IV SA/Po 162/21

IV SA/Po 162/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Monika Świerczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 6969/21 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2019 poz 2167
art. 1 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1219
art. 123 ust. 1 pkt 2, art. 124 ust. 3, art. 128, art. 129 ust. 1 i 3, art. 240 ust. 1 i 4, art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 293 ust. 1 i 7, art. 297, art. 317 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 189b, art. 189f § 2 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. G. K. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za składowanie odpadów oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa W. nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. wymierzającej Zakładowi G. K. i M. Sp. z o.o. w K. opłatę za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów za 2016 rok w kwocie [...]zł.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że Zakład G. K. i M. sp. z o. o. w K. (dalej również jako: "Związek") zarządza składowiskiem odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości G.. Marszałek Województwa W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. udzielił Związkowi pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery II składowiska odpadów. Powyższe zezwolenie zostało zmienione decyzjami z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] maja 2011 r., [...] czerwca 2014 r. i [...] grudnia 2014 r.
Instrukcja eksploatacji kwatery nr II została zatwierdzona decyzją Marszałka Województwa W. z dnia [...] grudnia 2007 r. (zmienioną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r.) i wygasła z dniem [...] stycznia 2015 r. z uwagi na nowelizację ustawy o odpadach oraz brak złożenia przez Związek wniosku o zatwierdzenie instrukcji. Tym samym Związek w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] marca 2016 r. przyjmował na składowisko odpady nie posiadając ważnej instrukcji.
Marszałek Województwa W. określił ilość i okres składowanych odpadów poprzez analizę przedłożonego przez Związek wykazu zawierającego informację o korzystaniu ze środowiska (nieuwzględniającego wyliczenia opłaty podstawowej) oraz w drodze ustaleń poczynionych w czasie wizji terenowej składowiska odpadów w dniu [...] czerwca 2016 r. opartych na analizie kart przekazania odpadów i kart ewidencyjnych odpadów. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. wymierzył Zakładowi G. K. i M. sp. z o. o. w K. opłatę za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, jednak decyzja powyższa została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2018 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Marszałek Województwa W. wymierzył Związkowi opłatę za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów za 2016 rok w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ustalenie stanu faktycznego, tj. określenie rodzaju i ilości składowanych odpadów zostało poczynione w oparciu o ewidencję odpadów, czyli kart przekazania odpadów i karty ewidencji odpadów.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezes Zarządu Związku, podnosząc, że organ w sposób nieuzasadniony przyjął, że zaistniały przesłanki do nałożenia opłaty podwyższonej, a ponadto zaktualizowały się przesłanki odstąpienia od nałożenia sankcji na stronę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. 2020 poz. 1219 ze zm., dalej również jako: "ustawa" albo "p.o.ś."), dotyczących zasad ustalenia opłaty podwyższonej, a następnie wskazało, że bez znaczenia dla powstania obowiązku jej uiszczenia pozostają przyczyny braku uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, jak również stopień zawinienia takiego stanu rzeczy przez podmiot korzystający ze środowiska. Kolegium zwróciło również uwagę, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od obowiązku wniesienia opłat podwyższonych.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że Związek jest zobowiązany do zapłaty opłaty podwyższonej. Wyliczenia wysokości należnej opłaty są prawidłowe. Organ wyjaśnił, w jaki sposób określił okres składowania odpadów, ich masy i rodzaje. Obliczenia zostały dokonane na podstawie wiarygodnych dokumentów. Również odwołujący nie kwestionuje wysokości naliczonej opłaty. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że decyzja o nałożeniu opłaty podwyższonej jest decyzją związaną, która nie dotyczy administracyjnej kary pieniężnej, co oznacza, że w sprawie nie mogły mieć zastosowania Przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące administracyjnych kar pieniężnych.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zakład G. K. i M. Sp. z o.o. w K. reprezentowany przez zawodowych pełnomocników podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 293 ust. 1 w zw. z art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie przez Organ, iż w przypadku opłaty podwyższonej za składowanie odpadów, nakładanej w trybie art. 293 ust. 1 p.o.ś. nie mają znaczenia ani przyczyny braku pozwolenia, ani też okoliczności, w jakich następowało składowanie odpadów przez stronę, podczas gdy opłata wymierzana w drodze decyzji wydawanej w trybie art. 293 ust. 1 p.o.ś. może zostać nałożona dopiero po przeanalizowaniu przez organ, czy w konkretnej sprawie nie zaistniały przesłanki przemawiające przeciwko wydaniu takiej decyzji, a w konsekwencji poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionych wyżej przepisów z uwagi na nieuzasadnione przyjęcie, że w stosunku do Skarżącej zaistniały podstawy do nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów, mimo iż okoliczności towarzyszące wygaśnięciu posiadanej przez Skarżącą decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska wskazują na brak podstaw do obciążenia Skarżącej powyższą opłatą, w szczególności z uwagi na fakt legitymowania się przez Skarżącą w poprzednim okresie stosowną decyzją zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska, która określała warunki eksploatacji składowiska w sposób identyczny jak kolejna uzyskana przez Skarżącą decyzja w tym przedmiocie, warunki te nie zostały przez Skarżącą w żadnym stopniu naruszone, a przy tym eksploatacja składowiska nie miała żadnego negatywnego wpływu na środowisko, jak również nie doprowadziła do zaistnienia jakiegokolwiek zagrożenia dla środowiska; 2) art. 189b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm, dalej jako: "K.p.a.") w zw. z art. 189f §1 K.p.a. a także w zw. z art. 276 p.o.ś., art. 293 ust. 1 p.o.