IV SA/Po 696/25

IV SA/Po 696/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Monika Świerczak /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 48 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 3 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WWINB") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 5 lutego 2025 r. (znak: [...]), którym organ wstrzymał M. W. prowadzenie budowy wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ wraz ze studzienką wodną techniczną na działkach położonych w miejscowości [...] w gminie wiejskiej [...] oznaczonych numerami ewidencji gruntów [...] i [...]. Jednocześnie organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, wysokości opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.
Powyższe rozstrzygnięcie, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.
W związku z otrzymaną sygnalizacją, PINB w [...] wystąpił w dniu 6 czerwca 2024 r. do Urzędu Gminy w [...] o udzielenie informacji czy dla nieruchomości położonej w [...], [...], dz. nr [...] wydano decyzje o warunkach zabudowy w okresie ostatnich 5 lat - budynku gospodarczego, w okresie ostatnich 10 lat - budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub obowiązują jakiekolwiek ustalenia z zakresu planowania przestrzennego. Jednocześnie PINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] czy w okresie ostatnich 5 lat przyjął zgłoszenie budowy obiektów budowlanych na ww. nieruchomości.
W odpowiedzi na w/w pismo Urząd Gminy [...] wskazał, że dla przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 17 lipca 2012 r. dla inwestycji polegającej na "rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz budową budynku garażu".
Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia 7 czerwca 2024 r. przekazało, że w okresie ostatnich 5 lat nie wpłynęło żadne zgłoszenie budowy obiektów budowlanych na przedmiotowej nieruchomości.
PINB 2 lipca 2024 r. przeprowadził czynności kontrolne dotyczące budynku gospodarczego na nieruchomości położonej w miejscowości [...] dz. nr [...]. Jak ustalono - obiekt posiada wymiary 6,44 m x 2,32 m, znajduje się przy granicy z działką [...], jednak nie określono dokładnej odległości obiektu od działki sąsiedniej. Protokolarne ustalenia PINB wskazują że obiekt ma pełnić funkcję pomocniczą do istniejącego na działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego (pomieszczenie gospodarcze oraz pomieszczenie sauny suchej). Budynek posiada konstrukcję drewnianą, jest jednokondygnacyjny z dachem jednospadowym. W toku kontroli M. W. nie przedstawił dokumentów potwierdzających legalną realizację obiektu.
W dniu 2 lipca 2024 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ na przedmiotowej działce z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 14a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), tj. bez wymaganego zgłoszenia budowy, o którym mowa w art. 30 ustawy.
Następnie organ powiatowy postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r. wstrzymał M. W. budowę przedmiotowego obiektu, jednocześnie poinformował o możliwości złożenia wniosku o jego legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.
W dniu 11 września 2024 r. PINB wydał decyzję, którą nakazał M. W. rozbiórkę obiektu budowlanego, tj. wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ na działce położonej w miejscowości [...] oznaczonej numerem ewidencji gruntów pod nr [...] z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 14a Prawo budowlane.
WWINB po rozpatrzeniu odwołania M. W., decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Mając na uwadze wskazania zawarte w decyzji WWINB, organ pismem z dnia 30 grudnia 2024 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o przekazanie posiadanej dokumentacji geodezyjnej obrazującej granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...], w gminie [...].
PINB przeprowadzili czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, że na nieruchomości dz. nr [...] znajduje się budynek gospodarczy w trakcie budowy, wobec którego skutecznie wniesiono zgłoszenie do Starosty [...] (Nr [...] z dnia 4 lipca 2024 r.). Protokolarne ustalenia wskazują, że nie stwierdzono podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego. Ponadto wskazano, że zachowano wymaganą odległość od granicy 3 m.
Przeprowadzono także kontrolę wobec obiektu, objętego niniejszym postępowaniem, w wyniku której stwierdzono, że budynek wchodzi na działkę sąsiednią, tj. dz. nr [...], na odległość 36-50 cm wraz z okapem na dodatkową odległość (spad na działkę sąsiednią - dz. nr [...]). Stwierdzono również likwidację ścian działowych, tym samym zlikwidowano pomieszczenie sauny. Obecnie w budynku znajdują się narzędzia ogrodnicze. Dodatkowo na granicy działek [...] i [...] istnieją: studzienka techniczna wodna oraz kompostownik z płyt ogrodzeniowych. Protokół kontroli wskazuje także, że długość wschodniej granicy działki wynosi ok. 51,10 m.
W dniu 5 lutego 2025 r. do PINB wpłynęły od Starosty [...] dokumenty z dokonanego przez geodetę W. M. wznowienia znaków granicznych pomiędzy działkami nr [...] i [...].
