Pełny tekst orzeczenia IV SA/Po 225/22

IV SA/Po 225/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Maria Grzymisławska-Cybulska
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 2004/22 - Wyrok NSA z 2025-03-27
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maria Grzymisławska-Cybulska WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. R., A. J. wspólników spółki cywilnej I. na uchwałę Rady Miejskiej w Śremie z dnia 7 lipca 2021 r. nr 323/XXIX/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Śremie przy ulicy Grunwaldzkiej oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Rada Miejska w Śremie podjęła uchwałę z dnia 7 lipca 2021 r. nr 323/XXIX/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Śremie przy ul.Grunwaldzkiej (dalej także: Uchwała lub MPZP).
M. R. i A. J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g.) wnieśli skargę na powyższą uchwałę.
Zaskarżonemu MPZP zarzucili naruszenie:
1) art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 tekst jednolity z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie zasady zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Śremie przy ul. Grunwaldzkiej z ustaleniami uchwały Nr 473/XLIX/2018 Rady Miejskiej w Śremie z dnia 18 października 2018 r. w/s Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Śrem,
2) art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 140 k.c. oraz art. 21, art. 64 i art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nadużycie przez Organ władztwa planistycznego, przejawiającego się w nadmiernym i nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa własności Skarżących w postaci objęcia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działek ewidencyjnych nr [...] i [...] symbolem KDD - tereny drogi publicznej klasy dojazdowej i ustalenia w ten sposób zakazu ich zabudowy.
Mając na względzie powyższe zarzuty, wniesiono o:
1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w sprawie MPZP w całości;
2) zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący są współwłaścicielkami ww działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych na obszarze objętym postanowieniami MPZP. Skarżący wywodzą tym samym istnienie swojego interesu prawnego w skarżeniu wskazanej Uchwały.
Naruszenie tego interesu – w ocenie skarżących - polega przede wszystkim na nieproporcjonalnym ograniczeniu uprawnień im przysługujących, jako właścicielom nieruchomości objętych MPZP. W ocenie skarżących nowo uchwalone Studium dla działek stanowiących własność Skarżących (działki nr [...] i [...]) określiło przeznaczenie oznaczone symbolem D3 M1 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tymczasem w nowym MPZP ich działki zostały oznaczone symbolem KDD i przeznaczone pod teren drogi publicznej klasy dojazdowej.
Skarżący dalej podnieśli, że nabyli działki [...] i [...] w celu ich wykorzystania pod zabudowę, gdyż prowadzą działalność inwestycyjną polegającą na budowie osiedli mieszkaniowych oraz domów jednorodzinnych. Nabycie nieruchomości było wynikiem przekonania Skarżących wynikającego z treści Studium, że na wskazanych działkach istnieje możliwość zabudowy. Należy podkreślić, że Skarżący spełnili obowiązek wynikający z umowy sprzedaży przedmiotowych działek, polegający na zabudowaniu ich w terminie 12 miesięcy od daty nabycia miejscami postojowymi (parkingami) dla samochodów osobowych. W związku z powyższym, po spełnieniu ww, obowiązku Skarżący byli uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Nadto pismem z dnia [...].06.2022 r. organ w odpowiedzi na pismo skarżących będące repliką skarżących na odpowiedź na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 655), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m. in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sprawowana kontrola zainicjowana została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym podmiotom prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego.
Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09, CBOSA).
Skarżący swój interes prawny wywodzą z prawa własności nieruchomości objętych planem. Skarżącym przysługuje na zasadach wspólności łącznej [...] prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości Śrem przy ul. Grunwaldzkiej, gmina Śrem, powiat śremskim, województwo wielkopolskie, składające się z działek ewidencyjnych nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą numer [...]
Opisaną nieruchomość Skarżący nabyli od Gminy Ś. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...].12.2019 r. Repertorium [...]
Zaskarżone postanowienia planu miejscowego wpływają więc na sytuację prawną skarżących, jako właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami analizowanej uchwały planistycznej, w szczególności mają wpływ na prawo do zagospodarowania gruntu zgodnie z wolą inwestycyjną strony. Istnieje zatem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją strony wnoszącej skargę, a zaskarżoną uchwałą, co uzasadnia przyznanie jej legitymacji skargowej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.
Skarżący naruszenia interesu upatrują w niezgodności postanowień MPZP z ustaleniami uchwały Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ś. z dnia [...] października 2018 r.
Zawarta umowa sprzedaży z dnia [...].12.2019 r. obligowała Nabywców do wykonania na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m˛ parkingu do dnia [...].12.2020 r.
