w szczególności zgłoszenia przez Ministra Środowiska do Komisji Europejskiej nowych obszarów Natura 2000, w tym obszaru B. w styczniu 2006 r.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi Burmistrza Miasta i Gminy (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie w całości postanowienia Ministra Środowiska i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora P. Jako podstawę skargi wskazano:
* naruszenie prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 w zw. z art.17 ust.1 pkt 1 i
art.17 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska
poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Ministra Środowiska braku możliwości
realizacji przedmiotowej inwestycji w oparciu o powołane przepisy (na rozprawie w
dniu 16 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że błędnie wskazano
ustawę Prawo ochrony środowiska, chodziło zaś o ustawę Prawo ochrony
przyrody);
* naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 33-36 ustawy
o ochronie przyrody i przyjęcie, iż wprowadzenie obszaru P. do sieci Natura 2000 jest równoznaczne z zakazem realizacji
inwestycji na tym obszarze, gdy tymczasem możliwość taka istnieje;
* niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istniejących w sprawie
polegających na pominięciu faktu, że projekt planu inwestycji zawiera w swych
ustaleniach szereg warunków chroniących środowisko;
- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na
obrazie przepisów art. 7 i 10 kpa poprzez niewyjaśnienie szczegółowo stanu
faktycznego sprawy oraz nie zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu,
a nadto art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia
prawnego decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Gmina wskazała, że dla P. do dnia dzisiejszego nie został ustalony plan ochrony, którego ustalenia mogłyby być podstawą do odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego pomimo, że obowiązek taki wynika z ustawy.
Nadto podkreślono, że realizacja inwestycji celu publicznego na terenie parku krajobrazowego jest w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody, co do zasady, możliwa bowiem z przepisów art. 16 ust. 3 w zw. z art. 17 ust.1 pkt 1 i art. 17 ust. 2 pkt 4 w/w ustawy wynika, że nawet w sytuacji, gdy na terenie parku krajobrazowego zostałby wprowadzony zakaz realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nie będzie on dotyczył realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakaz wynikający z ust.1 pkt 1 w/w ustawy, dotyczący realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, powtórzony w § 3 Rozporządzenia Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) maja 2005 r. nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe. Projektowana inwestycja zespołu sportowo -rekreacyjnego "(...)" zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane.
Skarżąca Gmina nie zgadza się z twierdzeniem Ministra Środowiska, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podyktowane było nowymi argumentami natury przyrodniczej związanymi ze zgłoszeniem tego obszaru do Sieci Natura 2000. Wskazuje, że ustawa o ochronie przyrody w art. 33-37 przewiduje szczególny tryb kontroli wstępnej przedsięwzięć o potencjalnym bezpośrednim lub pośrednim wpływie na stan obszaru Natura 2000 przed podjęciem decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego. Umożliwić ma ona ocenę możliwości i warunków realizacji planowanych działań z punktu widzenia ochrony siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Zdaniem skarżącej Gminy właściwy miejscowo wojewoda może wyrazić zgodę na realizację przedsięwzięcia - zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000 - jeżeli przemawiają za tym wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym.
Skarżąca Gmina wskazuje nadto, że przeprowadzenie planowanej inwestycji to dla Gminy i jej mieszkańców szansa na rozwój regionu poprzez zwiększoną
liczbę turystów, utworzenie nowych miejsc pracy, wykorzystanie dużej bazy noclegowej, a więc wzrost dochodów dla całej społeczności Gminy.
Skarżąca Gmina dla poparcia swego stanowiska wyrażonego w skardze powołała się na Dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. oraz Dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. wskazując, że działania podejmowane dla zachowania siedlisk przyrodniczych oraz gatunków dzikiej fauny i flory winny uwzględniać wymogi gospodarcze, społeczne, kulturalne oraz cechy regionalne i lokalne.
Zdaniem skarżącej Gminy uzasadnienie prawne postanowienia nie spełnia minimalnych wymogów przewidzianych w kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej Miasta i Gminy (...) wskazał dodatkowo na niekonstytucyjnośc rozporządzenia Nr (...) Wojewody (...) z uwagi na fakt, że zostało wydane bez stosownej delegacji ustawowej, a nadto wydanie rozporządzenia nie zostało uzgodnione z właściwą miejscowo radą gminy. Nadto wydanie rozporządzenia narusza Europejską Kartę Samorządu Terytorialnego.
Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje.
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami
skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy).
Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na podstawie art. 16 ust.3 ustawy o ochronie przyrody wydane zostało Rozporządzenie Nr (...) z dnia (...) maja 2005 r. w sprawie ochrony P. Z treści w/w przepisu wynika, że utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Tak więc w § 3 ust.1 rozporządzenia wskazano, że w parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z zm.). Z treści ust.8 w/w przepisu wynika, że Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko, określi w drodze rozporządzenia rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany.
Na podstawie w/w delegacji ustawowej wydane zostało przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.U. z 2004r., Nr 257, poz.2573) w sprawie określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono uzgodnienia realizacji w zakresie zmian w strukturze przestrzennej i przyrodniczej w związku z projektowanym zagospodarowaniem narciarsko - rekreacyjnym (koleje krzesełkowe, wyciągi orczykowe, tor saneczkowy, narciarskie trasy zjazdowe wraz z urządzeniami towarzyszącymi). A z powyższego rozporządzenia wynika, że do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (dla których sporządzenie raportu może być wymagane) zaliczyć należy wymienione w § 3 ust. 1 pkt 47 trasy narciarskie, bobslejowe, wyciągi narciarskie oraz urządzenia
towarzyszące. Tak więc, wskazane w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycje do realizacji są w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięciami, których realizacji na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony przyrody oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia Nr (...) Wojewody (...) w sprawie ochrony P. w parku zakazuje się.