ś., art. 288 ust. 1 pkt. 2 p.o.ś. przez ich błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu przez organ, że opłata podwyższona nakładana przez organ za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska nie stanowi administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w przepisach działu IVa K.p.a., mimo iż cechy opłaty podwyższonej, wynikające z przepisów p.o.ś., odpowiadają przesłankom administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w dziale IVa K.p.a., co w konsekwencji skutkowało zaniechaniem zastosowania art. 189f §1 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy i to w sytuacji, gdy przepis ten statuuje obligatoryjne podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia sankcji na stronę; 3) art. 189f § 2 i 3 K.p.a. w zw. z art. 189b K.p.a. oraz w zw. z art. 276 p.o.ś., art. 293 ust. 1 p.o.ś., art. 288 ust. 1 pkt. 2 p.o.ś. poprzez zaniechanie rozważenia możliwości jego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, podczas gdy w sytuacji przyjęcia przez organ braku podstaw do zastosowania art. 189f §1 k.p.a., organ powinien co najmniej przeanalizować możliwość zastosowania w określonym stanie faktycznym art. 189f §2 i §3 K.p.a.; 4) art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominięcie w rozważaniach przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych oraz zaniechanie należytego rozważenia w uzasadnieniu decyzji przedstawianej przez skarżącą argumentacji prawnej uzasadniającej przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zaniechanie nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej, a także poprzez naruszenie przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej również jako: P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z dnia [...] lipca 2018 r. o wymierzeniu Zakładowi G. K. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. opłaty za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów za 2016 r.
Stosownie do treści art. 124 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów. Składowisko odpadów prowadzi zarządzający składowiskiem odpadów. Faza eksploatacyjna obejmuje okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów (art. 123 ust. 1 pkt 2 ustawy).
Zarządzający składowiskiem odpadów może rozpocząć działalność polegającą na prowadzeniu składowiska odpadów po uzyskaniu kolejno: 1) pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów; 2) pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów; 3) decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów (art. 128 ustawy Prawo ochrony środowiska).
Decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem, marszałek województwa, a w przypadku przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych - regionalny dyrektor ochrony środowiska. Właściwość miejscową organu określa się według miejsca lokalizacji składowiska odpadów (art. 129 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów dołącza się m.in. dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której będzie zlokalizowane składowisko wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną (art. 129 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska).
W myśl art. 240 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska zarządzający istniejącym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy składowiskiem odpadów jest obowiązany złożyć wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W przypadku, gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie złożył wniosku o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów w terminie, o którym mowa w ust. 1, decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów wygasa z upływem dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy (art. 240 ust. 4 ustawy).
Z okoliczności sprawy wynika niewątpliwie, że skarżący jest zarządzającym tym składowiskiem odpadów. Ponadto skarżący był zarządzającym ww. składowiskiem odpadów przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ustawa ta weszła w życie 23 stycznia 2013 r., wobec czego skarżący miał obowiązek złożyć wniosek o wydanie nowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów najpóźniej do [...] stycznia 2015 r. Tego dnia wygasła bowiem dotychczasowa decyzja Marszałka Województwa W. zatwierdzająca instrukcję eksploatacji przedmiotowego składowiska odpadów.
Termin, o którym mowa miał charakter materialnoprawny, co oznacza, że nie podlegał skracaniu ani przedłużaniu. Skarżący nie złożył jednak wniosku w powyższym terminie, zatem od 23 stycznia 2015 r., w świetle art. 128 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska skarżący nie spełniał wszystkich warunków do prowadzenia składowiska odpadów, czego skutkiem jest przyjęcie, że korzystał ze środowiska bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, co z kolei skutkowało naliczeniem opłaty podwyższonej zgodnie z art. 293 ust. 1 ustawy, który stanowi, że za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Co warte podkreślenia, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt K 13/18 orzekł, że art. 293 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w sztywno określonej wysokości, tj. 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania odpadów, bez względu na inne okoliczności dotyczące tego czynu, jest zgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że samo złożenie wniosku spowodowałoby, że skarżący zachowałby termin, o którym mowa w art. 240 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, co mogłoby uchronić go od naliczenia mu opłaty podwyższonej. Jednakże, skoro skarżący złożył wniosek dopiero po wygaśnięciu starej instrukcji, a decyzja zatwierdzająca instrukcję została wydana [...] marca 2016 r., to oznacza, że w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2016 r. skarżący korzystał ze środowiska bez decyzji zatwierdzającej instrukcję składowania odpadów. Nie ma przy tym znaczenia powoływana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że nowa instrukcja w istocie nie różniła się od poprzedniej.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona m.in. za składowanie odpadów (art. 273 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska). Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska (art. 275 ustawy Prawo ochrony środowiska). Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku (art. 297 ustawy Prawo ochrony środowiska), natomiast opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku (art. 293 ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska).
