IV SA 1237/03

IV SA 1237/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Mariola Kowalska.
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr. ), AS. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
7/IV SA 1237/03
U Z A S A D N I E N I E
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 po rozpatrzeniu wniosku A. G. w sprawie rozbiórki garażu wybudowanego na działce przy ul. [...] w T. orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego dnia [...] października 2001 r. w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego w oparciu o art. 105 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie budowy przez E. K. garażu blaszanego zostało wszczęte na wniosek sąsiadki A. G., która skarżyła się że w trakcie budowy poziom gruntu sąsiedniej działki został podniesiony co powoduje spływ wód opadowych z nieruchomości sąsiada na należącą do niej posesję zalewając piwnicę jej budynku mieszkalnego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął za wiarygodny rok budowy podany przez inwestora (1990) i badał okoliczności decydujące o orzeczeniu rozbiórki garażu przewidziane w art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. Organ I instancji stwierdził, że okoliczności takie nie występują, tj.: lokalizacja garażu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 37 ust. 1 pkt. 1), nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa i życia ludzi lub mienia, a także nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych oraz użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2). Organ I instancji stwierdził ponadto, że również w razie przyjęcia za wiarygodny rok budowy podany przez skarżącą tj. 1995 r. orzeczenie rozbiórki garażu w oparciu o art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. nie jest możliwe albowiem w sprawie zaistniały okoliczności określone w art. 49 ust.. 1 w/w ustawy tj. od zakończenia budowy upłynęło pięć lat.
Odnosząc się do drugiego z żądań A. G. tj. usunięcia pasa ziemi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. stwierdził, że tego rodzaju roboty nie są robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt. 7 prawa budowlanego, a wyjaśnieniem tej sprawy powinien zająć się organ właściwy w kwestiach zakłócenia lokalnych stosunków wodnych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jako materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia przyjął przepisy ustawy obowiązujące w 1990 roku tj. ustawę z dnia 24 października 1974 r - prawo budowlane.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2000 r. działając na podstawie art. 54 ust. 1 i art.56 ustawy z dnia 21 października 1974 r.- prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał E. K. wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynku gospodarczego, wykonanie inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z opinią o stanie technicznym budynku wykonaną przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje zawodowe.
Nałożony obowiązek został przez E. K. wykonany, a opracowana dokumentacja została przekazana przez Powiatowego Inspektora Budowlanego do Starosty Powiatowego w G. celem prowadzenia postępowania dla udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu. Starosta zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy rozbiórki obiektu. Natomiast postępowanie w sprawie rozbiórki obiektu zostało decyzją organu I instancji z dnia [...] grudnia 2001 r. umorzone. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. G. wnosząc o zmianę decyzji i nakazanie E. K. rozebranie przedmiotowego garażu i doprowadzenie podwórka do poprzedniego stanu.
Skarżąca podnosiła, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął rok 1990 jako rok wybudowania przez E. K. garażu bowiem był to rok 1995, a w konsekwencji zostało zastosowane niewłaściwe prawo materialne.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 kpa. i art. 83. ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu [...] października 2000 r. ustalono, że w wyniku wybudowania garażu poziom gruntu działki został podniesiony co powoduje spływ wód powierzchniowych na nieruchomość sąsiadki A. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ pierwszej instancji trafnie zastosował przepisy ustawy prawo budowlane z 1974 r. i prawidłowo przeprowadził postępowanie dokonując analizy art. 37 ust. 1 pkt 2. Konsekwencją ustalenia, że obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak również i nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia było stwierdzenie braku podstaw do nakazania rozbiórki garażu i umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego.
Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A. G, która zarzuciła obu decyzjom obrazę art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 i 10 kpa oraz art. art. 66, 68,75, 77, 78 kpa oraz art. 48 i 49 prawa budowlanego z 1994r. i art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Wniosła o uchylenie obu decyzji i uznanie ich za nieważne jako wydane sprzecznie z prawem. Skarżąca podniosła, że garaż został wybudowany w 1995 r. przy jej granicy bez jej zgody. Zarzucała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził dowodu z opłaty podatkowej za przedmiotowy garaż. Skarżąca podniosła, że budynek bez okien zwrócony w stronę granicy nie może być postawiony bliżej niż trzy metry bez zgody sąsiada. Tego rodzaju usytuowanie narusza par 12. ust. 4 pkt 2 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga jest uzasadniona.
Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są określone w art. 6 i art. 7 kpa zasada praworządności i dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy.
Decyzję zaś o umorzeniu postępowania organ administracji publicznej wydaje, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa).
W niniejszej sprawie przedstawione wyżej wymogi nie zostały spełnione. Przede wszystkim doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 105 § 1 kpa, bowiem w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Z uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia [...].12.2001 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. wynika, że organ ten badał sprawę pod względem merytorycznym w szczególności przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w aspekcie art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r. Konsekwencją ustalenia, że obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak również nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, było stwierdzenie braku podstaw do nakazania rozbiórki garażu i umorzenie postępowania.
Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, ze organ ten badał sprawę pod względem merytorycznym. W tym stanie rzeczy winien zająć również w decyzji stanowisko co do meritum sprawy, a nie umarzać postępowanie, jako bezprzedmiotowe.
Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji pierwszej instancji przy zachowaniu reguł z art. 77 kpa winien zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spawy przy przyjęciu daty pobudowania obiektu w 1990 r. Podczas rozprawy na gruncie, wyznaczonej na wniosek skarżącej A. G. na dzień [...].10.2000 r., inwestor E. K. podał datę wykonania garażu w 1990 r. Skarżąca podpisała protokół nie kwestionując tej daty. Stąd jej późniejsze twierdzenia, że garaż został postawiony w 1995 r., nie są wiarygodne.
Tak więc uznać należy, że organ nadzoru budowlanego trafnie zastosował, jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, prawo budowlane z 1974 r., a w szczególności art. 37. Bezspornie przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia na budowę, jednakże wyjaśnienia wymaga czy jest on zgodny z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, a w szczególności czy zostały zachowane warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W szczególności organ nadzoru budowlanego rozpatrzy podnoszone przez skarżącą zarzuty, dotyczące odległości garażu od posesji sąsiedniej. Należy także wszechstronnie rozważyć zarzut skarżącej dotyczący zalewanie piwnicy jej budynku mieszkalnego przy każdym większym deszczu w wyniku podwyższenia terenu na skutek budowy garażu.
Obiekt budowlany podlega bowiem przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji stwierdzi, że obiekt ten powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Wobec naruszenia przez organ pierwszej i drugiej instancji art. 7, 77 i 105 kpa, biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.