Jednakże wskazać należy, że ustawodawca dokonał w omawianym art. 17 wyłączeń, wskazując w ust. 2 pkt 4, że zakaz ten nie dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41).
Stosownie do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6, ze wskazaniem, że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych.
Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, pod red. G. Bieńka, Warszawa 2005, s. 396). Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z katalogiem zamkniętym. Art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona drogą wykładni. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Zdaniem NSA (wyrok z 10 października 2000 r., II SA/Kr 1010/2000, ONSA 4/2001, poz.186) pojęcie celu publicznego nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do
potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. Ustawodawca w art. 6 ustalił katalog celów publicznych o charakterze konkretnym i zamkniętym, w tym sensie, że może celem publicznym być tylko cel expressis verbis wyrażony w art. 6 pkt 1-9 albo, zgodnie z art. 6 pkt 10, cel określony jako publiczny w innej ustawie (komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, str. 386).
Wymienione w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. inwestycje tj. trasy narciarskie, bobslejowe, wyciągi narciarskie oraz urządzenia towarzyszące nie mogą być uznane za inwestycje celu publicznego bowiem nie mieszczą się w katalogu wymienionych w art.6 pkt1-10 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale również nie służą zaspokajaniu powszechnych potrzeb. Nie są inwestycją nakierowaną na urzeczywistnienie interesu publicznego istotnego dla zbiorowości. Realizacja budowy przedmiotowej inwestycji nie należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych do funkcjonowania wspólnoty samorządowej.
Podkreślenia wymaga ponadto, że Rozporządzenie Nr (...) Wojewody (...) zawiera zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonywania zmian stosunków wodnych. Tymczasem jak wynika z prognozy oddziaływania na środowisko dokonanej dla przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego cały obszar opracowania położony jest na obszarze najwyższej ochrony (ONO) dla współwystępowania wód słodkich i mineralnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych "(...)" (...). Ponadto realizacja tras narciarskich i kolejek spowoduje docelowe usunięcie ok. 23,15 ha drzewostanów leśnych oraz nieodwracalną likwidację pokrywy roślinnej w miejscu budowy obiektów kubaturowych i infrastruktury powierzchniowej. Zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi wskutek realizacji planu zostały wymienione w na stronie 23 w/w prognozy. W tym miejscu wskazać należy, że prognoza zawiera również pewne rozwiązania eliminujące lub ograniczające oddziaływanie na środowisko.
Powyższa argumentacja wskazuje, że niezasadny jest zawarty w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 w zw. z art. 17 ust.1 pkt 1 i art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo ochrony przyrody.
Skarżąca Gmina powołała się w skardze na możliwość zastosowania art. 34 ustawy Prawo ochrony przyrody, z którego wynika, że jeżeli przemawiają za tym
konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo wojewoda może zezwolić na realizację planu lub przedsięwzięcia, które mogą mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Ten zarzut również należy uznać za nieuzasadniony bowiem za realizacją przedmiotowej inwestycji nie przemawiają względy nadrzędnego interesu publicznego. Uzasadnieniem powyższej tezy jest argumentacja dotycząca nie uznania przedmiotowej inwestycji za realizację celu publicznego.
Teren, na którym ma być zrealizowana inwestycja w Europejskiej sieci ekologicznej (...) zaliczony został do biocentrów rangi europejskiej jako "(...)" o podstawowym znaczeniu dla funkcjonowania przyrody (...). Tworzą go zespoły florystyczne i faunistyczne o największej bioróżnorodności i zdolności do samoodtwarzania, a zarazem ze względu na skład gatunkowy są najbardziej reprezentatywne dla tej części (...). P. jako obszar specjalnej ochrony siedlisk zgłoszony i wyznaczony został dla obszaru Natura 2000 "(...)", gdzie ze względu na zagrożenia dla siedlisk roślin i zwierząt istnieje konieczność uwzględnienia ograniczeń dla presji urbanizacyjnych w tereny przyrodnicze, ochrona korytarzy ekologicznych oraz ograniczenie fragmentacji wielkich kompleksów leśnych. Z przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz.880 ze zm.) wynika, że na takich obszarach obowiązują ograniczenia w stosunku do podejmowania "działań mogących w istotny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w istotny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000".
Chybiony jest również wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 10 kpa. W niniejszej sprawie organy przestrzegały zasadę prawdy obiektywnej, podejmując wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, natomiast odnośnie naruszenia art. 10 kpa nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone postanowienie odpowiada również warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa.
Odnosząc się do wskazanego na rozprawie zarzutu dotyczącego braku uzgodnienie z Gminą projektu rozporządzenia o utworzeniu P. to wskazać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) września 2006 r. nie zaś Rozporządzenie Nr 5/05 (...) z dnia 23 maja 2005 r. (Dz.Urz. Woj.(...). Nr (...), poz.(...)).
Nie może w niniejszej sprawie odnieść zamierzonego skutku również wskazanie, że wydanie w/w rozporządzenia narusza Europejską Kartę Samorządu Terytorialnego. Europejska Karta Samorządu Terytorialnego jest dokumentem odnoszącym się do kwestii statutu prawnego samorządów terytorialnych w skali międzynarodowej. Karta określa ideę autonomii terytorialnej i stanowi zbiór zasad dotyczących statusu samorządności lokalnej. Jednakże ta kwestia również nie może być w tym postępowaniu przedmiotem kontroli sądowej.
Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanego w tej sprawie postanowienia wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego.
Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.