Z powołanych przepisów wynika, że organ był zobligowany do ustalenia podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska. Ustalenie tej opłaty w zasadzie oderwane jest od przesłanki zawinionego działania skarżącego. Innymi słowy sam fakt składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów jest wystarczającą i konieczną przesłanką ustalenia podwyższonej opłaty i bez znaczenia pozostaje, że skarżący jest w istocie podmiotem publicznym, odpowiedzialnym za zbieranie odpadów. Również wysokość opłaty nie podlega żadnej dyskusji, bowiem wynika wprost z matematycznego wzoru, określonego w art. 293 ust. 1 ustawy. Podobnie Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku wskazał, że powyższy przepis przewiduje obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej w sytuacji, kiedy podmiot składujący odpady czyni to bez uprzedniego uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska tychże odpadów. Przepis jest sformułowany w sposób, który nie pozostawia wyboru w zakresie sposobu rozstrzygnięcia sprawy w wypadku zaistnienia zawartych w nim przesłanek. Już sam fakt składowania odpadów bez uzyskania wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów jest konieczną, a jednocześnie wystarczającą przesłanką nałożenia opłaty podwyższonej. Organ nakładający opłatę nie ma możliwości jej miarkowania, na wysokość opłaty nie mają też wpływu takie przesłanki, jak zawinienie podmiotu, na który opłata jest nakładana, ani okoliczność, czy w wyniku działania tegoż podmiotu doszło do wyrządzenia jakiejś szkody w środowisku. Wysokość opłaty podwyższonej jest uzależniona jedynie od czasu tego składowania oraz wysokości wskazanej jednostkowej opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.
Mając powyższe na względzie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący zaniedbał swoich obowiązków, które nałożył na niego ustawodawca. Gdyby skarżący w tym terminie złożył wniosek, to nie ponosiłby podwyższonej opłaty nawet wtedy, gdyby decyzja zatwierdzająca instrukcję składowania odpadów została wydana po [...] stycznia 2015 r. Skoro jednak tego nie uczynił, to organ był zobligowany do ustalenia opłaty podwyższonej w oparciu o art. 293 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 189f § 2 i 3 w zw. z art. 189b K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Należy bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium prawidłowo wskazało, że od dnia 01 czerwca 2017 r. obowiązują nowe przepisy wprowadzone do K.p.a. nowelą z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) zawarte w Dziale IVa zatytułowanym "Administracyjne kary pieniężne". Jednakże dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w K.p.a. nie znajdą zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takich kar, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm wyliczania sankcji pieniężnej. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją związaną, która nie dotyczy jednak administracyjnej kary pieniężnej, ale jak to już powyżej wskazano opłaty podwyższonej, szczegółowo uregulowanej przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepisy Działu IVa K.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Organ administracji wydający decyzję obowiązany był sprawdzić jedynie, czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji, a jeśli tak, to wydać decyzję o ściśle określonej treści. Podobnie uznał Trybunał Konstytucyjny, który przyznał w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 września 2020 r., że ustawa Prawo ochrony środowiska nie przewiduje żadnych okoliczności, które mogłyby być podstawą obniżenia opłaty podwyższonej albo rezygnacji z jej poboru, z wyjątkiem sytuacji, gdy dopuszczalne jest odroczenie, zmniejszenie lub umorzenie opłaty podwyższonej na podstawie przepisów tytułu V działu IV tej ustawy. Przepisy te dotyczą jednak wyłącznie szczególnej sytuacji, gdy podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do ich uiszczenia realizuje terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku (art. 317 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska).
Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z instalacją podlegającą szczególnym regulacjom prawnym. Odpowiednie korzystanie ze środowiska stanowi istotny społecznie problem, zaś uzyskanie wymaganych przepisami prawa decyzji minimalizuje ryzyko naruszania przepisów ochrony środowiska przez korzystającego ze środowisko, zabezpiecza m. in. zdrowie i życie ludzkie, realizując tym samym konstytucyjną zasadę ochrony środowiska wyrażoną w art. 86 Konstytucji. Nie sposób zatem uznać brak tak istotnej decyzji jak decyzja zatwierdzająca instrukcję korzystania ze środowiska za znikome naruszenie prawa, czy też jedynie naruszenie proceduralne, jak wskazuje skarżącą.
Zdaniem Sądu, organy administracji nie dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem przepisy te jednoznacznie nakazują organom ustalenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganych decyzji i pozwoleń. Jak już powyżej wskazano, decyzja w tym zakresie ma charakter związany. Tym samym nie jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, w której organ mógłby swobodnie miarkować wysokość nałożonej opłaty, czy tez odstąpić od jej nałożenia.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organów nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z przytoczonych powyżej względów, skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.