IV SA/Wa 1122/13

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej T. G. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 17 maja 2012 r. T. G. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej mężowi - obywatelowi F. E. G. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi - E. G. - udzielenia zezwolenia na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła wnioskodawczyni T. G.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że:

1. w części D wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego i zamierzonego pobytu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w L. przy ul. [...], co ma istotny wpływ na ustalenia w kwestii ponoszonych przez stronę kosztów zamieszkania i eksploatacji lokalu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm., zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach" w zw. z art. 53b ust. 5 i 5a ustawy o cudzoziemcach), wskutek czego zaszła przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz lit. b ustawy o cudzoziemcach (świadome usiłowanie wprowadzenia organu w błąd),

2. w części E wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego miejsca zamieszkania T. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w L. przy ul. [...],

3. E. G. od dnia 5 lipca 2010 r. do dnia 25 czerwca 2012 r. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie 45 dni, co uzasadnia przyjęcie stanowiska, że jego centrum życiowe znajdowało się w F. i prowadzi do odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach,

4. nie udokumentowano spełnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ we wniosku podano, iż źródłem utrzymania dla E. G. jest dochód żony (wnioskodawczyni) w wysokości 597 zł netto miesięcznie oraz zgromadzone oszczędności w wysokości 32.842,22 USD. Za źródło stałego i regularnego dochodu nie można jednak uznać zgromadzonych oszczędności, zaś same dochody żony cudzoziemca nie pozwalają na pokrycie kosztów utrzymania się w Rzeczypospolitej Polskiej trzyosobowej rodziny (małżonków ze studiującym synem).

T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego wskazując m. in., że:

1. organy nie odróżniły miejsca zamieszkania związanego z lokalem, do którego strona ma tytuł prawny od miejsca pobytu, które może być związane z lokalem, do którego strona nie musi mieć żadnego tytułu do przebywania w nim. Miejsce zamieszkania wnioskodawczyni i jej syna został wskazany we wniosku i nie ma na nie wpływu czasowe przebywanie w charakterze pobytu grzecznościowego w lokalu przy ul. [...] w L.;

2. Straż Graniczna nie potwierdziła podane we wniosku wjazdy i wyjazdy E. G. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na posługiwanie się uproszczonym systemem nie zawsze odzwierciedlającym rzeczywisty stan rzeczy;

3. niezasadnie nie uwzględniono zgromadzonych na koncie bankowym oszczędności do ustalenia, czy wnioskodawczyni ma środki na utrzymanie swoje, męża i syna oraz nie wzięto pod uwagę, że po zamieszkaniu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego środki finansowe będą do dyspozycji.

W piśmie z dnia 18 września 2013 r. strona zwróciła uwagę na przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków L. J. i H. O. z naruszeniem art. 89 § 2 w zw. z art. 79 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej “K.p.a."

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na przyczynę niewskazaną w skardze.

Stosownie do art. 60 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca, to znaczy osoby ubiegającej się o udzielenie tego zezwolenia.

W niniejszej sprawie osobą ubiegającą się o zezwolenie jest E. G. Wniosek nie został jednak złożony przez niego, lecz przez jego małżonkę T. G.

Powyższe stanowi o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, co skutkuje uchyleniem ich decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Należy przy tym wskazać, że w aktach sprawy nie ma pełnomocnictwa E. G. dla jego żony T. G. do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie.

Zdaniem Sądu pełnomocnictwo takie było konieczne, gdyż w ocenie Sądu udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest sprawą mniejszej wagi, stąd nie ma podstaw do stosowania przez organy administracji publicznej art. 33 § 4 K.p.a. stanowiącego, że w tego typu sprawach (mniejszej wagi) organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony.

W ponownym postępowaniu organ administracji musi ustalić, czy wniosek o udzielenie - obywatelowi F. E. G. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istotnie pochodzi od zainteresowanego. W tym celu organ administracji powinien zwrócić się do E. G. ze stosownym zapytaniem oraz wystąpić do żony zainteresowanego T. G. o przedstawienie stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu męża E. G. w sprawie udzielenia - obywatelowi F. E. G. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy Sąd nie miał obowiązku odnoszenia się do zarzutów skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).