IV SA 2159/03

IV SA 2159/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd
Izabela Ostrowska
Maria Czapska-Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.), Sędziowie (WSA, Ewa Machlejd, Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T S na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2003 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) kwietnia 2004 r. Prezydent Miasta (...) na mocy art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia (...) marca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla T S polegające na rozbudowie w kierunku południowym istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego, na działce nr ewidencyjny (...) położonej w (...) przy ul. (...).
Od decyzji tej odwołanie wniósł A S. Odwołujący się stwierdził, że jako współwłaściciel po zmarłym S S nie wyraził zgody na wykonanie robót budowlanych na działce, której jest jednym ze współwłaścicieli.
Wojewoda (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) maja 2003 r. na mocy art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) kwietnia 2003r. Nr (...) i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji stwierdził, iż współwłaścicielami działki poza T S, jako inwestorem są J S, A S i T S.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, a postępowanie organu I instancji umorzeniu, bowiem bezspornym jest fakt, iż inwestor nie legitymuje się zgodą wszystkich współwłaścicieli na dysponowanie nieruchomością w celu realizacji inwestycji, nie posiada też orzeczenia sądu powszechnego zastępującego taką zgodę.
Skargę do Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła T S.
Skarżąca wskazując na swą sytuację osobistą i materialną domagała się zmiany zaskarżonej decyzji i udzielenia jej pozwolenia na budowę, bowiem synowie nie tylko wyrazili zgodę na budowę, ale też zaoferowali jej pomoc w realizacji inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż przedstawiła to strona skarżąca.
Na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytacza strona skarżąca.
Na wstępie należy podkreślić, iż w dniu (...) maja 2004 r. skarżąca T S zmarła, a w jej miejsce wstąpił T S, który wstępując w miejsce zmarłej i popierając wniesioną przez nią skargę swoje stanowisko w sprawie wyraził w piśmie z dnia (...) listopada 2004 r.
Istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest fakt, że wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło w wyniku wniosku złożonego przez T S, zaś odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji wniesione zostało przez A S. Zarówno wniosek, jak i odwołanie nie zostały przez strony je wnoszące cofnięte, a wręcz w toku postępowania administracyjnego strony domagały się wydania decyzji merytorycznej co do istoty sprawy.
Będąca przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego decyzja wydana została przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższy przepis pozwala organowi II instancji na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji I instancji i umorzenie postępowania I instancji w przypadku, gdy zaistnieją przesłanki przewidziane w przepisie art. 105 k.p.a.
Stosownie do wskazanego wyżej przepisu organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe (§ 1). Może także organ umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony i nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
Wbrew zapatrywaniu organu orzekającego w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn uzasadniających zgodnie z art. 105 k.p.a. umorzenie postępowania. Jego przedmiotem, bowiem było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Nie występowały zaś okoliczności powodujące bezprzedmiotowość tak sformułowanego żądania i nie zostało też ono cofnięte przez wnioskodawcę.
Żądanie to należało rozpoznać w świetle zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 32 i następnych ustawy Prawo budowlane.
Jeżeli w toku dokonywania ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie dojdzie do przekonania, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak np. stwierdzi brak prawa po stronie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wówczas organ jest upoważniony do podjęcia czynności wskazanych w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Brak bowiem ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania, co powinno powodować odmowę uwzględnienia żądania strony.
Stwierdzić trzeba, że skoro w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 105 k.p.a. to zaskarżona decyzja uchylająca orzeczenie organu I instancji i umarzająca postępowanie naruszała art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a.
Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Ponadto na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w pkt 2 wyroku.