W dniu 5 lutego 2025 r. PINB zawiadomił o zmianie zakresu postępowania na postępowanie w sprawie legalności wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ wraz ze studzienką techniczną wodną na działkach położonych w miejscowości [...] oznaczonych numerami ewidencji gruntów [...] i [...] z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 14a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Następnie postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 r. PINB wstrzymał M. W. prowadzenie budowy wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ na przedmiotowej działce, jednocześnie poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, wysokości opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r. PINB sprostował oczywistą omyłkę pisarką w podstawie prawnego postanowienia z dnia 5 lutego 2025 r. poprzez usunięcie numeracji porządkowej przy miejscowości [...] oraz w sentencji tego postanowienia poprzez zmianę nazwy i lokalizacji inwestycji.
WWINB ponownie rozpoznając sprawę podniósł, że w myśl art. 3 pkt 2 Prawo budowlane przez pojęcie "budynku" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowy obiekt posiada wszystkie elementy określone w przytoczonym przepisie, w związku z czym należy uznać go za budynek. Ponadto § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) wskazuje, że przez "budynek gospodarczy''' należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Odnosząc się jednocześnie do wskazanego w treści zażalenia zarzutu, że przedmiotowy obiekt stanowi wiatę, w związku z brakiem jednej ze ścian (okrytej jedynie membraną dachową), WWINB wskazał na stanowisko NSA, zgodnie z którym "Z uwagi na brak legalnej definicji wiaty, za jej podstawowe cechy uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron. Zarazem wiata może przylegać do budynku. Kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga m.in. uwzględnienia jego funkcji" (Wyrok NSA z 18.01.2024 r., II OSK 2083/22).
W ocenie WWINB nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy obiekt nie opiera się na słupach, będących jego podstawowym elementem konstrukcyjnym, lecz ciężar konstrukcji opiera się na ścianach. Likwidacja jednej ze ścian nie sprawia, że obiekt staje się wiatą bowiem nadal elementem wiążącym go trwale z gruntem i pełniącym funkcję nośną są pozostałe ściany.
Następnie wskazano, że zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 Prawo Budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy, które wskazują jakich obiektów budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz określa budowy i roboty budowlane, które można wykonywać po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, jeżeli organ ten nie wniósł w odpowiednim terminie sprzeciwu, jak również wskazuje obiekty, których budowa nie wymaga zarówno uzyskania pozwolenia na budowę, jak i dokonania zgłoszenia.
Art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a pr. bud. określa, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących: a) parterowych budynków gospodarczych, b) garaży, c) wiat o powierzchni zabudowy do 35 m˛, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m˛ powierzchni działki.
Zdaniem organu II instancji, z uwagi na fakt, że przedmiotowy budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy liczącą ok. 14,94 m˛, a na działce znajdują się łącznie dwa budynki gospodarcze, PINB zasadnie wydał zaskarżone postanowienie, którym wstrzymał M. W. jego budowę, bowiem obiekt został zrealizowany bez wymaganego zgłoszenia. Jak wynika z art. 48 ust. 1 pr. bud. Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
WWINB wskazał, że M. W. pismem z dnia 6 maja 2025 r. uzupełnił wniesione zażalenie, informując, że "dokonał fizycznego przestawienia wiaty, tak aby znajdowała się w całości na mojej działce.". Do pisma dołączono także zdjęcia, z których wynika, że budynek został przesunięty w kierunku nieruchomości Skarżącego, tj. dz. nr [...], pozostawiając betonowe utwardzenie (na którym posadowiony był obiekt) w miejscu jego pierwotnego istnienia, a więc wciąż częściowo na nieruchomości sąsiedniej nr [...].
W ocenie organu nadzoru działania Skarżącego, tj. likwidacja jednej ze ścian budynku, następnie jego przesunięcie aby mieścił się w granicach działki stanowią próbę obejścia przepisów prawa. Co prawda, przedmiotowy budynek uległ zmianie, lecz M. W. nie miał prawa do ingerowania w budynek w związku z zaskarżonym postanowieniem wstrzymującym jego budowę. Poczynania Skarżącego mogą stanowić podstawę do rozważenia przez PINB zastosowania art. 49e Prawo Budowlane. Niemniej przedmiotowy budynek gospodarczy wraz ze studzienką techniczną wodną mając na uwadze wcześniejsze rozważania, pozostaje samowolą budowlaną wobec której PINB zobligowany jest do prowadzenia postępowania legalizacyjnego.
Skargę na wyżej wskazane postanowienie WWINB wywiódł do Sądu M. W. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz stwierdzenie jego bezskuteczności.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowy obiekt zlokalizowany na działce nr [...] został pierwotnie rozpoczęty jako lekka konstrukcja rekreacyjna, obejmująca m.in. planowaną część sauny wraz z zapleczem technicznym. Po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w 2024 r., wszelkie prace zostały niezwłocznie wstrzymane, a obiekt w okresie styczeń/luty 2025 r. został przebudowany w kierunku zgodnym z przepisami - usunięto ściany działowe, zlikwidowano pomieszczenie techniczne oraz zdemontowano instalację związaną z funkcją sauny. Wszystkie prace budowlane zostały wykonane w czasie, kiedy obowiązywała decyzja uchylająca postanowienie o wstrzymaniu robót (po 23 grudnia 2024 r.). Wyjątek stanowiło jedynie przesunięcie obiektu, by usunąć naruszenie granic.