Dnia [...].03.2020 r. Zobowiązani poinformowali o spełnieniu warunku (wybudowaniu parkingu).
Należy wskazać, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). Powołana regulacja potwierdza samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Jednakże gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i ich warunków zagospodarowania. Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności dotyczące zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Podnieść należy przy tym, że zgodnie z wyrokiem NSA z 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1575/12 "przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności (...). Organy planistyczne uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności." Przy tym, "Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze" (wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 1656/15).
Rada Miejska w Śremie mocą uchwały Nr 205/XXII/2020 z dnia 15 października 2020 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Śremie przy ul. Grunwaldzkiej. Z uzasadnienia uchwały wynika, że zasadniczym celem opracowania jest ochrona terenu przed nadmierną intensyfikacją zabudowy, a także zachowanie dotychczasowej funkcji terenu jaką jest zabudowa wielorodzinna i parking publiczny, zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz przyjętą uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu. Reasumując, cel podjętych uchwał sprowadzał się do odwzorowania rzeczywistego użytkowania terenów, ich sposobu wykorzystania w akcie prawa miejscowego.
1) Odnosząc się do zarzutów skargi, w zakresie zarzutu niezgodności MPZP z ustaleniami Studium:
Zgodnie z obowiązującym w dacie uchwalania planu miejscowego art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W wykładni tego przepisu należy brać pod uwagę to, że przy uchwalaniu planu miejscowego rada gminy pełni rolę organu kontrolnego (prewencyjnego). Treść przepisów art. 91 ust. 1 u.s.g. oraz art. 9 ust. 4 u.p.z.p., a także użyte w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" wskazują, że określenie to należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny", w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. Ponadto, w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego, stwierdzić trzeba, że stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianych w studium (por. I. Zachariasz (w:) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. H. Izdebski, I. Zachariasz, komentarz do art. 20, System Informacji Prawnej Lex). Punktem wyjścia do dokonania oceny studium, o której mowa w art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1, jest zawsze przedmiot i sposób ujęcia jego ustaleń. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobodnego planowania miejscowego pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Natomiast plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie naruszał studium wtedy, gdy studium zawierać będzie niewątpliwe ustalenia co do przeznaczenia i funkcji poszczególnych terenów, zaś funkcje te i przeznaczenie tych terenów plan miejscowy określi w sposób odmienny (różny). Plan miejscowy ma doprecyzować określone w studium zasady prowadzenia polityki przestrzennej i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zasadniczej zmiany lub modyfikacji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Gd 414/17).
Drogę do skutecznego zaskarżenia uchwały w sprawie studium na podstawie art. 101 u.s.g., otwiera np. okoliczność gdy w treści studium w niedopuszczalnym zakresie zostanie ograniczona możliwość kształtowania sposobu wykonywania prawa własności przepisami planu miejscowego. Przykładowo w studium zostanie zawarty zakaz realizacji zabudowy na określonym terenie, zaś ten sam teren, objęty już zakazem zabudowy w studium, zostanie przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę. Wówczas skutecznie można na podstawie art. 101 u.s.g. zaskarżyć plan miejscowy.
"Wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. W ramach tego władztwa organ gminy nie może jednak wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium." Wyrok NSA z 1.10.2021 r., II OSK 3083/19, LEX nr 3242011, Wyrok NSA z 9.06.2021 r., II OSK 3252/20, LEX nr 3197599.
Obowiązujące Studium z dnia [...] października 2018 r. wyznaczyło dla terenu stanowiącego działki o nr ewid. [...] i [...], następujący kierunek rozwoju przestrzennego: teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony symbolem D3_M1, w ramach którego:
1) dopuszcza się lokalizację usług w parterach budynków mieszkalnych oraz jako samodzielne budynki jedno- lub dwukondygnacyjne;
2) ustala się lokalizację przestrzeni publicznej w formie placu, oznaczonej symbolem w załączniku nr 4.
Z kolei z ustaleń ogólnych Studium zawartych w rozdziale 13.5.2 (strony 71 i 72 kierunków studium) wynika, że miejscowe plany określą także szczegółowe ustalenia dotyczące powierzchni zabudowy, podziału funkcjonalnego, lokalizacji dróg dojazdowych oraz rodzaju architektury i parametrów zabudowy. W ramach poszczególnych terenów przeznaczonych pod zainwestowanie, dopuszcza się lokalizację funkcji uzupełniających: terenów komunikacji, infrastruktury, zieleni oraz sportu i rekreacji. Nadto charakter ustaleń studium, uchwalonego w 2007 r., a w kolejnych latach zmienianego fragmentarycznie, jest ogólny. Dotyczy to w szczególności jednostek funkcjonalnych. Dla przykładu jednostka, oznaczona symbolem D3_M1 obejmuje blisko 10 ha gruntów. W jednostce tej występują różnorodne formy zainwestowania: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa, zieleń, parkingi, drogi (publiczna i wewnętrzne - osiedlowe). Funkcje, jakie są realizowane w ramach tej jednostki zostały objęte jednolitym oznaczeniem, a co za tym idzie identycznymi ustaleniami. Studium nie przyporządkowuje odrębnych oznaczeń (symboli i ustaleń) poszczególnym terenom, a je ujednolica.