Zdaniem skarżącego obiekt w obecnym stanie pełni funkcję wiaty - jest otwarty z jednej strony, posadowiony na punktowych fundamentach z bloczków betonowych, nieposiadający trwałego związania z gruntem. Strona otwarta została tymczasowo zabezpieczona membraną dachową w celu ochrony wnętrza przed opadami atmosferycznymi i silnym wiatrem. Konstrukcja nie spełnia kryteriów uznania jej za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 3 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 5 lutego 2025 r., którym organ wstrzymał M. W. prowadzenie budowy wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m˛ wraz ze studzienką wodną techniczną na działkach położonych w miejscowości [...] w gminie wiejskiej [...] oznaczonych numerami ewidencji gruntów [...] i [...]. Jednocześnie organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, wysokości opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.
W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, dlatego też Sąd w niniejszym składzie przyjmuje i uznaje go za podstawę swoich dalszych rozważań, ponieważ nie stanowił on przedmiotu sporu.
Materialnoprawną podstawę do rozstrzygnięcia tego zagadnienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dalej też jako "P.b.".
Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo wymaganego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (art. 48 ust. 3 P.b.).
Przepis art. 48 P.b. reguluje więc kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji, co poprzedzone jest wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy. Należy w tym miejscu podkreślić, że w pierwszej kolejności prawidłowa kwalifikacja obiektu, jako wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, determinuje wdrożenie trybu określonego w art. 48 P.b.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwalifikacja prawna wyżej wymienionego obiektu budowlanego, która doprowadziła organy nadzoru budowlanego do stwierdzenia, że został on zrealizowany bez wymaganego zgłoszenia, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia. Zdaniem organów przedmiotowy obiekt budowlany stanowi budynek gospodarczy, którego posadowienie wymagało skutecznego zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego przedmiotowy obiekt jest wiatą, bowiem - jest otwarty z jednej strony, posadowiony na punktowych fundamentach z bloczków betonowych i nie jest trwale związany z gruntem.
W myśl art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących:
a) parterowych budynków gospodarczych,
b) garaży,
c) wiat
- o powierzchni zabudowy do 35 m˛, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m˛ powierzchni działki.
Zdaniem Sądu słusznie zatem organy zastosowały powyższy przepis, albowiem przedmiotowy budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy liczącą ok. 14,94 m˛, a na działce znajdują się łącznie dwa budynki gospodarcze.
Stosownie zaś do § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) przez "budynek gospodarczy''' należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
W ocenie Sądu obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania nie stanowi wiaty. Co prawda ani Prawo budowlane, ani przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia wiaty, to analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje, że w sposób jednolity przyjmuje się, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem). Podkreśla się także, że za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian (tak: m.in. NSA w wyroku z 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18). Dokonując kwalifikacji robót budowlanych jako realizacji wiaty organy administracji oraz sądy administracyjne posługują się również słownikową definicją tego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1082/19).
Przedmiotowy obiekt nie opiera się na słupach, będących jego podstawowym elementem konstrukcyjnym, lecz ciężar konstrukcji opiera się na ścianach. Likwidacja jednej ze ścian nie sprawia, że obiekt staje się wiatą, bowiem nadal elementem wiążącym go trwale z gruntem i pełniącym funkcję nośną są pozostałe ściany.
Kwalifikacji spornego obiektu nie zmienia fakt fizycznego przestawienia wiaty, tak aby znajdowała się w całości na działce skarżącego, tj. dz. nr [...], ani likwidacja jednej ze ścian obiektu.
Powyższe nie zmienia też sytuacji, że przedmiotowy budynek gospodarczy wraz ze studzienką techniczną wodną, pozostaje samowolą budowlaną. W ocenie Sądu działania Skarżącego, tj. likwidacja jednej ze ścian budynku, następnie jego przesunięcie, aby mieścił się w granicach działki stanowią próbę obejścia przepisów prawa. Co prawda, przedmiotowy budynek uległ zmianie, lecz skarżący nie miał prawa do ingerowania w budynek w związku z zaskarżonym postanowieniem wstrzymującym jego budowę. Ponadto, częściowo na nieruchomości sąsiedniej nr [...] nadal pozostaje betonowe utwardzenie (na którym posadowiony był obiekt) w miejscu jego pierwotnego istnienia.
Poczynania Skarżącego mogą stanowić podstawę do rozważenia przez organ zastosowania art. 49e pkt 6 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku: kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy.
Podsumowując budowa przedmiotowego obiektu wymagała uprzedniego zgłoszenia, bowiem nie została zwolniona z takiego obowiązku w przepisach art. 29-30 prawa budowlanego, której to inwestor nie uzyskał. Z tych też względów organ nadzoru budowlanego był zobowiązany wydać postanowienie o wstrzymaniu budowy (art. 48 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego).
Ustalenia i ocena prawna dokonana w obu postanowieniach jest prawidłowa i zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził też w kontrolowanych postanowieniach innych uchybień w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.