W ocenie Sądu MPZP nie narusza ustaleń Studium, bowiem nie pozostaje z nim w wyraźnej sprzeczności.
Ponadto zawarta w dniu [...].12.2019 r. umowa sprzedaży przedmiotowych działek (nr rep. [...]) obligowała Nabywców do wykonania na terenie działek o nr ewid. [...] i [...], parkingu w terminie 12 miesięcy, co nabywcy uczynili w dniu [...].03.2020 r. Powyższe wynikało również z treści ogłoszenia o przetargu na zabudowę nieruchomości miejscami parkingowymi.
Trudno zatem uznać, iż skarżący nie mieli świadomości, jaki jest plan Gminy odnośnie przedmiotowych działek.
Poza tym Uchwałą Nr 195/XIX/2020 z dnia 13 lipca 2020 r. Rada Miejska uchwaliła projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu. W uzasadnieniu Rada wyjaśniła, że obszar, dla którego ma być uchwalony MPZP stanowi teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, parkingów i zieleni osiedlowej. Ten sposób wykorzystania przedmiotowego terenu utrwalony został od kilkudziesięciu lat i zachodzi konieczność utrzymania tych funkcji. W konsekwencji uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadzi do zagwarantowania utrzymania dotychczasowej funkcji terenu.
Natomiast w dacie podjętej uchwały (13.07.2020 r.) na terenie nieruchomości Skarżących istniał już parking.
2) Odnośnie zarzutu naruszenia przez Radę Miejską w Śremie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., a także art. 140 ustawy Kodeks cywilny oraz art. 21, art. 64 i art. 94 Konstytucji poprzez nadużycie władztwa planistycznego, należy wskazać, iż również nie zasługuje na uwzględnienie.
Plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 k.c.). Plany ustalają bowiem możliwość (lub zakaz) prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to określają granice wykonywania przez jednostkę prawa własności. Jedynie w tak określonych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Rada gminy na mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. korzysta z tzw. władztwa planistycznego, a więc decyduje o kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na terenie gminy. Gmina sprawując władztwo planistyczne, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego.
Na gruncie analizowanej sprawy należy zauważyć, że ustalenia obowiązującego miejscowego planu pozwalają Skarżącym użytkować grunt w sposób dotychczasowy (parking) i pobierać z tego tytułu pożytki oraz wykorzystywać go w sposób zgodny z zawartą umową sprzedaży działek.
"Przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych przepisami u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w m.p.z.p. sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Sam fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności postanowieniami planu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości. Wadliwe byłoby natomiast ograniczenie tego prawa w ramach sytuacji opisywanej jako nadużycie przez gminę władztwa planistycznego, będącej skutkiem wprowadzenia ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych, wynikających z niewłaściwego wyważenia proporcji pomiędzy interesem publicznym, a prywatnym." Wyrok WSA w Poznaniu z 24.06.2021 r., IV SA/Po 1953/20, LEX nr 3196821.
Sąd uznał, że wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że postanowieniami planu doszło do naruszenia przez Organ przepisow Konstytucji RP. Wyrażona bowiem w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasada ochrony własności i możliwość jej ograniczania wyłącznie w ustawie i tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wyrażona w art. 32 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa nie oznacza w żadnym razie, że organy gminy nie mogą postanowieniami planu pozbawić niektórych z właścicieli nieruchomości ich prawa. Organ dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli (użytkowników wieczystych) powinien kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.
Własność jest jednym z najważniejszych praw obywateli, jest chroniona konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 i 64. Ograniczenie prawa własności możliwe jest tylko ustawą i tylko w zakresie w jakim nie narusza prawa własności. Jak się wskazuje w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, ograniczenie prawa własności musi wynikać z konieczności ochrony wartości generalnych i interesu ogólnego (por. wyrok TK z 11 maja 1999 r., sygn. akt K [...] w OTK ZU [...]/74). Ważąc interes indywidualny z interesem ogólnym należy zachować odpowiednie i racjonalne proporcje celu i skutku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie proporcje te zostały należycie wyważone i zachowane.
W związku z tym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.